manewr wagalny

Manewr wagalny to procedura medyczna polegająca na stymulacji nerwu błędnego (wagalnego), której celem jest przywrócenie prawidłowego rytmu serca u pacjentów z tachykardią nadkomorową. Technika ta wykorzystuje odruch wagalny, który spowalnia częstość akcji serca poprzez zwiększenie napięcia układu przywspółczulnego.

Do najczęściej stosowanych manewrów wagalnych należą: próba Valsalvy (wydech przy zamkniętej głośni), masaż zatoki szyjnej, odruch nurkowy (zanurzenie twarzy w zimnej wodzie), wywoływanie odruchu wymiotnego oraz ucisk gałek ocznych (obecnie rzadko stosowany ze względu na ryzyko uszkodzenia siatkówki). W praktyce klinicznej próba Valsalvy jest uznawana za najbezpieczniejszą i najskuteczniejszą metodę.

Manewr wagalny stanowi pierwszą linię postępowania w przypadku częstoskurczu nadkomorowego u pacjentów stabilnych hemodynamicznie. Skuteczność tej metody szacuje się na 20-50%, zależnie od rodzaju manewru i nasilenia arytmii. W przypadku nieskuteczności manewrów wagalnych wdraża się farmakoterapię lub kardiowersję elektryczną.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Diagnostyka i diagnoza

Migotanie przedsionków typu trzepotanie charakteryzuje się szybką, regularną depolaryzacją przedsionków z częstością 250-350/min, co w EKG manifestuje się charakterystycznym wzorem „zębów piły” (sawtooth pattern) w odprowadzeniach II, III, aVF i V1. Częstość rytmu komór zależy od stopnia bloku przedsionkowo-komorowego, najczęściej obserwuje się przewodzenie 2:1, co daje około 150/min. Diagnostyka opiera się na EKG, monitorowaniu holterowskim, echokardiografii (TTE i TEE) oraz badaniu elektrofizjologicznym, które pozwala na lokalizację pętli reentry, zwłaszcza w przypadku atypowego trzepotania. Dodatkowo stosuje się manewry wagalne i podanie adenozyny w celu uwidocznienia fal trzepotania, a także zaawansowane techniki obrazowe (MRI, CT) do oceny struktury serca i wykrywania blizn. Diagnostyka różnicowa obejmuje migotanie przedsionków, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy oraz częstoskurcze nadkomorowe i komorowe.
ablacja cewnikowa, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, cieśń trójdzielno-żylna, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiografia, elektrokardiogram, fala trzepotania, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, holter EKG, kardiowersja elektryczna, lek przeciwarytmiczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, POChP, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, telemetria ambulatoryjna, trzepotanie przedsionków, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia elektrycznego między przedsionkami a komorami, co prowadzi do zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu nadkomorowego (SVT). Diagnostyka opiera się na EKG (skrót PR, poszerzony QRS, fala delta), badaniu elektrofizjologicznym, Holterze EKG oraz próbie wysiłkowej. Kluczowe jest ocenienie ryzyka nagłego zgonu sercowego, zwłaszcza u pacjentów z objawami, krótkim okresem refrakcji dodatkowej drogi, migotaniem przedsionków czy wieloma drogami przewodzenia. Leczenie ostrego epizodu obejmuje manewry wagalne, farmakoterapię (leki antyarytmiczne klasy I i III, adenozynę, prokainamid) oraz kardiowersję elektryczną w stanach niestabilnych. Ablacja przezskórna jest metodą z wyboru w leczeniu objawowego WPW, z ponad 95% skutecznością, umożliwiającą trwałe wyeliminowanie dodatkowej drogi przewodzenia i redukcję ryzyka nagłego zgonu.
ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie elektrokardiograficzne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, dodatkowa droga przewodzenia, edukacja pacjenta, elektrofizjolog, fala delta, holter EKG, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, krioterapia, lek antyarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, odstęp PR, operacja kardiochirurgiczna, próba wysiłkowa, prokainamid, tachykardia, tamponada serca, telemetria, wada serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Leczenie

