erytrazma
Erytrazma (erythrasma) to powierzchowna infekcja bakteryjna skóry, wywoływana przez Corynebacterium minutissimum. Choroba najczęściej lokalizuje się w fałdach skórnych, takich jak pachy, pachwiny, przestrzenie międzypalcowe stóp, okolice odbytu czy podbiuście, czyli miejscach wilgotnych i narażonych na tarcie.
Klinicznie erytrazma objawia się jako brązowo-czerwone, dobrze odgraniczone plamy o charakterystycznym koralowym zabarwieniu w badaniu w lampie Wooda (fluorescencja). Pacjenci rzadko zgłaszają dolegliwości bólowe, czasem występuje jedynie niewielki świąd. Schorzenie ma charakter przewlekły i często nawraca, szczególnie u osób z cukrzycą, otyłością lub nadmierną potliwością.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu w lampie Wooda. Leczenie erytrazmy obejmuje przede wszystkim miejscowe stosowanie antybiotyków (erytromycyna, klindamycyna) lub preparatów zawierających kwas fusydowy. W przypadkach rozległych zmian lub oporności na leczenie miejscowe stosuje się antybiotykoterapię ogólną (erytromycyna, klarytromycyna). Istotną rolę odgrywa też profilaktyka, polegająca na dokładnym osuszaniu fałdów skórnych i stosowaniu środków antyseptycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica pachwinowa – Patofizjologia i mechanizm
Grzybica pachwinowa (tinea cruris) to zakażenie dermatofitami, głównie Trichophyton rubrum, Epidermophyton floccosum oraz rzadziej Microsporum, atakujące zrogowaciałe struktury skóry w okolicach pachwin, krocza i okolic okołoodbytniczych. Patogeneza opiera się na enzymatycznym trawieniu keratyny przez proteinazy grzybów oraz odpowiedzi immunologicznej gospodarza, co ogranicza głębszą inwazję. Czynniki predysponujące to ciepłe, wilgotne środowisko, tarcie, otyłość, cukrzyca, osłabienie odporności oraz kontakty sportowe i korzystanie z publicznych pryszniców. Zakażenie może rozprzestrzeniać się autoinfekcją ze stóp (tinea pedis) lub paznokci (tinea unguium) oraz przez kontakt bezpośredni, odzież, ręczniki i powierzchnie skażone dermatofitami. Klinicznie obserwuje się dobrze odgraniczoną, łuszczącą się wysypkę z pierścieniowatym obrysem, świąd i pieczenie, a obraz może być ostry (wilgotny, wysiękowy) lub przewlekły (łuszczący się z uniesionym brzegiem). Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym preparatu KOH i hodowli grzybów, z różnicowaniem względem kandydozy, erytrazmy i innych dermatoz.
azole przeciwgrzybicze, dermatofity, ekonazol, Epidermophyton floccosum, erytrazma, flukonazol, grzybica pachwinowa, itrakonazol, kandydoza, ketokonazol, klotrimazol, łupież pstry, mikonazol, naftifina, oksykonazol, sulkonazol, synteza ergosterolu, tarcie skóry, terbinafina, tinea cruris, tinea pedis, tinea unguium, tolnaftat, Trichophyton indotineae, Trichophyton interdigitale, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, Trichophyton verrucosum, wyprzenie, zakażenie grzybicze, zapalenie mieszków włosowych, zeskrobiny skórne