stymulacja pęczka Hisa
Stymulacja pęczka Hisa to nowoczesna metoda elektroterapii serca polegająca na umieszczeniu elektrody stymulującej bezpośrednio w obszarze pęczka Hisa lub w jego pobliżu. W przeciwieństwie do konwencjonalnej stymulacji prawej komory, technika ta zapewnia bardziej fizjologiczną aktywację komór, naśladującą naturalny przebieg depolaryzacji mięśnia sercowego.
Główną zaletą stymulacji pęczka Hisa jest zachowanie synchronicznej aktywacji komór, co zmniejsza ryzyko wystąpienia kardiomiopatii indukowanej stymulacją. Metoda ta znajduje zastosowanie u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza gdy konieczna jest długotrwała stymulacja serca, a także u osób z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory.
Procedura implantacji wymaga precyzyjnego mapowania układu przewodzącego serca, co stanowi techniczne wyzwanie i wymaga doświadczenia operatora. Wśród potencjalnych komplikacji wymienia się wyższe progi stymulacji w porównaniu do konwencjonalnej stymulacji komorowej, trudności w uzyskaniu stabilnej pozycji elektrody oraz ryzyko uszkodzenia pęczka Hisa. Mimo tych wyzwań, stymulacja pęczka Hisa zyskuje coraz większe znaczenie w elektroterapii serca jako metoda bardziej fizjologiczna niż tradycyjne techniki stymulacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego serca, prowadzące do opóźnionego skurczu komór, zależnie od lokalizacji bloku (prawa lub lewa gałąź pęczka Hisa). Diagnostyka opiera się głównie na zapisie EKG, gdzie zmiany mogą być bezobjawowe, zwłaszcza w przypadku prawego bloku gałęzi (RBBB). Lewy blok gałęzi (LBBB) wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu u pacjentów z chorobą wieńcową i niewydolnością serca, a także utrudnia diagnostykę ostrego zawału mięśnia sercowego ze względu na zniekształcenia odcinka ST. Wartości krytyczne obejmują czas trwania zespołu QRS ≥150 ms oraz frakcję wyrzutową lewej komory ≤35%, co wskazuje na wskazania do terapii resynchronizującej serce (CRT). Blok dwuwiązkowy i trójwiązkowy stanowią poważne zagrożenie, wymagając często implantacji rozrusznika serca, zwłaszcza przy objawowej bradykardii lub historii omdleń.
beta-bloker, blok dwuwiązkowy, blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, bradykardia objawowa, całkowity blok serca, choroba zastawkowa, ciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, migotanie przedsionków, niewydolność serca, nitrogliceryna podjęzykowa, pęczek Hisa, rehabilitacja kardiologiczna, równowaga elektrolitowa, rozrusznik serca, saturacja tlenem, stan przedomdleniowy, stymulacja dwukomorowa, stymulacja pęczka Hisa, terapia resynchronizująca serce, węzeł przedsionkowo-komorowy, wysiłek oddechowy, zapis EKG, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Leczenie
Tachykardia przedsionkowa wymaga indywidualizacji terapii w oparciu o etiologię, nasilenie arytmii, stabilność hemodynamiczną oraz choroby współistniejące. Pierwszym etapem jest eliminacja czynników wyzwalających, takich jak zatrucie digoksyną czy stymulanty (kofeina, alkohol). U hemodynamicznie stabilnych pacjentów stosuje się manewry wagalne oraz farmakoterapię blokującą węzeł przedsionkowo-komorowy, w tym beta-adrenolityki (np. metoprolol, esmolol), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz adenozyne w ostrych epizodach. W przypadku nawracającej, opornej tachykardii przedsionkowej rozważa się leki antyarytmiczne klasy Ic (flecainid, propafenon) lub III (amiodaron, sotalol), z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak choroba niedokrwienna czy strukturalna serca. W tachykardii wywołanej zatruciem digoksyną leczenie ukierunkowane jest na eliminację toksyczności. Wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa (MAT) wymaga korekty choroby podstawowej, suplementacji magnezu i potasu oraz stosowania beta-adrenolityków lub blokerów kanału wapniowego, przy czym leki antyarytmiczne są rzadko wskazane.
ablacja cewnikowa, ablacja chirurgiczna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, adenozyna, amiodaron, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, chinidyna, częstoskurcz nadkomorowy, dizopyramid, flekainid, izolacja żył płucnych, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiowersja elektryczna, krioablacja, lek antyarytmiczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nerw błędny, prokainamid, propafenon, rozrusznik serca, rytm zatokowy, sotalol, stabilność hemodynamiczna, stymulacja pęczka Hisa, tachykardia ogniskowa, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, uszko lewego przedsionka, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wrodzona wada serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zatrucie digoksyną, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Zapobieganie i profilaktyka
Bradykardia definiowana jest jako częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę i może wymagać interwencji medycznej, zwłaszcza gdy towarzyszą jej objawy takie jak niedociśnienie, ostra zmiana stanu psychicznego, wstrząs, bóle niedokrwienne w klatce piersiowej czy objawy ostrej niewydolności serca. Profilaktyka bradykardii opiera się na kontroli chorób współistniejących (np. niedoczynność tarczycy, zaburzenia elektrolitowe, bezdech senny) oraz modyfikacji stylu życia, w tym regularnej aktywności fizycznej (minimum 150 minut umiarkowanego wysiłku tygodniowo), zdrowej diecie, utrzymaniu prawidłowej masy ciała, kontroli ciśnienia tętniczego i poziomu cholesterolu, a także unikaniu palenia tytoniu i nadmiernego spożycia alkoholu. W leczeniu farmakologicznym należy zwracać uwagę na leki spowalniające rytm serca, takie jak beta-blokery i blokery kanału wapniowego, które mogą wymagać dostosowania dawki lub zmiany terapii. W przypadku bradykardii wywołanej lekami lub toksycznością (np. digoksyna) kluczowe jest monitorowanie i ewentualne odstawienie leków. W anestezjologii profilaktyka bradykardii po znieczuleniu podpajęczym obejmuje stosowanie glikopyrrolatu, atropiny lub efedryny, co potwierdzają badania kliniczne.
