fototerapia PUVA
Fototerapia PUVA (Psoralen plus UVA) to metoda leczenia dermatologicznego, w której łączy się stosowanie psoralenu (substancji uwrażliwiającej skórę na promieniowanie) z ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe typu A (UVA). Psoralen może być podawany doustnie lub aplikowany miejscowo w formie kąpieli, kremów lub żeli przed naświetlaniem.
Główne wskazania do terapii PUVA obejmują łuszczycę o średnim i ciężkim nasileniu, bielactwo nabyte, ziarniniak grzybiasty (wczesne stadium), atopowe zapalenie skóry oraz liszaj płaski. Mechanizm działania polega na hamowaniu nadmiernej proliferacji keratynocytów, działaniu immunomodulującym oraz indukcji apoptozy limfocytów T.
Do najczęstszych działań niepożądanych fototerapii PUVA należą: rumień, świąd, nudności (przy doustnym podaniu psoralenów), fotoonycholiza oraz zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów skóry przy długotrwałym stosowaniu. Przeciwwskazania obejmują choroby zwiększające wrażliwość na światło, przebyte nowotwory skóry, ciążę oraz stosowanie leków fotouczulających.
Protokół leczenia PUVA wymaga systematyczności – zazwyczaj naświetlania wykonuje się 2-3 razy w tygodniu, stopniowo zwiększając dawkę promieniowania w zależności od fototypu skóry pacjenta i odpowiedzi klinicznej. Po naświetlaniu pacjent powinien chronić skórę przed ekspozycją na naturalne promieniowanie UV przez co najmniej 24 godziny.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Etiologia i przyczyny
Rak skóry, najczęstszy nowotwór na świecie, jest w ponad 95% przypadków związany z ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe (UV), które uszkadza DNA komórek skóry, prowadząc do mutacji genów supresorowych (np. p53) i niestabilności genomowej. Główne typy promieniowania UV to UVA, penetrujące głębiej i związane ze starzeniem skóry, oraz UVB, odpowiedzialne za oparzenia słoneczne i większość nowotworów skóry. Różne wzorce ekspozycji na UV korelują z typami raka: BCC powstaje przy intensywnej i długotrwałej ekspozycji, SCC przy skumulowanej ekspozycji, a czerniak przy intensywnych, przerywanych oparzeniach słonecznych, które podwajają ryzyko czerniaka. Korzystanie z solariów, emitujących UVA i UVB, zwiększa ryzyko czerniaka nawet 6-krotnie u kobiet poniżej 30. roku życia, a pojedyncze użycie łóżka opalającego podnosi ryzyko czerniaka o 20% i SCC o 67%. Czynniki genetyczne, takie jak mutacje w genach TP53, PTCH1/2, CDKN2A/p16, oraz rzadkie zespoły dziedziczne (np. xeroderma pigmentosum, zespół Gorlina, FAMMM) znacząco zwiększają predyspozycje do rozwoju raka skóry.
choroba Bowena, czerniak, fototerapia PUVA, HPV, immunosupresja, lek immunosupresyjny, ludzki herpeswirus 8, melanina, mięsak Kaposiego, mutacja genetyczna, mutacja genowa, naczynie krwionośne, nerwiakowłókniakowatość, oparzenie słoneczne, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, rak z komórek Merkla, rogowacenie słoneczne, siatkówczak, solarium, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus polyoma komórek Merkla, xeroderma pigmentosum, zespół Gorlina, zespół znamion podstawnokomórkowych, znamię atypowe, znamię dysplastyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Leczenie
Alergia na nikiel jest częstą przyczyną alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, manifestującą się świądem i wysypką w miejscu kontaktu z metalem. Leczenie opiera się przede wszystkim na unikaniu ekspozycji na nikiel, zarówno w postaci biżuterii (zalecane materiały to stal chirurgiczna, złoto ≥14K, srebro, platyna), elementów metalowych ubrań, urządzeń elektronicznych, jak i pokarmów bogatych w nikiel (czekolada, orzechy, kasze, rośliny strączkowe). W terapii objawowej stosuje się miejscowe kortykosteroidy (np. klobetazol, dipropionian betametazonu), inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus), doustne kortykosteroidy (prednizon) oraz leki przeciwhistaminowe (cetyryzyna, feksofenadyna). W cięższych przypadkach rozważa się fototerapię PUVA oraz doustną hiposensytyzację siarczanem niklu (5 mg/tydzień przez 6 tygodni), która wykazuje obiecujące wyniki w indukcji tolerancji immunologicznej. Warto podkreślić, że skuteczność hiposensytyzacji i niektórych innych metod jest nadal eksperymentalna.
alergia na nikiel, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, antybiotykoterapia, dermatolog, dieta niskonieklowa, disulfiram, doustny test prowokacyjny, fototerapia PUVA, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid doustny, kortykosteroid miejscowy, krem nawilżający, lek przeciwhistaminowy, liszajec, nanocząsteczka, semaforyna 3A, siarczan niklu, systemowy zespół alergii na nikiel, terapia genowa, test płatkowy, wyprysk rąk, zespół jelita drażliwego