zaburzenie czucia obwodowego

Zaburzenie czucia obwodowego to patologia neurologiczna dotycząca nieprawidłowości w odbieraniu bodźców sensorycznych przez układ nerwowy obwodowy. Manifestuje się jako parestezje (mrowienie, drętwienie), dysestezje (nieprzyjemne odczucia), allodynia (ból wywołany bodźcem normalnie niebolesnym) lub hiperalgezja (wzmożona odpowiedź na bodźce bólowe).

Etiologia zaburzeń czucia obwodowego jest zróżnicowana i obejmuje neuropatie metaboliczne (m.in. cukrzycową), toksyczne (np. polekowe), infekcyjne (np. w przebiegu HIV, boreliozy), immunologiczne (np. zespół Guillaina-Barrégo) oraz uciskowe (np. zespół cieśni nadgarstka). Istotną przyczyną mogą być również choroby naczyniowe, niedobory witaminowe (szczególnie B12) czy nowotwory.

Diagnostyka zaburzeń czucia obwodowego wymaga szczegółowego badania neurologicznego z oceną wszystkich modalności czucia (dotyku, temperatury, bólu, wibracji, czucia położenia). Kluczowe są badania elektrofizjologiczne (EMG, przewodnictwo nerwowe), a w wybranych przypadkach biopsja nerwu obwodowego. Uzupełnieniem diagnostyki są badania laboratoryjne i obrazowe ukierunkowane na identyfikację przyczyny.

Leczenie zaburzeń czucia obwodowego jest przede wszystkim przyczynowe, ukierunkowane na eliminację czynnika wywołującego. W terapii objawowej stosuje się leki przeciwdrgawkowe (pregabalina, gabapentyna), przeciwdepresyjne (amitryptylina, duloksetyna), opioidy oraz metody niefarmakologiczne (fizjoterapia, TENS). Istotna jest też profilaktyka powikłań, zwłaszcza w przypadku utraty czucia bólu i temperatury.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl