Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Rolicyn

Badania przedkliniczne roksytromycyny, substancji czynnej leku Rolicyn, wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą. Wartości LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) po podaniu doustnym wynoszą około 750 mg/kg masy ciała u myszy, 1-1,7 g/kg masy ciała u szczurów oraz powyżej 2 g/kg masy ciała u psów. Dane te wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa substancji czynnej w odniesieniu do dawek stosowanych terapeutycznie u ludzi.^{2 g/kg mc. u psów).”>1}

Toksyczność po podaniu wielokrotnych dawek

W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek głównymi narządami docelowymi dla roksytromycyny były wątroba i trzustka. Wpływ na wątrobę był bardziej wyraźny u psów niż u szczurów. U psów działanie hepatotoksyczne obserwowano po zastosowaniu dawek 180 mg/kg masy ciała/dobę podawanych przez 1 miesiąc oraz 100 mg/kg masy ciała/dobę podawanych przez 6 miesięcy. Dla porównania, u szczurów podobne efekty wystąpiły dopiero przy dawkach odpowiednio 400 i 125 mg/kg masy ciała/dobę w analogicznych badaniach. Należy podkreślić, że nasilenie zmian hepatotoksycznych było znacznie większe u psów niż u szczurów przy porównywalnych dawkach.²

Wpływ roksytromycyny na trzustkę przejawiał się odmiennie u różnych gatunków – u szczurów obserwowano zmiany głównie w gruczołach wewnątrzwydzielniczych, natomiast u psów w strukturach zewnątrzwydzielniczych trzustki. Efekty te występowały w warunkach stosowania dużych dawek lub po długotrwałej ekspozycji na lek. Dodatkowo, u szczurów odnotowano wpływ roksytromycyny na zęby.³

Potencjał teratogenny i mutagenny

Początkowe badania toksykologiczne nie wykazały działania teratogennego roksytromycyny u myszy, szczurów ani królików. Nie stwierdzono również potencjału mutagennego substancji czynnej.⁴

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Roksytromycyna, podobnie jak erytromycyna, w badaniach in vitro powodowała zależne od stężenia wydłużenie czasu trwania potencjału czynnościowego serca. Efekt ten był obserwowany przy stężeniach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, co sugeruje, że prawdopodobieństwo wystąpienia tego zjawiska podczas stosowania klinicznego roksytromycyny jest bardzo małe.⁵

Wpływ na organizmy młode

W badaniach na młodych zwierzętach zaobserwowano zaburzenia płytki wzrostowej, gdy stężenia niezwiązanej roksytromycyny w osoczu były 30 do 60-krotnie większe od stężeń występujących podczas stosowania klinicznego u ludzi. Co istotne, nie stwierdzono żadnych anomalii płytki wzrostowej w przypadku, gdy stężenia niezwiązanego leku w osoczu były 10 do 15-krotnie większe od stężeń osiąganych podczas terapii u pacjentów. Wyniki te wskazują na istnienie bezpiecznego marginesu dawkowania w odniesieniu do potencjalnego wpływu roksytromycyny na rozwój układu kostnego u młodych organizmów.⁶