diagnostyka scyntygraficzna tarczycy
Diagnostyka scyntygraficzna tarczycy to badanie obrazowe wykorzystujące izotopy promieniotwórcze do oceny funkcji i morfologii gruczołu tarczowego. Polega na podaniu pacjentowi dożylnie niewielkiej ilości radiofarmaceutyku, najczęściej technetem-99m lub jodem-123, który gromadzi się wybiorczo w tkance tarczycowej. Następnie przy użyciu gammakamery rejestruje się promieniowanie gamma emitowane przez izotop, co pozwala na uzyskanie obrazu rozkładu aktywności w tarczycy.
Scyntygrafia tarczycy umożliwia identyfikację obszarów o zwiększonym (gorące guzki) lub zmniejszonym (zimne guzki) wychwycie radioznacznika w porównaniu do otaczającego miąższu. Jest szczególnie przydatna w różnicowaniu zmian ogniskowych tarczycy, diagnostyce wola guzkowego, ocenie autonomii czynnościowej guzków oraz w wykrywaniu ektopowej tkanki tarczycowej. Badanie to stanowi istotne uzupełnienie ultrasonografii w procesie diagnostycznym chorób tarczycy.
W praktyce klinicznej scyntygrafia tarczycy znajduje zastosowanie w diagnostyce nadczynności tarczycy (choroba Gravesa-Basedowa, wole guzkowe toksyczne), ocenie skuteczności leczenia radiojodem oraz wykrywaniu przerzutów zróżnicowanego raka tarczycy. Badanie jest bezpieczne, mało inwazyjne i wiąże się z niewielką ekspozycją na promieniowanie jonizujące. Interpretacja wyników powinna być zawsze przeprowadzana w kontekście obrazu klinicznego i wyników innych badań diagnostycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jodek sodu Na 131I, roztwór do wstrzykiwań 37-740 Mbq/ml
Jodek sodu Na131I stosowany jest dożylnie w diagnostyce i terapii chorób tarczycy, z dawkami aktywności promieniotwórczej dostosowanymi do wskazań klinicznych i określanymi przez specjalistę medycyny nuklearnej. W diagnostyce scyntygraficznej łagodnych schorzeń tarczycy oraz badaniu kinetyki radiojodu zaleca się podanie 0,15-4 MBq na 24 godziny przed badaniem, z możliwością pomiarów po 4-6 godzinach i w kolejnych dobach. U pacjentów z rakiem zróżnicowanym tarczycy stosuje się dawki 37-240 MBq (najczęściej 37-74 MBq), a scyntygrafię całego ciała wykonuje się po minimum 72 godzinach od podania. Zgodnie z Dyrektywą 97/43/Euratom, wartości te są orientacyjne i wymagają uwzględnienia lokalnych poziomów referencyjnych oraz klinicznego uzasadnienia przekroczenia dawek.
ablacja tarczycy, aktywność terapeutyczna, diagnostyczny poziom referencyjny, diagnostyka scyntygraficzna tarczycy, efektywny okres półtrwania, jod promieniotwórczy, jodochwytność tarczycy, kinetyka radiojodu, nadczynność tarczycy, podanie dożylne, przerzuty raka tarczycy, radiofarmaceutyk, rak zróżnicowany tarczycy, scyntygrafia całego ciała, specjalista medycyny nuklearnej, terapia radioizotopowa, tyreoidektomia, wole obojętne, wychwyt tarczycowy jodu