amerykańskie towarzystwo kardiologiczne, atropina, beta-blokery, bezdech senny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blokery kanału wapniowego, bradykardia, bradykardia zatokowa, ciśnienie krwi, deksmedetomidyna, digoksyna, dopamina, dysfunkcja węzła zatokowego, epinefryna, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikopyrolat, jadłowstręt psychiczny, kardioneuroablacja, nerw błędny, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odruch trójdzielno-sercowy, rozrusznik serca, rytm serca, stymulacja pęczka Hisa, udar niedokrwienny, wskaźnik masy ciała, zaburzenia elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Epidemiologia
Bradykardia, definiowana jako spoczynkowa częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę u dorosłych (nowe wytyczne ACC/AHA/HRS stosują próg <50 uderzeń/min), występuje z częstością 0,5-2,0% w populacji ogólnej, z wyższą częstością u mężczyzn (15,2%) niż u kobiet (6,9%). Częstość wzrasta wraz z wiekiem, szczególnie u osób >65 lat, u których dysfunkcja węzła zatokowego dotyczy 1 na 600 osób. Bradykardia zatokowa jest powszechna u sportowców (50,1% w badaniu brazylijskich piłkarzy) oraz u wcześniaków, gdzie definiowana jest jako HR <100/min przez co najmniej dwa uderzenia. Czynniki ryzyka obejmują choroby przewlekłe, takie jak nadciśnienie, cukrzyca (DM) i przewlekła choroba nerek (CKD), które zwiększają ryzyko arytmii i nagłej śmierci sercowej. Zespół bradykardia-tachykardia występuje u około 50% pacjentów z dysfunkcją węzła zatokowego i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem udaru mózgu. Bradykardia może być także objawem odrzucenia przeszczepu serca, co wymaga biopsji endomiokardialnej w okresie 6-12 miesięcy po transplantacji. W krajach o niskim i średnim dochodzie (LMIC) główną przyczyną bradykardii jest blok przedsionkowo-komorowy, a dostęp do terapii stymulatorem serca jest ograniczony przez bariery ekonomiczne, infrastrukturalne i edukacyjne.
asystolia, biopsja endomiokardialna, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, bradykardia zatokowa, częstość akcji serca, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, elektrokardiogram, epilepsja, hipoperfuzja narządowa, implantacja rozrusznika serca, migotanie przedsionków, omdlenie, stymulacja pęczka Hisa, TAVI, trzepotanie przedsionków, udar mózgu zatorowy, układ przewodzący serca, zatrzymanie zatokowe, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Leczenie
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (RBBB i LBBB) u pacjentów bez objawów i chorób serca zwykle nie wymaga leczenia, a jedynie okresowej kontroli kardiologicznej. W przypadku objawów lub współistniejących schorzeń kardiologicznych stosuje się leczenie ukierunkowane na te choroby, np. beta-blokery w nadciśnieniu tętniczym, standardową terapię niewydolności serca (inhibitory ACE, ARB, beta-blokery, antagoniści receptora mineralokortykoidowego, inhibitory SGLT-2) oraz leki przeciwzakrzepowe przy zatorowości płucnej z RBBB. W rzadkich przypadkach bolesnego zespołu LBBB stosuje się beta-blokery lub iwabradynę. Wskazaniem do implantacji rozrusznika są m.in. blok dwupęczkowy, blok gałęzi z zaawansowanym blokiem AV lub epizody omdleń. Terapia resynchronizująca serce (CRT) jest zalecana u pacjentów z LBBB, frakcją wyrzutową lewej komory ≤35%, szerokim zespołem QRS ≥150 ms i utrzymującymi się objawami niewydolności serca mimo optymalnej farmakoterapii, co może zmniejszyć śmiertelność nawet o 37%.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, blok dwupęczkowy, blok gałęzi przedsionkowo-komorowy, blok lewej gałęzi pęczka Hisa, blok prawej gałęzi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok trójpęczkowy, bloker receptora angiotensyny, cewnikowanie prawego serca, flekainid, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor SGLT-2, iwabradyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kontrola kardiologiczna, lek antyarytmiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, niewydolność serca, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, rozrusznik serca, stymulacja dwujamowa, stymulacja dwukomorowa, stymulacja pęczka Hisa, stymulacja przezskórna, terapia resynchronizująca serce, zaburzenie przewodzenia, zatorowość płucna, zawał serca, zespół QRS