oporność na gentamycynę

Oporność na gentamycynę to zjawisko, w którym bakterie rozwijają mechanizmy pozwalające im przetrwać i namnażać się pomimo obecności tego antybiotyku aminoglikozydowego. Gentamycyna jest szeroko stosowana w leczeniu infekcji wywołanych przez bakterie Gram-ujemne, a także niektóre Gram-dodatnie, w tym Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli oraz Staphylococcus aureus.

Główne mechanizmy oporności na gentamycynę obejmują: modyfikację enzymatyczną antybiotyku przez enzymy bakteryjne (acetyltransferazy, nukleotydylotransferazy i fosfotransferazy), zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej bakterii, aktywne usuwanie antybiotyku z komórki bakteryjnej przez pompy efflux oraz modyfikację miejsca docelowego działania antybiotyku w rybosomie bakteryjnym.

Oporność na gentamycynę jest szczególnie niepokojąca w środowisku szpitalnym, gdzie stanowi istotny problem kliniczny w leczeniu zakażeń szpitalnych. Najczęściej wykrywana jest u szczepów Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella pneumoniae oraz u metycylinoopornych Staphylococcus aureus (MRSA). Zjawisko to jest często powiązane z opornością krzyżową na inne antybiotyki aminoglikozydowe.

Diagnostyka oporności na gentamycynę opiera się na badaniach mikrobiologicznych, w tym oznaczaniu minimalnego stężenia hamującego (MIC) oraz testach wykrywających geny oporności. W przypadku stwierdzenia oporności, konieczna jest zmiana terapii na antybiotyki z innych grup lub kombinację leków, zależnie od wyników antybiogramu.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl