artefakt obrazowania
Artefakt obrazowania to zniekształcenie lub błąd w obrazie diagnostycznym, który nie odzwierciedla rzeczywistej anatomii ani patologii pacjenta. Artefakty są nieodłącznym elementem wszystkich technik obrazowania medycznego, w tym radiografii konwencjonalnej, tomografii komputerowej (TK), rezonansu magnetycznego (MR), ultrasonografii (USG) czy medycyny nuklearnej.
Przyczyny powstawania artefaktów mogą być różnorodne: ruch pacjenta podczas badania, obecność ciał obcych (np. implantów metalowych), nieprawidłowości w funkcjonowaniu sprzętu, niewłaściwe parametry akwizycji obrazu czy błędy w przetwarzaniu danych. W zależności od metody obrazowania, artefakty przyjmują charakterystyczne formy, takie jak smugi, cienie, zniekształcenia geometryczne czy fałszywe echa.
Rozpoznawanie artefaktów ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, gdyż ich błędna interpretacja może prowadzić do postawienia nieprawidłowej diagnozy. Specjaliści radiologii i diagnostyki obrazowej powinni posiadać umiejętność identyfikacji typowych artefaktów dla danej metody obrazowania oraz znać sposoby ich minimalizacji poprzez modyfikację protokołów badań czy zastosowanie odpowiednich algorytmów korekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluorocholina – Dawkowanie i sposób podawania
Fluorocholina (18F) jest radiofarmaceutykiem stosowanym w PET, głównie w diagnostyce raka gruczołu krokowego. Zalecane dawkowanie dla dorosłych i osób starszych różni się w zależności od preparatu: FCH 200-500 MBq (do 4 MBq/kg), Fluorocholine (18F) Synektik 140-280 MBq dla pacjenta 70 kg, MonFCH 200-500 MBq dla pacjenta 70 kg. Dawkowanie musi być dostosowane do masy ciała, typu urządzenia PET/PET-TK oraz w przypadku Synektik także do sposobu rejestracji obrazu. U dzieci i młodzieży (<18 lat) stosowanie fluorocholiny (18F) nie jest zalecane z powodu braku danych o bezpieczeństwie i skuteczności, a w wyjątkowych przypadkach dawka powinna być indywidualnie dostosowana wg masy ciała i przepisów prawa atomowego. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby wymagają ostrożnego doboru dawki, szczególnie przy preparacie Synektik, ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na promieniowanie.
artefakt obrazowania, badanie PET, choroba nowotworowa, dynamiczna rejestracja PET, ekspozycja na promieniowanie, farmakokinetyka, fluorocholina 18F, loża gruczołu krokowego, miernik aktywności, pacjent pediatryczny, poziom PSA, pozytonowa tomografia emisyjna, radiofarmaceutyk diagnostyczny, rak gruczołu krokowego, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – FCH 1 GBq/1ml na dzień i godzinę odniesienia
Fluorocholina (¹⁸F) stosowana u dorosłych i osób w podeszłym wieku powinna być podawana w dawce od 200 do 500 MBq, z maksymalną aktywnością nieprzekraczającą 4 MBq/kg masy ciała, podawaną dożylnie. Aktywność radiofarmaceutyku należy dostosować indywidualnie do masy ciała pacjenta oraz typu aparatu PET lub PET/TK. U dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia stosowanie fluorocholiny (¹⁸F) nie jest zalecane ze względu na brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności, jednak w wyjątkowych przypadkach dawkowanie powinno być obliczane na podstawie masy ciała lub powierzchni ciała według wzoru DuBois-Webstera. Nie istnieją specyficzne zalecenia dotyczące dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, a farmakokinetyka w tej grupie nie została dokładnie opisana.