ograniczenie ostrości wzroku

Ograniczenie ostrości wzroku (obniżona ostrość widzenia) to stan, w którym pacjent nie jest w stanie wyraźnie dostrzegać oglądanych obiektów. Jest to jeden z najczęstszych objawów zgłaszanych przez pacjentów okulistycznych, mogący świadczyć o różnych schorzeniach układu wzrokowego.

Przyczyny ograniczenia ostrości wzroku są zróżnicowane i obejmują wady refrakcji (krótkowzroczność, nadwzroczność, astygmatyzm), zmiany w przeziernych ośrodkach oka (zaćma, zmętnienia rogówki), choroby siatkówki (zwyrodnienie plamki żółtej, retinopatia cukrzycowa), schorzenia nerwu wzrokowego (jaskra, zapalenie nerwu wzrokowego) oraz choroby neurologiczne wpływające na drogi wzrokowe.

Diagnostyka obniżonej ostrości wzroku obejmuje badanie ostrości wzroku (tablice Snellena), refrakcję, badanie przedniego odcinka oka w lampie szczelinowej, oftalmoskopię, pomiar ciśnienia śródgałkowego oraz, w zależności od podejrzenia, badania obrazowe (OCT, angiografia fluoresceinowa, USG gałki ocznej). W niektórych przypadkach niezbędna jest konsultacja neurologiczna.

Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować korekcję wad wzroku (okulary, soczewki kontaktowe), zabiegi chirurgiczne (usunięcie zaćmy, witrektomia), leczenie farmakologiczne (leki przeciwjaskrowe, przeciwzapalne) lub laseroterapię. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla rokowania i zapobiegania trwałej utracie wzroku.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl