gruczoł wewnątrzwydzielniczy
Gruczoł wewnątrzwydzielniczy, zwany również gruczołem dokrewnym lub endokrynnym, to wyspecjalizowana struktura w organizmie człowieka, która produkuje i wydziela hormony bezpośrednio do krwiobiegu. W przeciwieństwie do gruczołów zewnątrzwydzielniczych, gruczoły endokrynne nie posiadają przewodów wyprowadzających – hormony dyfundują bezpośrednio do naczyń krwionośnych, które transportują je do narządów docelowych.
Główne gruczoły wewnątrzwydzielnicze w organizmie człowieka obejmują przysadkę mózgową, tarczycę, przytarczyce, trzustkę (wyspy Langerhansa), nadnercza, gonady (jajniki i jądra) oraz szyszynkę. Każdy z tych gruczołów produkuje specyficzne hormony, które regulują kluczowe procesy fizjologiczne, takie jak metabolizm, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne, równowagę wodno-elektrolitową, reakcję na stres oraz homeostazę glukozy.
Dysfunkcja gruczołów wewnątrzwydzielniczych może prowadzić do szeregu zaburzeń endokrynologicznych, w tym niedoczynności lub nadczynności tarczycy, cukrzycy, choroby Addisona, zespołu Cushinga, akromegalii czy hipogonadyzmu. Diagnostyka tych schorzeń obejmuje zazwyczaj badania poziomów hormonów we krwi, testy dynamiczne oraz obrazowanie. Leczenie zaburzeń endokrynologicznych często polega na suplementacji brakujących hormonów lub terapii mającej na celu normalizację ich wydzielania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rolicyn 50 mg
Badania przedkliniczne roksytromycyny, substancji czynnej leku Rolicyn, wykazały niską toksyczność ostrą z LD50 po podaniu doustnym wynoszącą około 750 mg/kg u myszy, 1-1,7 g/kg u szczurów oraz powyżej 2 g/kg u psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek głównymi narządami docelowymi były wątroba i trzustka, z wyraźniejszym działaniem hepatotoksycznym u psów (dawki 180 mg/kg/dobę przez 1 miesiąc i 100 mg/kg/dobę przez 6 miesięcy) niż u szczurów (odpowiednio 400 i 125 mg/kg/dobę). Wpływ na trzustkę różnił się gatunkowo: u szczurów dominowały zmiany w gruczołach wewnątrzwydzielniczych, u psów w zewnątrzwydzielniczych. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego roksytromycyny w badaniach na myszy, szczurach i królikach.
dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie hepatotoksyczne, erytromycyna, gruczoł wewnątrzwydzielniczy, margines bezpieczeństwa, płytka wzrostowa, potencjał czynnościowy serca, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, roksytromycyna, Rolicyn, stosowanie kliniczne, toksyczność ostra, trzustka, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wątroba, zmiana hepatotoksyczna