patogeneza krztuśca

Patogeneza krztuśca to wieloetapowy proces infekcyjny wywołany przez bakterię Bordetella pertussis. Patogen wnika do organizmu drogą kropelkową i początkowo kolonizuje nabłonek rzęskowy górnych dróg oddechowych, przyczepiając się do komórek nabłonkowych za pomocą specyficznych adhezyn, takich jak hemaglutynina włókienkowa (FHA), pertaktyna i fimbrie.

Kluczowym elementem patogenezy jest wydzielanie przez bakterię licznych toksyn, z których najważniejsza – toksyna krztuścowa (PT) – hamuje przekazywanie sygnałów komórkowych poprzez modyfikację białek G, prowadząc do zaburzenia funkcji układu immunologicznego. Inne istotne czynniki wirulencji to cytotoksyna tchawicza (TCT) i toksyna adenylcyklazowa (ACT), które uszkadzają komórki nabłonka i hamują funkcje komórek odpornościowych.

Choroba rozwija się w trzech fazach: nieżytowej (podobnej do przeziębienia), napadowej (charakteryzującej się typowymi napadami kaszlu z „pianiem”) oraz zdrowienia. Mechanizm typowego kaszlu napadowego wynika z uszkodzenia nabłonka dróg oddechowych, nadmiernego wydzielania śluzu oraz dysfunkcji nerwów oddechowych wywołanych przez toksyny bakteryjne.

Powikłania krztuśca, takie jak zapalenie płuc, encefalopatia czy złamania żeber, wynikają zarówno z bezpośredniego działania toksyn bakteryjnych, jak i z nadmiernej odpowiedzi immunologicznej oraz mechanicznych skutków intensywnego kaszlu. Szczególnie niebezpieczny jest krztusiec u niemowląt, u których może prowadzić do bezdechów i wysokiej śmiertelności.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl