diagnostyka homocystynurii
Diagnostyka homocystynurii obejmuje szereg badań biochemicznych, genetycznych i klinicznych. Podstawowym testem przesiewowym jest oznaczenie poziomu homocysteiny w osoczu lub moczu, które u pacjentów z homocystynurią jest znacznie podwyższone. W diagnostyce wykorzystuje się również pomiar stężenia metioniny, która często jest podwyższona, szczególnie w klasycznej postaci choroby związanej z niedoborem syntazy cystationiny (CBS).
Badania genetyczne stanowią złoty standard w potwierdzeniu diagnozy. Sekwencjonowanie genów CBS, MTHFR, MTR, MTRR pozwala na identyfikację konkretnych mutacji odpowiedzialnych za różne postaci homocystynurii. Badania enzymatyczne, wykonywane z hodowli fibroblastów lub limfocytów, umożliwiają ocenę aktywności enzymatycznej zaangażowanych białek.
W diagnostyce prenatalnej stosuje się badanie DNA z trofoblastu lub amniocytów oraz oznaczanie stężenia homocysteiny i metioniny w płynie owodniowym. Badania obrazowe, takie jak badanie okulistyczne, densytometria kostna czy obrazowanie mózgu, są pomocne w ocenie powikłań narządowych homocystynurii.
Wczesna diagnostyka homocystynurii ma kluczowe znaczenie, ponieważ odpowiednio wczesne wdrożenie leczenia (dieta ubogometioninowa, suplementacja witamin B6, B12, kwasu foliowego, betainy) może zapobiec poważnym powikłaniom neurologicznym, ocznym, naczyniowym i szkieletowym.