enzym UGT2B7
Enzym UGT2B7 (UDP-glukuronylotransferaza 2B7) to kluczowy enzym metabolizujący leki, należący do rodziny UDP-glukuronylotransferaz. Jest kodowany przez gen UGT2B7 zlokalizowany na chromosomie 4q13. Enzym ten odgrywa istotną rolę w II fazie metabolizmu, katalizując sprzęganie związków endogennych i ksenobiotyków z kwasem glukuronowym, co zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie i ułatwia wydalanie.
UGT2B7 wykazuje wysoką ekspresję w wątrobie, ale występuje również w nerkach, jelicie cienkim, płucach i innych tkankach. Enzym ten metabolizuje szeroki zakres substratów, w tym opioidy (morfinę, kodeinę, oksykodon), niesteroidowe leki przeciwzapalne (naproksen, diklofenak), leki przeciwpadaczkowe (kwas walproinowy), hormony steroidowe, kwasy żółciowe oraz związki kancerogenne.
Polimorfizmy genu UGT2B7 mogą wpływać na aktywność enzymatyczną, co przekłada się na zmienność międzyosobniczą w metabolizmie leków. Najlepiej scharakteryzowanym polimorfizmem jest UGT2B7*2 (802C>T, His268Tyr), który może modyfikować skuteczność i bezpieczeństwo stosowania niektórych leków. Zmienność genetyczna UGT2B7 jest istotna w farmakogenetyce i może wyjaśniać różnice w odpowiedzi na leczenie oraz występowanie działań niepożądanych.
Inhibitory UGT2B7, takie jak kwas walproinowy czy probenecyd, mogą prowadzić do istotnych interakcji lekowych poprzez hamowanie glukuronidacji substratów tego enzymu. Z kolei induktory, w tym ryfampicyna i fenobarbital, mogą zwiększać aktywność UGT2B7, potencjalnie zmniejszając stężenie i skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sylodosyna – Właściwości farmakokinetyczne
Sylodosyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 32% i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (96,6%). Po podaniu doustnym dawki 8 mg raz na dobę, Cmax wynosi średnio 87±51 ng/ml, tmax około 2,5 godziny, a AUC 433±286 ng•h/ml. Lek osiąga stan równowagi dynamicznej po 3 dniach, natomiast jego główny metabolit – glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) – po 5 dniach, z ekspozycją w osoczu około trzykrotnie wyższą niż substancji macierzystej. Sylodosyna jest substratem P-glikoproteiny, a obecność pokarmu zmniejsza Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC. Metabolizm sylodosyny zachodzi głównie przez glukuronidację (UGT2B7), redukcję (dehydrogenazy alkoholowa i aldehydowa) oraz utlenianie (CYP3A4), a lek nie wykazuje potencjału do indukcji ani hamowania enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, encefalopatia wątrobowa, enzym UGT2B7, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, izoenzym CYP3A4, klirens sylodosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, liniowa farmakokinetyka, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silodosin Aurovitas 4 mg
Sylodosyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 0,1 mg do 48 mg/dobę, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 32%. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) średnio 87±51 ng/ml w czasie 2,5 godziny (tmax), a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml przy dawce 8 mg raz na dobę. Lek charakteryzuje się umiarkowaną objętością dystrybucji (0,81 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%), nie przenika do krwinek. Główny metabolit, glukuronid sylodosyny (KMD-3213G), osiąga w osoczu stężenia około trzykrotnie wyższe niż substancja macierzysta, z okresem półtrwania około 24 godzin. Sylodosyna jest metabolizowana głównie przez UGT2B7, a także przez CYP3A4, nie wykazując istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wydalanie następuje głównie z kałem (54,9%) i moczem (33,5%), a okres półtrwania sylodosyny wynosi około 11 godzin.
AUC, Cmax, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dostępność biologiczna leku, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, enzym UGT2B7, glukuronid sylodosyny, klirens ogólnoustrojowy, koniugat glukuronidowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, równowaga dynamiczna, skala Child-Pugh, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sidarso 8 mg
Sylodosyna, substancja czynna leku Sidarso, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 0,1 do 48 mg/dobę u dorosłych mężczyzn z BPH oraz u osób zdrowych. Po podaniu doustnym sylodosyna charakteryzuje się bezwzględną dostępnością biologiczną około 32%, dobrym wchłanianiem oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 8 mg wynosi średnio 87±51 ng/ml, osiągane jest po 2,5 godzinach (tmax), a pole pod krzywą stężenia (AUC) wynosi 433±286 ng•h/ml. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie przez glukuronidację (UGT2B7) oraz CYP3A4, a główny metabolit – glukuronid sylodosyny (KMD-3213G) – osiąga stężenia około 3-4-krotnie wyższe niż substancja macierzysta i wykazuje aktywność biologiczną. Okres półtrwania sylodosyny wynosi około 11 godzin, a metabolitu około 18-24 godzin. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową (33,5% w moczu), jak i wątrobową (54,9% w kale), przy klirensie około 0,28 l/h/kg. Obecność pokarmu obniża Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC.
cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, dostępność biologiczna, encefalopatia wątrobowa, enzym UGT2B7, glikoproteina p, glukuronid sylodosyny, klirens, koniugat glukuronidowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalne stężenie w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silodosin Aurovitas 8 mg
Sylodosyna, substancja czynna leku Silodosin Aurovitas, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 0,1 mg do 48 mg/dobę, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 32%. Po podaniu doustnym sylodosyna osiąga maksymalne stężenie (Cmax) średnio 87±51 ng/ml w czasie 2,5 godziny (tmax), a pole pod krzywą (AUC) wynosi 433±286 ng·h/ml. Lek charakteryzuje się niewielką objętością dystrybucji (0,81 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (96,6%). Metabolizm sylodosyny odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT2B7), dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz utlenianie przez CYP3A4. Główny metabolit, glukuronid sylodosyny (KMD-3213G), osiąga w osoczu stężenia około trzykrotnie wyższe niż lek macierzysty i charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (~24 h). Sylodosyna nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, co wskazuje na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów, z klirensem około 0,28 l/h/kg i okresem półtrwania około 11 godzin dla substancji macierzystej.
AUC, Cmax, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, encefalopatia wątrobowa, enzym UGT2B7, glukuronid sylodosyny, indukcja enzymów, klirens, łagodny rozrost prostaty, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, skala Child-Pugh, zaburzenia czynności nerek, znakowanie izotopowe