emulsja do żywienia pozajelitowego

Emulsja do żywienia pozajelitowego to jałowy preparat farmaceutyczny stosowany w terapii żywieniowej pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów drogą doustną lub enteralną. Zawiera emulgowane lipidy (najczęściej oleje roślinne lub mieszaniny olejów roślinnych i rybich), które stanowią skoncentrowane źródło energii oraz niezbędnych kwasów tłuszczowych.

Preparaty te są kluczowym składnikiem całkowitego żywienia pozajelitowego (TPN), dostarczając 30-50% całkowitego zapotrzebowania energetycznego. Emulsje lipidowe mogą być podawane oddzielnie lub jako część mieszanin typu „wszystko w jednym” (AiO), zawierających również aminokwasy, glukozę, elektrolity, pierwiastki śladowe i witaminy.

Współczesne emulsje lipidowe różnią się składem (zawartością kwasów tłuszczowych omega-3, omega-6, MCT) oraz zastosowaniem klinicznym. Oprócz funkcji odżywczej mogą wykazywać działanie immunomodulujące, przeciwzapalne i wpływać na procesy metaboliczne. Stosowanie emulsji lipidowych wymaga monitorowania parametrów lipidowych, wątrobowych oraz gospodarki węglowodanowej pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Preparaty zawierające triglicerydy, stosowane w emulsjach tłuszczowych do żywienia pozajelitowego, obejmują różne źródła lipidów, takie jak triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, olej sojowy, oliwkowy oraz rybi bogaty w kwasy omega-3. Dane kliniczne dotyczące wpływu tych preparatów na płodność u ludzi są ograniczone; większość charakterystyk produktów (m.in. Finomel, Lipofundin MCT/LCT 10%, SMOFlipid) wskazuje na brak wystarczających danych, a jedynie Lipofundin MCT/LCT 10% wykazał w badaniach na zwierzętach brak negatywnego wpływu na płodność. W kontekście stosowania u kobiet w ciąży, brak jest wystarczających danych klinicznych, a podawanie tych preparatów powinno być rozważane wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjentki. Badania na zwierzętach dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są niewystarczające, z wyjątkiem Omegaflex peri, gdzie podawanie dwukrotnie wyższej dawki omega-3 nie wykazało toksyczności reprodukcyjnej.
charakterystyka produktu leczniczego, emulsja do żywienia pozajelitowego, emulsja tłuszczowa, karmienie piersią, kwas omega-3, olej rybi, olej sojowy, olej z oliwek, płodność, preparat do żywienia pozajelitowego, stan kliniczny pacjenta, stan odżywienia, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność reprodukcyjna, trigliceryd kwasu tłuszczowego, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Selen – Dawkowanie i sposób podawania

Selen jest pierwiastkiem śladowym o wąskim oknie terapeutycznym, stosowanym w żywieniu pozajelitowym, którego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych dawki różnią się w zależności od preparatu: Addamel N – 10 ml (0,04 μmol selenu/dobę), Nutryelt – 10 ml (0,9 μmol, 70 μg selenu/dobę) lub 20 ml w stanach zwiększonego zapotrzebowania, Supliven – 10 ml (1,0 μmol, 79 μg selenu/dobę), Tracutil – 10 ml (0,3 μmol, 24 μg selenu/dobę) z możliwością zwiększenia do 20 ml przy umiarkowanym wzroście zapotrzebowania. U dzieci dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała i wieku, np. Nutryelt Pediatric podaje się w dawce 1 ml/kg mc./dobę (maksymalnie 20 ml), co odpowiada 0,0253 μmol (2 μg)/kg mc./dobę, a Peditrace Novum u wcześniaków 1 ml/kg mc./dobę (7,00 μg selenu/kg mc./dobę). Noworodki i wcześniaki wymagają szczególnej uwagi, a preparaty Pediaven NN2 i G20 stosuje się z indywidualnym dostosowaniem dawki i prędkości infuzji, uwzględniając ryzyko hiperglikemii i hipoglikemii.
cholestaza, emulsja do żywienia pozajelitowego, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkatabolizm, hipoglikemia, koncentrat pierwiastków śladowych, okno terapeutyczne, pierwiastek śladowy, pierwiastki śladowe, rozległe oparzenia, roztwór do infuzji, selen, stan metaboliczny, stan odżywienia, wcześniak, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Omegaflex special bez elektrolitów

Preparat Omegaflex special bez elektrolitów, stosowany w żywieniu pozajelitowym, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na bardzo ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa jego stosowania w tych grupach. Brak wystarczających badań toksyczności reprodukcyjnej na modelach zwierzęcych uniemożliwia pełną ocenę ryzyka, co podkreśla konieczność indywidualnej analizy bilansu korzyści i ryzyka przed podjęciem decyzji terapeutycznej. W przypadku kobiet ciężarnych, żywienie pozajelitowe może być niezbędne dla utrzymania prawidłowego stanu odżywienia matki i rozwoju płodu, jednak należy monitorować parametry biochemiczne, metaboliczne oraz dobrostan płodu. U kobiet karmiących piersią składniki preparatu mogą przenikać do mleka, co przy dawkach terapeutycznych nie wykazuje istotnego negatywnego wpływu na dziecko, jednak karmienie piersią podczas terapii żywienia pozajelitowego nie jest rekomendowane, a w razie konieczności stosowania preparatu zaleca się czasowe przerwanie karmienia i zastosowanie alternatywnych metod żywienia noworodka.
aminokwas, dawka terapeutyczna, dobrostan płodu, emulsja do żywienia pozajelitowego, glukoza, kwasy omega-3, kwasy tłuszczowe średniołańcuchowe, lipid, niedożywienie, olej sojowy, Omegaflex special, parametry biochemiczne, parametry rozwojowe, przenikanie do mleka, stan odżywienia, terapia żywieniowa, toksyczność reprodukcyjna, triglicerydy, wsparcie żywieniowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Supliven –

Supliven jest koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającym zestaw pierwiastków śladowych niezbędnych w terapii żywienia pozajelitowego. U dorosłych z podstawowym do umiarkowanie podwyższonego zapotrzebowaniem na mikroelementy zalecana dawka dobowa wynosi 10 ml (1 ampułka), dostarczając m.in. 10 μg chromu, 380 μg miedzi, 1100 μg żelaza, 55 μg manganu, 130 μg jodu, 950 μg fluoru, 19 μg molibdenu, 79 μg selenu oraz 5000 μg cynku. U dzieci o masie ciała ≥ 15 kg dawka wynosi 0,1 ml/kg mc./dobę, co odpowiada proporcjonalnemu dostarczeniu mikroelementów na kilogram masy ciała. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub łagodną cholestazą dawkowanie wymaga indywidualnej modyfikacji, uwzględniającej stan kliniczny.
aseptyka, charakterystyka produktu leczniczego, chrom, cynk, dawka dobowa, emulsja do żywienia pozajelitowego, fluor, infuzja dożylna, jod, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwasowy odczyn, łagodna cholestaza, makroelement, mangan, miedź, mieszanina do żywienia pozajelitowego, mikroelement, molibden, osmolalność, pierwiastek śladowy, selen, zaburzenie czynności nerek, żelazo, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Octan magnezu – Działania niepożądane

