wydalanie żelaza
Wydalanie żelaza to proces fizjologiczny, w którym organizm pozbywa się nadmiaru tego pierwiastka. W warunkach prawidłowych dorosły człowiek wydala dziennie około 1-2 mg żelaza, głównie z komórkami złuszczającego się nabłonka przewodu pokarmowego, z żółcią, moczem oraz w minimalnych ilościach z potem.
W przeciwieństwie do wielu innych pierwiastków, organizm ludzki nie posiada aktywnego mechanizmu wydalania żelaza, co sprawia, że jego homeostaza jest regulowana głównie na poziomie wchłaniania w przewodzie pokarmowym. Kluczową rolę w tym procesie odgrywa hepcydyna – hormon peptydowy produkowany w wątrobie, który hamuje uwalnianie żelaza z makrofagów, enterocytów i hepatocytów do krwiobiegu.
Zaburzenia wydalania żelaza obserwuje się w chorobach takich jak hemochromatoza (nadmierne gromadzenie żelaza) czy w przypadku częstych transfuzji krwi, prowadząc do przeładowania organizmu żelazem. W takich sytuacjach stosuje się chelatory żelaza, które zwiększają jego wydalanie z moczem i kałem. W stanach niedoboru żelaza, organizm adaptacyjnie zmniejsza jego wydalanie, maksymalizując wykorzystanie dostępnych zasobów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Totylem 60 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy TOTYLEM zawiera 60 mg żelaza w postaci hydratu glukonianu żelaza(II) oraz 0,4 mg kwasu foliowego (hydratu kwasu foliowego). Żelazo jest wchłaniane aktywnie głównie w dwunastnicy i proksymalnej części jelita czczego, a jego absorpcja jest odwrotnie proporcjonalna do zapasów żelaza w organizmie. Transport żelaza odbywa się przez transferynę, a magazynowane jest w szpiku kostnym, erytrocytach oraz wątrobie, śledzionie i szpiku w formie kompleksu z ferrytyną. Żelazo nie ulega metabolizmowi w wątrobie, a jego eliminacja wynosi około 1 mg/dobę, odbywając się przez przewód pokarmowy, układ moczowo-płciowy oraz skórę. Brak jest fizjologicznego mechanizmu aktywnego wydalania nadmiaru żelaza, co ma istotne znaczenie kliniczne.
- Leksykon substancji czynnych
Deferazyroks – Właściwości farmakodynamiczne
Deferazyroks jest trójkleszczowym ligandem chelatującym żelazo(III) o wysokiej selektywności, wiążącym żelazo w stosunku 2:1 i umożliwiającym jego wydalanie głównie z kałem. W badaniach metabolicznych u pacjentów z talasemią wykazano, że dawki dobowej 10, 20 i 40 mg/kg masy ciała powodowały wydalanie netto żelaza odpowiednio na poziomie 0,119, 0,329 i 0,445 mg Fe/kg mc./dobę. Leczenie deferazyroksem w dawkach 20 i 30 mg/kg mc. przez rok u pacjentów z talasemią beta skutkowało istotnym zmniejszeniem stężenia żelaza w wątrobie o około -0,4 i -8,9 mg Fe/g suchej masy oraz obniżeniem ferrytyny w surowicy o około -36 i -926 µg/l. Współczynniki wydalania do poboru żelaza wynosiły odpowiednio 1,02 i 1,67, wskazując na równowagę lub ujemny bilans żelaza. Deferazyroks wykazuje również skuteczność u pacjentów z innymi niedokrwistościami, w tym niedokrwistością sierpowatokrwinkową i zespołami mielodysplastycznymi, a stężenie ferrytyny w surowicy jest użytecznym markerem monitorowania terapii. Terapia w dawkach 10-30 mg/kg mc. przez rok może także redukować stężenie żelaza w sercu, co potwierdzono wzrostem parametru MRI T2* z 18,3 do 23,0 ms.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biopsja, deferoksamina, ferrytyna w surowicy, hemosyderoza, kod ATC, kreatynina w surowicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, obciążenie żelazem, rezonans magnetyczny, stężenie żelaza w wątrobie, tabletka powlekana, talasemia beta, terapia chelatująca żelazo, transfuzja wymienna, wydalanie żelaza, zawiesina doustna, zespół Diamonda-Blackfana, zespół mielodysplastyczny