Tachykardia przedsionkowa wymaga indywidualizacji terapii w oparciu o etiologię, nasilenie arytmii, stabilność hemodynamiczną oraz choroby współistniejące. Pierwszym etapem jest eliminacja czynników wyzwalających, takich jak zatrucie digoksyną czy stymulanty (kofeina, alkohol). U hemodynamicznie stabilnych pacjentów stosuje się manewry wagalne oraz farmakoterapię blokującą węzeł przedsionkowo-komorowy, w tym beta-adrenolityki (np. metoprolol, esmolol), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz adenozyne w ostrych epizodach. W przypadku nawracającej, opornej tachykardii przedsionkowej rozważa się leki antyarytmiczne klasy Ic (flecainid, propafenon) lub III (amiodaron, sotalol), z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak choroba niedokrwienna czy strukturalna serca. W tachykardii wywołanej zatruciem digoksyną leczenie ukierunkowane jest na eliminację toksyczności. Wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa (MAT) wymaga korekty choroby podstawowej, suplementacji magnezu i potasu oraz stosowania beta-adrenolityków lub blokerów kanału wapniowego, przy czym leki antyarytmiczne są rzadko wskazane.
ablacja cewnikowa, ablacja chirurgiczna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, adenozyna, amiodaron, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, chinidyna, częstoskurcz nadkomorowy, dizopyramid, flekainid, izolacja żył płucnych, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiowersja elektryczna, krioablacja, lek antyarytmiczny, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nerw błędny, prokainamid, propafenon, rozrusznik serca, rytm zatokowy, sotalol, stabilność hemodynamiczna, stymulacja pęczka Hisa, tachykardia ogniskowa, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, uszko lewego przedsionka, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wrodzona wada serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zatrucie digoksyną, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Leczenie

Leczenie arytmii serca wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego typ zaburzenia rytmu, nasilenie objawów oraz choroby współistniejące. Farmakoterapia stanowi podstawę terapii, obejmując leki antyarytmiczne takie jak blokery kanałów sodowych (chinidyna, propafenon), potasowych (sotalol, amiodaron), beta-blokery (metoprolol, bisoprolol), blokery kanałów wapniowych (werapamil, diltiazem) oraz glikozydy nasercowe (digoksyna). W migotaniu przedsionków kluczowe jest stosowanie antykoagulantów, w tym antagonistów witaminy K (warfaryna) oraz nowych doustnych antykoagulantów (dabigatran, rywaroksaban, apiksaban, edoksaban), celem redukcji ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. W przypadku opornych tachyarytmii stosuje się kardiowersję elektryczną, a w tachyarytmiach nadkomorowych manewry wagalne. Ablacja przezskórna, wykorzystująca techniki takie jak RF, krioablacja, PFA czy ablacja laserowa, osiąga skuteczność 90-98% w leczeniu częstoskurczu nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym oraz zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a, natomiast w migotaniu przedsionków wymaga często powtórzeń. Implantacja stymulatorów serca (jedno-, dwujamowych, CRT) oraz ICD jest wskazana odpowiednio w bradyarytmiach i złośliwych arytmiach komorowych, z żywotnością baterii 8-10 lat dla stymulatorów i 6-8 lat dla ICD.
ablacja epikardialna, ablacja laserowa, ablacja przezskórna, antagonista witaminy K, arytmia komorowa, arytmia serca, beta-bloker, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału potasowego, bloker kanału sodowego, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nawrotny, dysfunkcja węzła zatokowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, kardiowersja elektryczna, krioablacja, lek antyarytmiczny, lek przeciwkrzepliwy, manewr wagalny, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, nowy doustny antykoagulant, podskórny kardiowerter-defibrylator, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rytm zatokowy, stymulator resynchronizujący, stymulator serca, tachyarytmia, terapia resynchronizująca serca, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu serca, zamknięcie uszka lewego przedsionka, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Patofizjologia i mechanizm

Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa zaburzeń rytmu serca charakteryzujących się przyspieszonym rytmem powyżej węzła przedsionkowo-komorowego, z wąskimi zespołami QRS (≤120 ms) i częstością rytmu powyżej 100 uderzeń/min u dorosłych oraz 180-220 u dzieci. Dominującym mechanizmem patofizjologicznym jest reentry, obejmujący dwie funkcjonalne drogi przewodzenia o różnych prędkościach i okresach refrakcji, co prowadzi do powstania pętli nawrotnej. Najczęstsze typy SVT to nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT, ~65% przypadków) oraz nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT, ~30%), z udziałem dodatkowej drogi przewodzenia w AVRT. Diagnostyka opiera się na badaniu elektrofizjologicznym i analizie EKG, gdzie kluczowe są cechy takie jak obecność podwójnej fizjologii węzła AV, reakcja na manewry wagalne oraz charakterystyka zespołu QRS. W zespole Wolffa-Parkinsona-White’a obserwuje się preekscytację z falą delta i wydłużonym QRS (≥100 ms), a leczenie wymaga unikania leków blokujących węzeł AV ze względu na ryzyko migotania przedsionków z preekscytacją.
ablacja cewnikowa, ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej, aktywność wyzwalana, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok VA, częstoskurcz nawrotny, droga dodatkowa, elektrofizjologiczne badanie serca, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiomiopatia wywołana tachykardią, manewr wagalny, mechanizm reentry, migotanie przedsionków, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, nawrotny częstoskurcz węzłowy, odstęp AH, odstęp VH, ogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, pętla nawrotna, preekscytacja, przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, stosunek neutrofili do limfocytów, szerokość rozkładu erytrocytów, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, układ His-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zapalenie mięśnia sercowego, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zwiększony automatyzm
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Patofizjologia i mechanizm