Octan magnezu czterowodny, stosowany jako źródło jonów magnezu w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Nutriflex Lipid peri), może wywoływać szereg działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. We wczesnym etapie infuzji często obserwuje się niewielki wzrost temperatury ciała, zaczerwienienie twarzy (flush syndrome) oraz dyskomfort termiczny w postaci uczucia zimna i dreszczy. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak utrata apetytu, nudności i wymioty, mogą prowadzić do zaburzeń bilansu płynów i elektrolitów, szczególnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego. Niezbyt często występują zaburzenia oddychania, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zmiany ciśnienia tętniczego (zarówno spadek, jak i wzrost), co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych, zwłaszcza u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Rzadko mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz zaburzenia utlenowania tkanek manifestujące się zaczerwienieniem lub sinicą skóry.
anemia, bilans płynów i elektrolitów, ciśnienie tętnicze, cyjanoza, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia krwi, emulsja do żywienia pozajelitowego, flush syndrome, gorączka, hepatomegalia, hiperlipidemia, leukopenia, octan magnezu czterowodny, parametr hemodynamiczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skłonność do krwawień, splenomegalia, stłuszczenie organów, syndrom przeciążenia, trombocytopenia, zaburzenie gospodarki magnezowej, zaburzenie hemostazy, zaburzenie oddechowe, zaburzenie odżywiania, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie żyły, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omegaflex special bez elektrolitów

Omegaflex special bez elektrolitów to emulsja do infuzji dożylnej stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca aminokwasy, glukozę oraz tłuszcze (w tym triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości, oczyszczony olej sojowy oraz kwasy omega-3). Preparat charakteryzuje się wysoką osmolarnością teoretyczną 1330 mOsm/l oraz osmolalnością 1840 mOsm/kg, co wymaga podawania wyłącznie do żyły centralnej. Dawkowanie jest indywidualizowane, z maksymalną dawką dobową 35 ml/kg mc., co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg mc./dobę, 5,04 g glukozy/kg mc./dobę oraz 1,4 g tłuszczów/kg mc./dobę. Maksymalna szybkość infuzji wynosi 1,7 ml/kg mc./godz., czyli 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz., 0,24 g glukozy/kg mc./godz. i 0,07 g tłuszczów/kg mc./godz. Podawanie rozpoczyna się stopniowo, zwiększając szybkość infuzji w ciągu pierwszych 30 minut, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.
aminokwasy, działanie niepożądane, emulsja do infuzji dożylnej, emulsja do żywienia pozajelitowego, infuzja do żyły centralnej, infuzja dożylna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, olej sojowy, omega-3 kwasy tłuszczowe, osmolalność, osmolarność preparatu, osmolarność teoretyczna, podanie obwodowe, składnik odżywczy, triglicerydy kwasów tłuszczowych, wartość energetyczna, wartość kaloryczna, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Omegaflex peri –

Produkt leczniczy Omegaflex peri wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma grupami leków, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Insulina może modyfikować aktywność systemu lipazy, jednak znaczenie kliniczne jest niskie. Heparyna w dawkach klinicznych powoduje przejściowe uwolnienie lipazy lipoproteinowej, co skutkuje zwiększoną lipolizą i zmniejszonym klirensem triglicerydów, wymagając monitorowania stężenia triglicerydów. Olej sojowy zawierający witaminę K₁ może antagonizować działanie pochodnych kumaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki antykoagulantów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas (triamteren, amiloryd, spironolakton), inhibitorów ACE (kaptopryl, enalapryl), antagonistów receptora angiotensyny II (losartan, walsartan) oraz leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu i dostosowania terapii.
ACTH, antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant doustny, diuretyk oszczędzający potas, emulsja do żywienia pozajelitowego, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klirens triglicerydów, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lipaza lipoproteinowa, lipoliza, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk, parametr krzepnięcia, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, retencja sodu, system lipazy, upośledzona funkcja nerek, witamina K1, zator naczyniowy, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Fosforan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Fosforan, występujący w preparatach takich jak Biphozyl (disodu fosforan dwuwodny, 0,187 g/l) oraz Lipoflex peri i Lipoflex special (sodu diwodorofosforan dwuwodny w stężeniach od 0,936 g do 4,680 g na różne objętości), jest kluczowym składnikiem stosowanym w hemodializie, hemofiltracji oraz żywieniu pozajelitowym. Jako naturalny i fizjologiczny składnik osocza, fosforany wykazują korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony długotrwałym doświadczeniem klinicznym. Zawartość fosforanów w analizowanych produktach wynosi od 6,0 mmol (Biphozyl, Lipoflex peri 1000 ml) do 30 mmol (Lipoflex special 1875 ml), co odpowiada dawkom terapeutycznym bez ryzyka toksyczności. Brak specyficznych badań nieklinicznych dla niektórych preparatów wynika z ich dobrze poznanego, fizjologicznego charakteru oraz długotrwałego stosowania w praktyce medycznej.
anion wodorofosforanowy, beta-sitosterol, disodu fosforan dwuwodny, działanie toksyczne, elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja do żywienia pozajelitowego, fitoestrogen, hemodializa, hemofiltracja, niewydolność nerek, oddział intensywnej opieki medycznej, roztwór do hemodializy, sodu diwodorofosforan dwuwodny, terapia żywieniowa, zaburzenie płodności, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Glukoza jednowodna – Przeciwwskazania stosowania

Glukoza jednowodna jest składnikiem roztworów stosowanych w dializie otrzewnowej, hemofiltracji oraz emulsji do żywienia pozajelitowego, przy czym przeciwwskazania do ich stosowania są ściśle związane z rodzajem preparatu, jego stężeniem oraz stanem klinicznym pacjenta. W dializie otrzewnowej roztwory z glukozą o stężeniach 1,5%-2,3% i zawartości wapnia 1,25 mmol/l są przeciwwskazane u pacjentów z kwasicą mleczanową, znaczną hipokaliemią i hipokalcemią, natomiast roztwory o wyższym stężeniu glukozy 4,25% dodatkowo u pacjentów z hipowolemią i niskim ciśnieniem tętniczym. Roztwory z wyższą zawartością wapnia (1,75 mmol/l) są przeciwwskazane przy znaczącej hiperkalcemii. W hemofiltracji roztwory Duosol z 2 mmol/l potasu są przeciwwskazane przy hipokaliemii i zasadowicy metabolicznej, a z 4 mmol/l potasu przy hiperkaliemii i zasadowicy metabolicznej. Emulsje do żywienia pozajelitowego, takie jak Kabiven, mają szerokie przeciwwskazania, w tym ciężką hiperlipidemię, niewydolność wątroby i nerek, hiperglikemię wymagającą ponad 6 jednostek insuliny na godzinę oraz wrodzone wady metabolizmu aminokwasów.
antykoagulacja systemowa, choroba Crohna, dializa otrzewnowa, emulsja do żywienia pozajelitowego, glukoza jednowodna, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipotensja, hipowolemia, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, niedrożność jelita, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niskie ciśnienie tętnicze, obrzęk płuc, odwodnienie hipotoniczne, posocznica, przepuklina brzuszna, przetoka brzuszna, przewodnienie, roztwór do hemofiltracji, śpiączka hiperosmolarna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia gospodarki kwasowo-zasadowej, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia metaboliczne, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie uchyłka, zasadowica metaboliczna, zespół hemofagocytarny
Leksykon substancji czynnych
Cynk – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie cynku powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz formy podania. U dorosłych dawki doustne wahają się od 5,5 mg do 45 mg jonów cynku na dobę, z wyjątkiem choroby Wilsona, gdzie stosuje się do 180 mg/dobę (Zincteral). Preparaty złożone zawierają od 2,2 mg do 25 mg jonów cynku na dobę, a w żywieniu pozajelitowym dawki są ustalane na podstawie masy ciała i stanu klinicznego, np. Supliven dostarcza 5000 μg cynku na 10 ml, podawane 10 ml/dobę u dorosłych. U dzieci dawkowanie jest zależne od wieku i masy ciała, np. Zincas 5,5 mg jonów cynku podaje się dzieciom do 5 lat w dawce 1 tabletki/dobę, a u młodzieży do 15 lat 2 tabletki/dobę. W żywieniu pozajelitowym u wcześniaków stosuje się preparaty takie jak Nutryelt Pediatric i Peditrace Novum z dawkami do 1 ml/kg m.c./dobę, maksymalnie 20 ml/dobę. Preparaty do infuzji muszą być rozcieńczone, a dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby wymaga indywidualnej modyfikacji.
biodostępność, cholestaza, choroba Wilsona, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, emulsja do żywienia pozajelitowego, hiperkatabolizm, infuzja dożylna, jon cynku, koncentrat do sporządzania roztworu, niewydolność wątroby, osmolarność roztworu, pierwiastek śladowy, podrażnienie przewodu pokarmowego, roztwór do infuzji, roztwór elektrolitów, suplementacja cynku, wchłanianie cynku, wcześniak, zaburzenie czynności nerek, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Peditrace Novum produkt złożony

Peditrace Novum to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający niezbędne pierwiastki śladowe do żywienia pozajelitowego. Dawkowanie jest uzależnione od wieku i masy ciała pacjenta: wcześniaki otrzymują maksymalnie 1,0 mL/kg mc./dobę, noworodki, niemowlęta i dzieci <20 kg – 0,5 mL/kg mc./dobę, natomiast dzieci >20 kg i młodzież – do 10 mL/dobę. Produkt dostarcza m.in. cynk (do 5000 µg/10 mL), miedź (do 400 µg/10 mL), mangan (do 10 µg/10 mL), selen (do 70 µg/10 mL) oraz jod (do 19,6 µg/10 mL). Zawartość soli pierwiastków w 1 mL obejmuje m.in. chlorek cynku (1042 µg) i chlorek miedzi dwuwodny (107,4 µg). Preparat wymaga rozcieńczenia i podawany jest w infuzji dożylnej wraz z roztworem do żywienia pozajelitowego, z uwzględnieniem odpowiedniej szybkości i czasu trwania infuzji.
charakterystyka produktu leczniczego, chlorek cynku, chlorek manganu, chlorek miedzi, długotrwałe żywienie pozajelitowe, emulsja do żywienia pozajelitowego, infuzja dożylna, jodek potasu, koncentrat do sporządzania roztworu, niedobór pierwiastków śladowych, niemowlę, noworodek urodzony o czasie, osmolalność, pierwiastek śladowy, roztwór do infuzji, selenin sodu, suplementacja pierwiastków, wcześniak, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Właściwości farmakokinetyczne

Siarczan magnezu siedmiowodny, stosowany w żywieniu pozajelitowym, pełni kluczową rolę jako źródło magnezu, który jest kofaktorem w ponad 300 reakcjach enzymatycznych. Po dożylnym podaniu magnez szybko dystrybuuje się w organizmie, z czego 50-60% znajduje się w kościach, 20-25% w mięśniach, a jedynie 1-2% w płynie pozakomórkowym, co powoduje, że stężenie magnezu w surowicy nie zawsze odzwierciedla całkowite zasoby tego pierwiastka. Magnez jest eliminowany głównie przez nerki, które reabsorbuje około 95% przefiltrowanego magnezu, a wydalają 3-5%, z możliwością modulacji tego procesu w zależności od stanu klinicznego pacjenta, równowagi kwasowo-zasadowej, nawodnienia oraz interakcji lekowych. W preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Kabiven czy SmofKabiven, zawartość siarczanu magnezu siedmiowodnego jest precyzyjnie dostosowana do objętości i potrzeb klinicznych, np. w Kabiven 2566 ml znajduje się 0,44 g siarczanu magnezu (10 mmol Mg), a w SmofKabiven 2463 ml – 1,5 g (12 mmol Mg), przy osmolalności odpowiednio około 1230 i 1800 mOsm/kg wody.
diuretyk, dystrybucja w organizmie, emulsja do żywienia pozajelitowego, hipermagnezemia, hipomagnezemia, homeostaza magnezu, interakcje lekowe, jon magnezu, kanał jonowy, kation wewnątrzkomórkowy, kwas nukleinowy, kwasica metaboliczna, niewydolność nerek, osmolalność, płyn pozakomórkowy, reabsorpcja nerkowa, reakcja enzymatyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, siarczan magnezu siedmiowodny, stężenie magnezu, surowica krwi, synteza białek, właściwości farmakokinetyczne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Miedź – Dawkowanie i sposób podawania

