resekcja okrężnicy
Resekcja okrężnicy to procedura chirurgiczna polegająca na usunięciu części lub całości okrężnicy (jelita grubego). Zabieg ten wykonuje się w przypadku różnych schorzeń, takich jak nowotwory jelita grubego, zapalenie uchyłków, nieswoiste zapalenia jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) czy niedokrwienie jelita.
Technicznie resekcja okrężnicy może być przeprowadzona metodą otwartą (laparotomia) lub laparoskopową, która jest mniej inwazyjna. Zakres resekcji zależy od lokalizacji i rozległości zmiany patologicznej. Rozróżnia się m.in. hemikolektomię prawą i lewą, resekcję poprzecznicy, resekcję esicy czy kolektomię subtotalną lub totalną.
Po usunięciu fragmentu jelita wykonuje się zespolenie, przywracając ciągłość przewodu pokarmowego. W niektórych przypadkach, zwłaszcza w sytuacjach nagłych lub przy dużym ryzyku nieszczelności zespolenia, konieczne może być wyłonienie czasowej lub stałej stomii. Powikłania po resekcji okrężnicy obejmują krwawienia, zakażenia, nieszczelność zespolenia, niedrożność pooperacyjną oraz zaburzenia funkcji jelit.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaparcie u dzieci – Leczenie
Zaparcie czynnościowe u dzieci stanowi istotny problem kliniczny, wymagający wieloetapowego podejścia terapeutycznego. Pierwszym krokiem jest rozpoznanie i leczenie impakcji kałowej, najczęściej za pomocą glikolu polietylenowego (PEG) w dawce 1-1,5 g/kg/dobę przez 3-6 dni. Następnie wdraża się leczenie podtrzymujące, mające na celu utrzymanie regularnych, miękkich stolców, z zastosowaniem PEG w dawce 0,2-0,8 g/kg/dobę jako leku pierwszego wyboru. Alternatywnie stosuje się laktulozę, wodorotlenek magnezu, cytrynian magnezu oraz środki zmiękczające i przeczyszczające stymulujące. Kluczowe jest także wprowadzenie modyfikacji behawioralnych, takich jak regularne sadzanie dziecka na toalecie po posiłkach, odpowiednia pozycja defekacyjna oraz edukacja rodziców i dziecka dotycząca mechanizmów zaparcia i konieczności długotrwałej terapii. Dieta bogata w błonnik oraz odpowiednia podaż płynów stanowią uzupełnienie leczenia, jednak same w sobie nie są wystarczające.
Antegrade Continence Enema, badanie manometryczne, bisakodyl, cekostomia, cytrynian magnezu, czopek glicerynowy, disimpakcja, dokuzan sodu, gastroenterolog dziecięcy, glikol polietylenowy, impakcja kałowa, laktuloza, leczenie podtrzymujące, linaklotyd, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie stolca, odkamienianie, odruch żołądkowo-okrężniczy, resekcja okrężnicy, środek osmotyczny, stymulacja nerwu krzyżowego, terapia biofeedback, toksyna botulinowa, wlewka doodbytnicza, wodorotlenek magnezu, zaparcie czynnościowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Provingo 40 mg/5 ml
Provingo 40 mg/5 ml to roztwór do wstrzykiwań zawierający indygotynę w dawce 40 mg na 5 ml, stosowany wyłącznie do celów diagnostycznych w trakcie zabiegów chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej i miednicy. Lek charakteryzuje się niebiesko-purpurowym zabarwieniem, pH 3,6-6,5 oraz osmolarnością 0,025-0,030 osmol/l. Provingo umożliwia śródoperacyjną wizualizację integralności moczowodów poprzez wybarwienie moczu, co pozwala na szybkie wykrycie ewentualnych uszkodzeń i wycieków. Wskazania obejmują operacje ginekologiczne (np. histerektomia, usunięcie jajników, leczenie endometriozy), urologiczne, kolorektalne oraz inne zabiegi w obrębie miednicy, gdzie istnieje ryzyko jatrogennego uszkodzenia moczowodów.
dolne drogi moczowe, endometrioza, histerektomia, indygotyna, krwawienie śródoperacyjne, laparoskopia, operacja ginekologiczna, powikłanie pooperacyjne, procedura urologiczna, resekcja odbytnicy, resekcja okrężnicy, uszkodzenie moczowodu, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, zrost pooperacyjny