metabolit tygecykliny
Metabolit tygecykliny to substancja powstająca w wyniku przemian metabolicznych antybiotyku tygecykliny w organizmie. Tygecyklina należy do grupy glicylcyklin i jest stosowana w leczeniu skomplikowanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń wewnątrzbrzusznych oraz pozaszpitalnego zapalenia płuc.
Głównym metabolitem tygecykliny jest N-acetylotygecyklina, która powstaje w wyniku N-acetylacji. Ten proces zmniejsza aktywność przeciwbakteryjną leku. Istotne jest, że metabolizm tygecykliny nie jest zależny od układu enzymatycznego cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji z innymi lekami metabolizowanymi tą drogą.
Tygecyklina i jej metabolity są wydalane głównie z żółcią (59%), a w mniejszym stopniu przez nerki (33%). Metabolity tygecykliny wykazują znacznie mniejszą aktywność przeciwbakteryjną niż związek macierzysty, co ma znaczenie przy ocenie skuteczności terapeutycznej leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tygecyklina, dostępna w dawce 50 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji (Tigecycline TZF), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tygecykliny w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne, w tym trwałe uszkodzenie zębów (przebarwienia i ubytki szkliwa) oraz opóźnienie kostnienia u płodów eksponowanych na lek w drugiej połowie ciąży. Mechanizm tych działań niepożądanych wiąże się z chelatowaniem wapnia i odkładaniem się leku w tkankach o szybkim metabolizmie wapnia. W związku z tym tygecyklina powinna być stosowana w ciąży wyłącznie wtedy, gdy korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko i nie ma dostępnych bezpieczniejszych alternatyw.
antybiotyk tetracyklinowy, AUC, badanie niekliniczne, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, farmakodynamika, karmienie piersią, kompleks chelatowy, metabolit leku, metabolit tygecykliny, metabolizm wapnia, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia leku, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do infuzji, Tigecycline TZF, tygecyklina, ubytek szkliwa, uszkodzenie zębów -
Leksykon leków
Tygecyklina podawana jest wyłącznie dożylnie, co zapewnia 100% dostępność biologiczną i eliminuje zmienność wchłaniania. Wiązanie z białkami osocza wynosi 71-89% przy stężeniach 0,1-1,0 µg/ml. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 500-700 l (7-9 l/kg), wskazując na wysokie powinowactwo do tkanek, zwłaszcza szpiku kostnego, ślinianki, tarczycy, śledziony i nerek. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po dawce nasycającej 100 mg i dawkach podtrzymujących 50 mg co 12 godzin wynosi odpowiednio 866±233 ng/ml (30-min infuzja) i 634±97 ng/ml (60-min infuzja), a AUC0-12 h to 2349±850 ng•h/ml. Tygecyklina jest metabolizowana w ograniczonym stopniu (<20%), głównie wydalana z żółcią (59%) i moczem (33%) w postaci niezmienionej. Klirens całkowity wynosi 24 l/h, z klirensem nerkowym około 3,1 l/h. Okres półtrwania wynosi średnio 42 godziny, z dużą zmiennością indywidualną. Lek nie wpływa na enzymy cytochromu P-450 i nie jest inhibitorem glikoproteiny P, choć jest jej substratem, co może mieć znaczenie przy współpodawaniu inhibitorów lub induktorów P-gp.
bariera krew-mózg, cytochrom P-450, dawka nasycająca, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, dystrybucja tkankowa, działanie niepożądane, glukuronid, induktor glikoproteiny P, inhibitor glikoproteiny p, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, maksymalne stężenie w surowicy, metabolit N-acetylowy, metabolit tygecykliny, mikrosomy wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, substrat glikoproteiny P, szpik kostny, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią, zaburzenia czynności wątroby