Tachykardia definiowana jest jako częstość akcji serca >100 uderzeń/min w spoczynku i może wynikać z trzech głównych mechanizmów patofizjologicznych: reentry, wzmożonego automatyzmu oraz aktywności wyzwalanej. Reentry, najczęstszy mechanizm tachyarytmii, polega na krążeniu impulsu elektrycznego w zamkniętym obwodzie, z podtypami anatomicznym i czynnościowym, wymagającymi obecności jednokierunkowego bloku i odpowiedniego okresu refrakcji. Wzmożony automatyzm wynika ze spontanicznej depolaryzacji fazy 4 potencjału czynnościowego, często indukowany przez stymulację współczulną lub hipoksję. Aktywność wyzwalana obejmuje wczesne (EADs) i późne potencjały następcze (DADs), które są istotne w arytmiach związanych z zespołem długiego QT, digoksyną oraz tachykardią drogi odpływu. Tachykardie nadkomorowe (SVT) obejmują AVNRT (65% przypadków), AVRT (30%) oraz tachykardię przedsionkową (5%), z charakterystycznymi mechanizmami nawrotnymi i obecnością dróg dodatkowych, np. w zespole Wolff-Parkinson-White’a. Tachykardia komorowa (VT) definiowana jest jako ≥3 pobudzenia komorowe z częstością 110–250/min, najczęściej spowodowana reentry w obszarach bliznowatych po zawale mięśnia sercowego, ale także aktywnością wyzwalaną i nieprawidłowym automatyzmem. Szczególną formą jest torsade de pointes, powiązana z wydłużonym odstępem QT i mechanizmami mieszanymi.
ablacja przezskórna, aktywność wyzwalana, badanie elektrofizjologiczne, blok przedsionkowo-komorowy, częstość akcji serca, droga dodatkowa, entrainment, manewr wagalny, mechanizm reentry, migotanie komór, monomorficzna tachykardia komorowa, nawrotna tachykardia przedsionkowo-komorowa, nieadekwatna tachykardia zatokowa, ognisko ektopowe, okres refrakcji, pęczek Hisa, potencjał czynnościowy, retikulum sarkoplazmatyczne, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, torsade de pointes, wczesny potencjał następczy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wzmożony automatyzm, zaburzenie rytmu serca
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia rytmu serca – Leczenie

Zaburzenia rytmu serca (arytmie) wynikają z nieprawidłowej koordynacji sygnałów elektrycznych serca, prowadząc do tachykardii, bradykardii lub rytmu nieregularnego. Leczenie farmakologiczne obejmuje leki antyarytmiczne, beta-blokery (np. atenolol, bisoprolol, metoprolol), blokery kanału wapniowego oraz antykoagulanty, szczególnie w migotaniu przedsionków (AFib) w celu zapobiegania udarom. Terapia wymaga ścisłego monitorowania ze względu na potencjalne działania niepożądane. W przypadku nieskuteczności farmakoterapii stosuje się techniki niefarmakologiczne, takie jak manewry wagalne, kardiowersja elektryczna, ablacja cewnikowa (w tym izolacja żył płucnych) oraz implantację urządzeń: rozrusznika serca, ICD lub stymulatora dwukomorowego (CRT). W wybranych przypadkach wskazane jest leczenie chirurgiczne, np. procedura Maze lub pomostowanie tętnic wieńcowych.
ablacja cewnikowa, akupunktura, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, blok serca, bloker kanału wapniowego, bradykardia, choroba tętnic wieńcowych, choroba zastawki mitralnej, elektrofizjolog, implantowany kardiowerter-defibrylator, izolacja żył płucnych, kardiowersja, lek antyarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, manewr Valsalvy, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, pomostowanie tętnic wieńcowych, procedura maze, rozrusznik serca, stymulator dwukomorowy, tachykardia komorowa, terapia resynchronizująca serce, trzepotanie przedsionków
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tonicard 150 mg

