eliminacja wątrobowo-żółciowa

Eliminacja wątrobowo-żółciowa to proces, w którym substancje (głównie leki, toksyny oraz metabolity) są usuwane z organizmu poprzez metabolizm wątrobowy i wydalanie z żółcią. Stanowi ona ważny mechanizm detoksykacji organizmu, szczególnie istotny w przypadku substancji lipofilnych, które nie mogą być łatwo wydalane przez nerki.

W wątrobie substancje podlegają biotransformacji, najczęściej w ramach reakcji I fazy (utlenianie, redukcja, hydroliza) oraz II fazy (sprzęganie z kwasem glukuronowym, glutationem, grupami siarczanowymi). Zmetabolizowane związki są następnie transportowane do żółci przez specjalne białka transportowe zlokalizowane w błonie kanalikowej hepatocytów, takie jak P-glikoproteina czy białka MRP2.

Klinicznie eliminacja wątrobowo-żółciowa ma duże znaczenie w farmakokinetyce wielu leków, wpływając na ich biodostępność, czas działania oraz potencjalne interakcje. W przypadku chorób wątroby czy dróg żółciowych (np. cholestazy, marskości) eliminacja wątrobowo-żółciowa może być zaburzona, co wymaga dostosowania dawkowania leków metabolizowanych tą drogą, aby uniknąć ich toksycznego działania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Medical Valley 40 mg

Telmisartan, substancja czynna leku Telmisartan Medical Valley dostępnego w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie, choć zmienne międzyosobniczo wchłanianie z biodostępnością około 50%. Przyjmowanie leku z posiłkiem powoduje zmniejszenie AUC0-∞ o około 6% dla dawki 40 mg i 19% dla dawki 160 mg, jednak stężenie w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostaje niezmienne niezależnie od obecności pokarmu. Farmakokinetyka telmisartanu wykazuje nieliniowość przy dawkach powyżej 40 mg, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 500 l. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do glukuronidów, które są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacyjnego przekracza 20 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobowo-żółciową z wydalaniem niezmienionego leku z kałem; wydalanie z moczem stanowi <1% dawki. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego (ok. 1500 ml/min).
albumina, alfa-1-glikoproteina kwaśna, AUC, biodostępność całkowita, Cmax, eliminacja wątrobowo-żółciowa, farmakokinetyka nieliniowa, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, klirens osoczowy, kumulacja leku, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, sprzęganie metaboliczne, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zentel 400 mg/20 ml

Albendazol, substancja czynna zawarta w zawiesinie doustnej Zentel (400 mg/20 ml), charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą poniżej 5% podanej dawki. Wchłanianie leku jest istotnie zwiększone, około 5-krotnie, gdy podawany jest z posiłkiem bogatym w tłuszcze, co ma kluczowe znaczenie dla skuteczności terapii. Po absorpcji albendazol ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie przekształcany jest do aktywnego farmakologicznie metabolitu – sulfotlenku albendazolu. Stężenia tego metabolitu w osoczu po podaniu dawki 400 mg z posiłkiem mieszczą się w zakresie 1,6-6,0 mmol/l, a jego okres półtrwania wynosi około 8,5 godziny, co determinuje czas działania terapeutycznego i schemat dawkowania.
absorpcja leku, aktywność farmakologiczna, albendazol, biodostępność, biodostępność doustna, działanie niepożądane, eliminacja nerkowa, eliminacja wątrobowo-żółciowa, eliminacja żółciowa, lek przeciwrobaczy, metabolit aktywny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, proces wydalania, stężenie w osoczu, sulfotlenek albendazolu, wchłanianie leku, wydalanie leku, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Genoptim 40 mg

Telmisartan, aktywny składnik preparatu Telmisartan Genoptim, charakteryzuje się farmakokinetyką nieliniową z biodostępnością około 50% po podaniu doustnym. Wchłanianie jest szybkie, ale zmienne, a spożycie pokarmu zmniejsza AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, choć stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają podobne niezależnie od posiłku. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami i alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję (Vdss około 500 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Telmisartan eliminuje się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z klirensem osoczowym około 1000 ml/min i okresem półtrwania eliminacyjnym powyżej 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. W badaniach pediatrycznych (6–<18 lat) farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, potwierdzając nieliniowość, zwłaszcza w odniesieniu do Cmax.
alfa-1-glikoproteina kwaśna, białko osocza, biodostępność bezwzględna, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, eliminacja wątrobowo-żółciowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, hemodializoterapia, klirens osoczowy, krzywa stężenia w osoczu, metabolizm telmisartanu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przepływ wątrobowy krwi, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, telmisartan, telmisartan genoptim, wchłanianie z przewodu pokarmowego, związek glukuronidowy

eliminacja wątrobowo-żółciowa

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Medical Valley 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Zentel 400 mg/20 ml

Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Genoptim 40 mg