staw maziówkowy
Staw maziówkowy (synovial joint) to najbardziej rozpowszechniony typ stawu w ludzkim organizmie, charakteryzujący się obecnością jamy stawowej wypełnionej płynem maziowym (synovia). Ten rodzaj połączenia między kośćmi zapewnia znaczną ruchomość, umożliwiając wykonywanie szerokiego zakresu ruchów.
W budowie stawu maziówkowego wyróżnia się: powierzchnie stawowe pokryte chrząstką szklistą, torebkę stawową złożoną z warstwy włóknistej i błony maziowej, jamę stawową wypełnioną mazią stawową oraz struktury dodatkowe (więzadła, krążki i łąkotki). Błona maziowa odpowiada za produkcję płynu maziowego, który odżywia chrząstkę stawową i zmniejsza tarcie podczas ruchu.
Ze względu na kształt powierzchni stawowych i rodzaj wykonywanych ruchów, stawy maziówkowe dzielą się na kilka typów: płaskie, zawiasowe, obrotowe, elipsoidalne, siodełkowate i kuliste. Przykładami stawów maziówkowych są staw kolanowy, biodrowy, ramienny czy śródręczno-paliczkowy. Schorzenia tych stawów obejmują choroby zapalne (m.in. reumatoidalne zapalenie stawów), zwyrodnieniowe oraz urazy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Moksyfloksacyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych, przy czym działania toksyczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano niewielkie zmniejszenie liczby erytrocytów i płytek krwi, hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) oraz objawy neurotoksyczne (drgawki u małp) przy wysokich dawkach lub długotrwałym leczeniu. W badaniach in vitro wykazano genotoksyczność, jednak badania in vivo nie potwierdziły tych efektów nawet przy bardzo dużych dawkach, co wskazuje na zachowanie marginesu bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani fototoksycznego, co wyróżnia moksyfloksacynę spośród innych chinolonów. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki powyżej 90 mg/kg u psów (stężenia w osoczu >16 mg/l) powodowały wydłużenie odstępu QT bez arytmii, natomiast dożylne dawki ≥300 mg/kg (stężenia ≥200 mg/l) wywoływały przemijające komorowe zaburzenia rytmu serca. Wydłużenie QT zależało od szybkości infuzji, nie obserwowano go przy dawce 30 mg/kg podawanej przez 60 minut.
atrofia siatkówki, chinolon, drgawki, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, elektroretinogram, enzymy wątrobowe, erytrocyty, fotokancerogenność, fotomutagenność, gałka oczna, genotoksyczność, gyraza bakteryjna, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, mięsień sercowy, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, prąd potasowy, spontaniczna aktywność, staw maziówkowy, szybkość infuzji, tkanka chrzęstna, tkanka miękka, toksyczność u samic, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chrząstki, wady rozwojowe kręgów, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia płodności, zaburzenia rytmu serca, zmiany zapalne, zwyrodnienie wodniczkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Floxitrat 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne moksyfloksacyny, substancji czynnej Floxitrat 400 mg, wykazały, że jej profil bezpieczeństwa jest zbliżony do innych chinolonów, z efektami toksycznymi obserwowanymi głównie przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. W badaniach na szczurach, małpach i psach odnotowano hepatotoksyczność (zwiększenie enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) oraz neurotoksyczność (drgawki) przy dużych dawkach. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki ≥90 mg/kg mc. u psów (stężenie w osoczu ≥16 mg/l) powodowały wydłużenie odstępu QT bez arytmii, natomiast dożylne dawki >300 mg/kg mc. (≥200 mg/l) wywoływały przemijające komorowe zaburzenia rytmu. Uszkodzenie chrząstki stawowej u szczeniąt pojawiało się przy dawkach 4-krotnie wyższych niż maksymalna dawka ludzka (400 mg), a zmiany w elektroretinogramie i zanik siatkówki u psów przy dawkach ≥60 mg/kg mc. (≥20 mg/l). Badania genotoksyczności in vitro potwierdziły działanie genotoksyczne moksyfloksacyny, jednak in vivo nie wykazano takiego efektu nawet przy bardzo wysokich dawkach, co wskazuje na bezpieczny margines terapeutyczny. Ponadto, moksyfloksacyna nie wykazuje działania fototoksycznego ani fotogenotoksycznego, co wyróżnia ją spośród chinolonów pod względem fotobezpieczeństwa.
chinolon, drgawka, działanie rakotwórcze, elektroretinogram, enzym wątrobowy, erytrocyt, fotogenotoksyczność, fototoksyczność, genotoksyczność, gyraza bakteryjna, hepatotoksyczność, kancerogeneza, komorowe zaburzenia rytmu, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, płytka krwi, staw maziówkowy, teratogenność, topoizomeraza II, wydłużenie odstępu QT, zanik siatkówki, zniekształcenie kręgosłupa, zwyrodnienie wodniczkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moxifloxacin Accord 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa moksyfloksacyny (Moxifloxacin Accord, 400 mg) wykazały, że lek może wywoływać nieznaczne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów i płytek krwi) oraz hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) u szczurów, małp i psów, jednak te efekty pojawiały się jedynie po podaniu dawek znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. U małp odnotowano również neurotoksyczność w postaci drgawek. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki ≥90 mg/kg mc. u psów (stężenie w osoczu ≥16 mg/l) powodowały wydłużenie odstępu QT, natomiast dożylne dawki >300 mg/kg mc. (stężenie w osoczu ≥200 mg/l) wywoływały przemijające komorowe zaburzenia rytmu serca, bez zagrożenia życia. Wpływ na chrząstkę stawową u niedojrzałych psów pojawiał się przy dawkach czterokrotnie wyższych niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (400 mg), a toksyczność okulistyczna (zmiany w elektroretinogramie, zanik siatkówki) obserwowano przy dawkach ≥60 mg/kg mc. (stężenie w osoczu ≥20 mg/l).
chinolon, działanie teratogenne, elektroretinogram, erytrocyt, gyraza bakteryjna, komorowe zaburzenia rytmu, ośrodkowy układ nerwowy, płytka krwi, staw maziówkowy, tkanka chrzęstna, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, wątroba, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zanik siatkówki, zniekształcenie kręgosłupa, zwyrodnienie wodniczkowe