Lek Tonicard zawiera propafenonu chlorowodorek w dawkach 150 mg oraz 300 mg w postaci tabletek powlekanych i jest wskazany do leczenia objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Terapia powinna być rozważana wyłącznie u pacjentów z udokumentowanymi arytmiami powodującymi istotne dolegliwości kliniczne (np. kołatanie serca, zawroty głowy, duszność) i po nieskuteczności innych metod leczenia, w tym manewrów wagowych. Dostępność dwóch dawek (150 mg i 300 mg) oraz możliwość dzielenia tabletek 300 mg umożliwia indywidualizację terapii zgodnie z potrzebami pacjenta.
badanie EKG, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, duszność, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, manewr wagalny, migotanie komór, monitorowanie holterowskie, napadowe migotanie przedsionków, niestabilność hemodynamiczna, omdlenie, pęczek Hisa, propafenonu chlorowodorek, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie komór, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Leczenie

Tachykardia definiowana jest jako częstość akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę w spoczynku i może mieć charakter nadkomorowy (SVT), komorowy (VT), zatokowy lub inny. Każdy typ tachykardii wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego, obejmującego manewry wagalne, farmakoterapię (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne klasy I i III, adenozynę, digoksynę, iwabradynę), kardiowersję elektryczną lub farmakologiczną, ablację cewnikową (skuteczność 90-95%), a w wybranych przypadkach wszczepialne urządzenia (rozrusznik, ICD) lub operacje kardiochirurgiczne, takie jak procedura Maze. Leczenie ma na celu zwolnienie rytmu, kontrolę częstości akcji serca, zapobieganie powikłaniom (np. udar mózgu) oraz eliminację przyczyn podstawowych. Szczególną uwagę zwraca się na różnice w terapii tachykardii SVT i VT, a także na przeciwwskazania, np. w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a, gdzie nie zaleca się adenozyny, blokerów kanału wapniowego i digoksyny bez potwierdzenia niskozagrożeniowej ścieżki dodatkowej.
ablacja cewnikowa, adenozyna, amiodaron, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, burza elektryczna, częstość akcji serca, digoksyna, diltiazem, flekainid, iwabradyna, kardiowersja, lek antyarytmiczny, manewr Valsalvy, manewr wagalny, metoprolol, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, nerw błędny, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, procedura maze, rozrusznik serca, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia zatokowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Diagnostyka i diagnoza

Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się szybkim rytmem serca (140-280 uderzeń/min u dorosłych, 180-220 u dzieci) pochodzącym z obszarów powyżej pęczka Hisa. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz 12-odprowadzeniowym EKG, które podczas epizodu wykazuje wąskie zespoły QRS (<120 ms), regularny rytm oraz zmienną obecność załamków P (często niewidoczne lub inwersyjne w AVNRT). W przypadkach trudnych do uchwycenia arytmii stosuje się monitorowanie ambulatoryjne (Holter, rejestratory zdarzeń, implantowalne rejestratory pętlowe, plaster Zio XT). Testy prowokacyjne (wysiłkowy, manewry wagalne, test adenozynowy) oraz badanie elektrofizjologiczne (EP study) umożliwiają precyzyjne określenie mechanizmu SVT i kwalifikację do ablacji prądem o częstotliwości radiowej. Diagnostyka różnicowa obejmuje rozróżnienie SVT z aberracją od częstoskurczu komorowego (VT), co jest kluczowe dla wyboru terapii.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, arytmia płodowa, atak paniki, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, badanie podmiotowe, blok odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiografia, elektrokardiogram, enzym sercowy, holter EKG, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, nawrotny częstoskurcz węzłowy, obrzęk płodu, palpitacje, pęczek Hisa, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rtg klatki piersiowej, tachykardia nadkomorowa, wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie lękowe, załamek P, zespół preekscytacji, zespół QRS, zespół WPW
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Zapobieganie i profilaktyka

Tachykardia nadkomorowa (SVT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszoną akcją serca powstającą powyżej pęczka Hisa, najczęściej w tkance przedsionkowej lub węźle przedsionkowo-komorowym. Częste epizody SVT mogą prowadzić do osłabienia mięśnia sercowego, dlatego konieczne jest ich leczenie profilaktyczne. Zgodnie z wytycznymi ESC 2019, u pacjentów bez zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) zaleca się stosowanie selektywnych beta-blokerów (z wyjątkiem atenololu) lub werapamilu (klasa IIa), natomiast u pacjentów z WPW bez choroby niedokrwiennej lub strukturalnej serca – flekainidu lub propafenonu (klasa IIa). Leki takie jak beta-blokery, werapamil i digoksyna mogą być stosowane zarówno doraźnie, jak i przewlekle, jednak u pacjentów z WPW długoterminowe stosowanie adenozyny, blokerów kanału wapniowego lub digoksyny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko migotania komór. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej (RFA) jest metodą o wysokiej skuteczności (95%) i niskim ryzyku powikłań (<1% blok serca), szczególnie zalecaną u pacjentów z zespołem WPW oraz u tych, którzy chcą uniknąć farmakoterapii. Alternatywnie, krioablacja oferuje bezpieczniejszą opcję w przypadku SVT związanych z węzłem AV, minimalizując ryzyko trwałego uszkodzenia węzła i konieczności implantacji rozrusznika.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, adenozyna, amiodaron, arytmia, blok serca, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna, digoksyna, elektrokardiogram, flekainid, iwabradyna, krioablacja, lek przeciwarytmiczny, manewr Valsalvy, manewr wagalny, midodryna, migotanie komór, pęczek Hisa, pirydostygmina, propafenon, rozrusznik serca, sotalol, tachykardia nadkomorowa, tlenek azotu, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół tachykardii ortostatycznej, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Rokowanie u pacjentów z tachykardią węzłową z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest generalnie korzystne, zwłaszcza przy szybkim rozpoznaniu i wdrożeniu odpowiedniej terapii. Brak wczesnej diagnozy może prowadzić do objawowych powikłań, takich jak omdlenia, zmęczenie czy zawroty głowy, które obniżają jakość życia. Warto podkreślić, że znaczna część nieleczonych pacjentów z AVNRT z czasem staje się bezobjawowa, co ma istotne znaczenie przy wyborze strategii terapeutycznej oraz ocenie kosztów opieki zdrowotnej. Ryzyko poważnych powikłań, w tym nagłego zatrzymania krążenia, jest niskie, jednak ocena ryzyka powinna być indywidualizowana na podstawie nasilenia objawów, częstości epizodów oraz wpływu na codzienne funkcjonowanie pacjenta.
ablacja przezskórna, adenozyna, arytmia, AVNRT, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, farmakoterapia, historia naturalna choroby, kardiowersja elektryczna, kaszel, lek antyarytmiczny, manewr wagalny, mięsień sercowy, nagłe zatrzymanie krążenia, omdlenie, rytm serca, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy, zmęczenie
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Diagnostyka i diagnoza

Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem napadowej częstoskurczu nadkomorowego, stanowiąc 60-70% przypadków SVT. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz rejestracji 12-odprowadzeniowego EKG podczas epizodu, gdzie obserwuje się regularny częstoskurcz z wąskimi zespołami QRS (<120 ms) i częstością 140-280/min. Charakterystyczne cechy EKG to brak widocznych załamków P lub ich ukrycie w QRS, obecność retrogradnych załamków P w 60% przypadków, pseudo-załamków R w V1 lub S w II, III, aVF oraz krótki odstęp RP. Czułość i swoistość obecności załamka r w aVR i V1 wynosi odpowiednio 90,1% i 100%. Diagnostyka uzupełniana jest długoterminowym monitorowaniem rytmu (Holter 24-48h, rejestratory zdarzeń, implantowane rejestratory pętlowe), badaniami laboratoryjnymi (TSH, elektrolity, markery sercowe) oraz obrazowymi (echokardiogram, test wysiłkowy). Wskazane jest także badanie elektrofizjologiczne, które stanowi złoty standard diagnostyczny, pozwalając na precyzyjne zlokalizowanie obwodu reentry i różnicowanie typów AVNRT (typowe slow-fast 90-95%, atypowe fast-slow 5-8%, rzadkie slow-slow 1-2%).
12-odprowadzeniowe EKG, ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiogram, elektrokardiogram, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, manewr wagalny, monitorowanie holterowskie, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, pęczek Hisa, próba wagalna, przedwczesny skurcz przedsionkowy, rejestrator zdarzeń, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, test wysiłkowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie rytmu serca, załamek P, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Zapobieganie i profilaktyka

Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszą formą częstoskurczu nadkomorowego, wynikającą z obecności podwójnych dróg przewodzenia w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego. Choć występuje u około 30% populacji, tylko u części pacjentów rozwijają się objawowe epizody. Leczenie zapobiegawcze jest wskazane w przypadku nawracających, długotrwałych lub ciężkich epizodów, które nie ustępują samoistnie. Farmakoterapia opiera się głównie na beta-adrenolitykach, antagonistach wapnia (werapamil, diltiazem) oraz digoksynie, z efektywnością odpowiednio do 90% i około 50%. W przypadkach opornych stosuje się leki klasy IC (flekainid, propafenon) i IA (chinidyna, prokainamid), a amiodaron zarezerwowany jest na ostateczność ze względu na działania niepożądane. Kluczowe jest unikanie czynników wyzwalających, takich jak alkohol, duże dawki kofeiny, stres, deprywacja snu oraz monitorowanie elektrolitów.
ablacja cewnikowa, adenozyna, akupunktura, amiodaron, antagonista wapnia, arytmia, beta-adrenolityk, biofeedback, chinidyna, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, elektrolity w surowicy, flekainid, kwas tłuszczowy omega-3, lek klasy IA, lek klasy IC, manewr wagalny, obrzęk płodowy, przeciążenie objętościowe, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Leczenie

Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, co predysponuje do tachyarytmii. U pacjentów bezobjawowych z preekscytacją zaleca się konsultację elektrofizjologiczną, a w przypadku drogi wysokiego ryzyka lub zawodów wysokiego ryzyka wskazana jest ablacja. U niemowląt do 2/3 przypadków może dojść do samoistnego zaniku drogi dodatkowej. W leczeniu objawowego WPW ablacja przezskórna jest metodą pierwszego wyboru, cechującą się skutecznością 90-95% i niskim ryzykiem powikłań (1-3%), natomiast w ostrej fazie tachyarytmii stosuje się manewry wagalne oraz farmakoterapię dostosowaną do mechanizmu arytmii (adenozyna, prokainamid, beta-adrenolityki, blokery kanału wapniowego). W migotaniu przedsionków z preekscytacją przeciwwskazane są leki blokujące węzeł AV (digoksyna, adenozyna, werapamil, beta-adrenolityki) ze względu na ryzyko przyspieszenia przewodzenia przez drogę dodatkową i migotania komór. W przypadku niestabilności hemodynamicznej wskazana jest synchronizowana kardiowersja elektryczna zgodnie z algorytmem ACLS.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja RF, badanie elektrofizjologiczne, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, kardiowersja elektryczna, krążenie pozaustrojowe, krioablacja, lek klasy IA, lek klasy IC, manewr Valsalvy, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie komór, nagły zgon sercowy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, niestabilność hemodynamiczna, powikłanie, preekscytacja, sternotomia pośrodkowa, tachyarytmia, tachyarytmia przedsionkowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Tachykardia definiowana jest jako częstość rytmu serca przekraczająca 100 uderzeń na minutę w spoczynku i może mieć charakter fizjologiczny lub patologiczny. Wyróżnia się różne typy tachykardii, takie jak zatokowa, nadkomorowa (SVT), komorowa (VT) oraz migotanie przedsionków z szybką odpowiedzią komór. Diagnostyka i monitorowanie obejmują ocenę parametrów życiowych (tętno, ciśnienie tętnicze, saturacja), badanie EKG 12-odprowadzeniowego oraz ocenę perfuzji obwodowej. Kluczowe diagnozy pielęgniarskie to m.in. zmniejszony rzut serca, zaburzenia wymiany gazowej, ryzyko zmniejszonej perfuzji tkanek oraz ból ostry związany z niedotlenieniem mięśnia sercowego. Interwencje pielęgniarskie obejmują ciągłe monitorowanie kardiologiczne, podawanie leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, adenozyna, amiodaron), a także asystowanie przy manewrach wagalnych, kardiowersji elektrycznej i ablacji cewnikowej. W przypadku niestabilności hemodynamicznej konieczne jest przygotowanie do zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych zgodnie z wytycznymi ACLS.
12-odprowadzeniowe EKG, ablacja cewnikowa, ACLS, adenozyna, badanie fizykalne, beta-bloker, bilans płynów, bloker kanału wapniowego, ból w klatce piersiowej, ciśnienie tętnicze, czas powrotu kapilarnego, defibrylacja, duszność, elektrofizjolog, kardiologia, kardiowersja elektryczna, kardiowerter-defibrylator, lek antyarytmiczny, lek przeciwkrzepliwy, manewr wagalny, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG, monitorowanie kardiologiczne, nawodnienie organizmu, niedotlenienie, perfuzja obwodowa, perfuzja tkanek, próba Valsalvy, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rozrusznik serca, rzut serca, saturacja krwi, siarczan magnezu, tachykardia, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia zatokowa, tętno, torsade de pointes, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wymiana gazowa, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Diagnostyka i diagnoza

Tachykardia przedsionkowa to napadowy częstoskurcz nadkomorowy charakteryzujący się częstością rytmu serca powyżej 100 uderzeń/min, wynikający z nieprawidłowych impulsów elektrycznych w przedsionkach. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, gdzie obserwuje się regularny rytm z wąskimi zespołami QRS i morfologicznie zmiennymi załamkami P, różnymi od rytmu zatokowego. W przypadku napadowego charakteru arytmii konieczne jest dłuższe monitorowanie EKG (Holter 24-48h, rejestrator zdarzeń do 30 dni, implantowalny rejestrator do 3 lat). Wyróżnia się tachykardię jednogniskową (FAT) i wieloogniskową (MAT), z których MAT cechuje się nieregularnym rytmem, co najmniej trzema morfologiami załamków P oraz częstością >100 uderzeń/min. Manewry wagalne i podanie adenozyny mają znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne, a badanie elektrofizjologiczne (EPS) stanowi złoty standard w rozpoznaniu i umożliwia ablację ogniska arytmii. Nowoczesne techniki mapowania 3D poprawiają skuteczność leczenia.
ablacja cewnikowa, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, digoksyna, echokardiografia, elektrokardiogram, hipomagnezmia, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność krążenia, połączenie przedsionkowo-komorowe, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, tachykardia wieloogniskowa, teofilina, trzepotanie przedsionków, wszczepialny rejestrator arytmii, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół QRS
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się częstotliwością rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę, często w zakresie 150-250/min u dorosłych i 180-220/min u dzieci, z wąskimi zespołami QRS (<120 ms). Mechanizmy patofizjologiczne obejmują re-entry oraz automatyzm dodatkowych ognisk pobudzenia w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym. SVT manifestuje się napadowo, z objawami od kołatania serca, duszności, bólu w klatce piersiowej, po omdlenia i objawy niewydolności serca przy długotrwałych epizodach (>24h). Diagnostyka opiera się na EKG, Holterze, badaniu elektrofizjologicznym i echokardiografii, a w EKG typowe są regularne, szybkie rytmy z wąskimi zespołami QRS i nagłym początkiem oraz zakończeniem tachykardii.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiogram, elektrokardiogram, hipotensja, holter EKG, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, krioablacja, manewr Valsalvy, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, mechanizm nawrotny, migotanie przedsionków, niewydolność serca, omdlenie, perfuzja tkanek, tachykardia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wrodzona wada serca, zawroty głowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Leczenie

Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa arytmii charakteryzujących się szybkim rytmem serca pochodzącym z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego. W przypadku nagłego napadu SVT u pacjentów stabilnych hemodynamicznie zaleca się najpierw manewry wagalne, takie jak próba Valsalvy (skuteczność wzrasta z 17% do 40% po modyfikacji), kaszel czy masaż zatoki szyjnej (wykonywany wyłącznie przez personel medyczny). Jeśli manewry te zawiodą, stosuje się farmakoterapię: adenozynę dożylnie w dawkach 6 mg, 12 mg i 18 mg (okres półtrwania około 10 sekund), blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil) oraz beta-blokery (np. metoprolol). W przypadku niestabilności hemodynamicznej lub braku skuteczności leków wskazana jest kardiowersja elektryczna z energią wyładowania 50-100 J. Długoterminowe leczenie obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię zapobiegającą nawrotom (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna, leki antyarytmiczne klasy Ic i III) oraz ablację przezskórną, która cechuje się wysoką skutecznością (np. 98% dla AVNRT) i niskim ryzykiem powikłań.
ablacja przezskórna, ablacja RF, adenozyna, antykoagulacja, AVNRT, AVRT, beta-bloker, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, dysfunkcja węzła zatokowego, kardiowersja elektryczna, krioablacja, lek antyarytmiczny, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, nerw błędny, próba Valsalvy, rozrusznik serca, rytm zatokowy, stan hemodynamiczny, tachykardia nadkomorowa, tętnica szyjna, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Tachykardia przedsionkowa to arytmia charakteryzująca się rytmem serca powyżej 100 uderzeń na minutę, z impulsem elektrycznym pochodzącym spoza węzła zatokowo-przedsionkowego. Może mieć postać ogniskową lub wieloogniskową (MAT) i prowadzić do zmniejszonego rzutu serca, objawiającego się zmęczeniem, dusznością, bólem w klatce piersiowej oraz zaburzeniami hemodynamicznymi. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu EKG, częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego, a także ocenie objawów takich jak kołatania, zawroty głowy, omdlenia i niepokój. Wczesne rozpoznanie i monitorowanie parametrów życiowych są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak niedokrwienie mięśnia sercowego czy niestabilność ciśnienia krwi.
ablacja cewnikowa, adenozyna, arytmia, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bradykardia, duszność, elektrofizjolog, hipotensja, kardiowersja, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, manewr wagalny, niedokrwienie, omdlenie, ostry ból, perfuzja tkankowa, rzut serca, saturacja tlenu, stymulator serca, system wczesnego ostrzegania, tachykardia przedsionkowa, tachykardia wieloogniskowa, tachypnoe, wazodylatacja, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie wymiany gazowej
Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Arytmia serca to zaburzenie rytmu serca wynikające z nieprawidłowego przewodzenia impulsów elektrycznych, manifestujące się tachykardią, bradykardią lub nieregularnym rytmem. Najczęstszą postacią jest migotanie przedsionków, które generuje chaotyczny rytm i zwiększa ryzyko powstawania skrzepów, prowadząc do powikłań takich jak udar mózgu. Diagnostyka opiera się na EKG, monitorowaniu Holterem, echokardiografii oraz badaniach laboratoryjnych. Kluczowa jest ocena częstości akcji serca, parametrów życiowych i stanu neurologicznego. W opiece pielęgniarskiej istotne jest ciągłe monitorowanie EKG, parametrów hemodynamicznych, stanu neurologicznego oraz edukacja pacjenta w zakresie samokontroli i rozpoznawania objawów zaostrzenia. Typowe diagnozy pielęgniarskie obejmują m.in. ryzyko zmniejszonego rzutu serca i nieefektywnej perfuzji tkanek, zwłaszcza w kontekście tachykardii i migotania przedsionków.
ablacja cewnikowa, arytmia serca, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bradykardia, częstość akcji serca, duszność, echokardiogram, elektrokardiogram, glikozyd nasercowy, kardiowersja, kołatanie serca, lek przeciwkrzepliwy, manewr wagalny, migotanie przedsionków, nieefektywna perfuzja tkanek, niewydolność serca, omdlenie, parametry krzepnięcia, rehabilitacja kardiologiczna, rejestrator zdarzeń, rozrusznik serca, tachykardia, terapia resynchronizująca serce, udar mózgu, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenia wymiany gazowej, zatrzymanie akcji serca, zmniejszony rzut serca
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia komorowa – Patofizjologia i mechanizm

Tachykardia komorowa (VT) to arytmia charakteryzująca się co najmniej 3 kolejnymi pobudzeniami komorowymi z częstością >120/min, której mechanizmy patofizjologiczne obejmują reentry (dominujący mechanizm w ponad 95% przypadków, zwłaszcza po zawale mięśnia sercowego), aktywność wyzwalaną (wczesne i opóźnione następcze depolaryzacje) oraz wzmożony automatyzm. Reentry rozwija się w obszarach blizny pozawałowej, gdzie heterogenność repolaryzacji i zmienność prądów jonowych (m.in. IKs z udziałem podjednostek KCNE3 i KCNE4) sprzyjają powstawaniu obwodów nawrotnych. Aktywność wyzwalana, szczególnie w zespołach długiego QT i katecholaminergicznej VT, wynika z niestabilności elektrycznej i zaburzeń homeostazy wapnia, m.in. przez mutacje w genie RYR2 w CPVT. Wzmożony automatyzm jest istotny w katecholaminergicznej tachykardii komorowej i w ostrym niedokrwieniu. Choroba wieńcowa pozostaje najczęstszą przyczyną VT, a idiopatyczna VT (10% przypadków) zwykle wiąże się z mechanizmem aktywności wyzwalanej, często z drogi odpływu prawej komory (RVOT-VT).
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, aktywność wyzwalana, choroba Chagasa, choroba strukturalna serca, droga odpływu prawej komory, kanałopatia, kardiomiopatia arytmogenna, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, manewr wagalny, mechanizm reentry, migotanie komór, niedokrwienie mięśnia sercowego, okres refrakcji, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, siateczka sarkoplazmatyczna, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wczesna następcza depolaryzacja, wzmożony automatyzm, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugada, zespół długiego QT
Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Leczenie

Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym napadowym częstoskurczem nadkomorowym, którego leczenie zależy od częstości i nasilenia objawów. W ostrych epizodach pierwszym krokiem są manewry wagalne (np. próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej, zimny okład na twarz), które zwiększają napięcie nerwu błędnego i mogą przerwać pętlę pobudzenia. W przypadku nieskuteczności manewrów stosuje się farmakoterapię: adenozynę dożylnie w dawce początkowej 6 mg, z możliwością zwiększenia do 12-18 mg, która przerywa AVNRT w 80-90% przypadków, a także niedyhydropirydynowe blokery kanału wapniowego (werapamil 5-10 mg i diltiazem 0,25 mg/kg dożylnie) oraz beta-blokery. Kardiowersja elektryczna jest zarezerwowana dla pacjentów niestabilnych hemodynamicznie lub gdy inne metody zawodzą.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, adenozyna, amiodaron, antagonista wapnia, atenolol, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, chinidyna, digoksyna, diltiazem, esmolol, farmakoterapia, flekainid, fluoroskopia, hipotensja, kardiowersja elektryczna, krioablacja, lek antyarytmiczny, lek antyarytmiczny klasy IA, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, metoprolol, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nerw błędny, niestabilność hemodynamiczna, perforacja serca, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próba Valsalvy, prokainamid, propafenon, propranolol, rejestrator pętlowy, rejestrator zdarzeń, rytm zatokowy, strukturalna choroba serca, stymulator serca, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, tamponada serca, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca