niepełne wchłanianie
Niepełne wchłanianie, określane również jako zespół złego wchłaniania lub malabsorpcja, to stan kliniczny, w którym przewód pokarmowy nie jest w stanie prawidłowo wchłaniać składników odżywczych z pożywienia. Może dotyczyć makroskładników (białka, tłuszcze, węglowodany), mikroskładników (witaminy, minerały) lub obu tych grup jednocześnie.
Etiologia niepełnego wchłaniania jest różnorodna i obejmuje schorzenia takie jak: celiakia, nieswoiste zapalenia jelit, zespół krótkiego jelita, niedobór enzymów trzustkowych, bakteryjny przerost jelita cienkiego, choroby pasożytnicze, a także powikłania po zabiegach chirurgicznych w obrębie przewodu pokarmowego. Stan ten może również wystąpić jako skutek uboczny niektórych leków lub radioterapii.
Objawy kliniczne niepełnego wchłaniania mogą obejmować biegunkę, stolce tłuszczowe (steatorea), utratę masy ciała pomimo prawidłowego odżywiania, wzdęcia, niedożywienie, osłabienie, niedokrwistość oraz objawy niedoboru poszczególnych witamin i minerałów. Diagnostyka opiera się na badaniach krwi, badaniach obrazowych, testach czynnościowych przewodu pokarmowego oraz często biopsji jelita cienkiego.
Leczenie niepełnego wchłaniania koncentruje się na zidentyfikowaniu i eliminacji przyczyny podstawowej, suplementacji brakujących składników odżywczych oraz modyfikacji diety. W przypadkach ciężkiego niedożywienia może być konieczne żywienie pozajelitowe lub dojelitowe. Regularne monitorowanie stanu odżywienia pacjenta jest kluczowym elementem prowadzenia terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Manti Extra 10 mg + 165 mg + 800 mg
Produkt leczniczy Manti Extra zawiera famotydynę (10 mg), magnez wodorotlenek (165 mg) oraz wapń węglan (800 mg), których farmakokinetyka jest złożona, ale wzajemnie się nie zakłóca. Famotydyna charakteryzuje się liniową kinetyką, szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego i biodostępnością 40-45%, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-3 godzin po podaniu doustnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi 15-20%, a okres półtrwania około 3 godziny, choć u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może się wydłużyć do ponad 20 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (65-70% wydalane z moczem, z czego 25-30% w formie niezmienionej). Klirens nerkowy famotydyny wynosi 250-450 ml/min i wykazuje cechy wydalania kanalikowego.
absorpcja leku, antagonista receptora H2, AUC, białko osocza, biodostępność, Cmax, efekt pierwszego przejścia, famotydyna, kinetyka liniowa, klirens nerkowy, kumulacja leku, lek zobojętniający, magnezu wodorotlenek, maksymalne stężenie w osoczu, neutralizacja kwasu, niepełne wchłanianie, niewydolność nerek, okres półtrwania, prawidłowa funkcja nerek, stężenie leku we krwi, sulfotlenek, wapnia węglan, wątroba, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek