plikacja osłonki białawej
Plikacja osłonki białawej (tunica albuginea plication) to zabieg chirurgiczny stosowany w leczeniu choroby Peyroniego oraz krzywizny prącia. Polega na założeniu szwów na osłonkę białawą prącia (tunica albuginea) po stronie przeciwnej do krzywizny, co powoduje jej skrócenie i wyprostowanie narządu.
Zabieg wykonuje się najczęściej u pacjentów ze stabilną fazą choroby Peyroniego, gdy blaszka włóknista nie ulega już zmianom. Procedura może być przeprowadzona w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Główną zaletą plikacji jest zachowanie mechanizmu erekcji, gdyż nie narusza ona ciał jamistych.
Skuteczność plikacji osłonki białawej w korygowaniu krzywizny prącia wynosi 70-90%. Do możliwych powikłań należą: nawrót krzywizny (10-20% przypadków), wyczuwalne szwy pod skórą, niewielkie skrócenie prącia oraz przejściowe zaburzenia czucia. W porównaniu z innymi metodami leczenia chirurgicznego, plikacja charakteryzuje się mniejszym ryzykiem powikłań w postaci zaburzeń erekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba peyroniego – Objawy
Choroba Peyroniego to nabyte, łagodne schorzenie tkanki łącznej prącia, charakteryzujące się obecnością blaszek włóknistych w osłonce białawej ciał jamistych, prowadzące do patologicznego skrzywienia prącia podczas erekcji. Objawy obejmują skrzywienie prącia (najczęściej ku górze w ponad 70% przypadków), wyczuwalne blaszki włókniste, ból (zwłaszcza w fazie ostrej), skrócenie prącia, zmiany kształtu oraz zaburzenia erekcji, które występują u 30-70% pacjentów. Choroba przebiega w dwóch fazach: ostrej (trwającej zwykle 3-18 miesięcy) z dynamicznym formowaniem blaszki, bólem i progresją deformacji, oraz przewlekłej, charakteryzującej się stabilizacją zmian, ustąpieniem bólu i utrwaleniem skrzywienia. Naturalny przebieg jest zmienny – u około 13% pacjentów dochodzi do samoistnej poprawy, u 40% obserwuje się progresję, a u 47% stabilizację objawów. Czynniki ryzyka to wiek (55-60 lat), choroby współistniejące (cukrzyca, nowotwór prostaty), urazy prącia, wahania hormonalne oraz styl życia (palenie, alkohol, agresywna aktywność seksualna).
blaszka włóknista, choroba Peyroniego, ciało jamiste, faza ostra choroby Peyroniego, faza przewlekła choroby Peyroniego, funkcje seksualne, implantacja protezy prącia, inhibitory fosfodiesterazy typu 5, leczenie chirurgiczne, naturalna historia choroby, plikacja osłonki białawej, płytka włóknista, skrzywienie prącia, stan zapalny, terapia próżniowa, terapia trakcyjna, zaburzenia erekcji, zwapnienie blaszki - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba peyroniego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Peyroniego charakteryzuje się dwiema fazami: ostrą (6-18 miesięcy) z postępującą deformacją prącia i bólem oraz przewlekłą, gdzie deformacja stabilizuje się na co najmniej 3-6 miesięcy, a ból ustępuje. Naturalny przebieg rzadko prowadzi do samoistnej poprawy, a większość pacjentów doświadcza stabilizacji lub pogorszenia objawów. Wczesne leczenie, zwłaszcza w ciągu pierwszych 6 miesięcy od wystąpienia objawów, może zapobiec progresji i poprawić wyniki. Leczenie zachowawcze obejmuje doustną kolchicynę (poprawa u 30% pacjentów), terapię trakcyjną, iniekcje doogniskowe oraz stosowanie aparatów próżniowych. Połączenie kolchicyny z witaminą E oraz miejscowe stosowanie werapamilu z elektroforezą (EMDA) wykazują lepszą skuteczność. Ból podczas erekcji zwykle ustępuje w ciągu 1-2 lat, jednak tkanka bliznowata i deformacja często pozostają, a krzywizna powyżej 30° może utrudniać aktywność seksualną.
choroba Peyroniego, deformacja prącia, faza ostra, faza przewlekła, implantacja protezy prącia, iniekcja doogniskowa, jonoforeza, kolagenaza Clostridium histolyticum, kolchicyna, leczenie zachowawcze, nikardypina, osłonka biaława, pęczek naczyniowo-nerwowy, plikacja osłonki białawej, plikacja prącia, terapia falami uderzeniowymi, terapia trakcyjna, tkanka bliznowata, werapamil, zaburzenia erekcji