Miedź jest kluczowym mikroelementem w metabolizmie, a jej dawkowanie w suplementacji leczniczej wymaga indywidualizacji w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego oraz drogi podania. Dla dorosłych standardowe dawki preparatów dożylnych to: Addamel N – 10 ml (2 μmol, 0,34 mg miedzi(II) chlorku dwuwodnego), Supliven – 10 ml (6,0 μmol, 380 μg miedzi), Tracutil – 10 ml (12 μmol, 760 μg miedzi) z możliwością zwiększenia do 20 ml w stanach zwiększonego zapotrzebowania, Nutryelt – 10 ml (4,7 μmol, 300 μg miedzi). U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. Addamel N i Supliven podaje się w dawce 0,1 ml/kg mc./dobę, natomiast Nutryelt jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży. Noworodki i wcześniaki wymagają specjalistycznych preparatów, takich jak Peditrace Novum (0,5–1,0 ml/kg mc./dobę, co odpowiada 20–40 μg miedzi/kg mc./dobę) oraz Nutryelt Pediatric (1 ml/kg mc./dobę, 20 μg miedzi/kg mc./dobę). W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby lub cholestazą konieczne jest dostosowanie dawki, zwykle w kierunku jej obniżenia.
chlorek sodu, droga podania, emulsja do żywienia pozajelitowego, glukonian miedzi, hiperkatabolizm, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu, łagodna cholestaza, mikroelement niezbędny, niewydolność narządów, podanie dożylne, preparat do żywienia pozajelitowego, preparat doustny, proces metaboliczny, roztwór do infuzji, roztwór do żywienia pozajelitowego, roztwór Ringera, siarczan miedzi pięciowodny, stan kliniczny, stężenie pierwiastków śladowych, szybkość infuzji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Olej rybi – Właściwości farmakokinetyczne

Olej rybi, stosowany jako składnik emulsji tłuszczowych w żywieniu pozajelitowym (m.in. Finomel, Finomel Peri, SmofKabiven extra Nitrogen, SmofKabiven Low Osmo Peripheral), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. W mieszaninach z triglicerydami długołańcuchowymi (LCT) wykazuje taki sam klirens jak same LCT, natomiast złożone emulsje tłuszczowe zawierające olej rybi są eliminowane szybciej niż emulsje zawierające wyłącznie LCT. W porównaniu z innymi składnikami emulsji, olej rybi ma szybszy klirens niż olej z oliwek (który ma najwolniejszy klirens), ale wolniejszy niż triglicerydy średniołańcuchowe (MCT), które charakteryzują się najszybszym klirensem. Ta farmakokinetyka jest spójna i przewidywalna we wszystkich analizowanych preparatach, co ma istotne znaczenie dla optymalizacji terapii żywieniowej i bezpieczeństwa klinicznego pacjentów.
aminokwas, elektrolit, emulsja do żywienia pozajelitowego, emulsja tłuszczowa, farmakokinetyka, hipertriglicerydemia, infuzja, klirens, kwas omega-3, metabolizm, olej rybi, olej z oliwek, trigliceryd, trigliceryd długołańcuchowy, trigliceryd średniołańcuchowy, złożona emulsja tłuszczowa, żyła wrotna, żywienie pozajelitowe