homocystynuria klasyczna

Homocystynuria klasyczna (CBS deficiency, homocystinuria typu I) to rzadka choroba genetyczna dziedziczona autosomalnie recesywnie, spowodowana mutacją w genie CBS kodującym enzym beta-syntazę cystationinową. Defekt ten prowadzi do zaburzenia metabolizmu metioniny i znacznego podwyższenia stężenia homocysteiny w osoczu i moczu.

Objawy kliniczne homocystynurii klasycznej obejmują głównie cztery układy: oczny (podwichnięcie soczewki, krótkowzroczność), szkieletowy (wysoka, szczupła budowa ciała, deformacje klatki piersiowej, skolioza), ośrodkowy układ nerwowy (opóźnienie rozwoju intelektualnego, padaczka) oraz układ sercowo-naczyniowy (zwiększone ryzyko zakrzepicy żylnej i tętniczej). Charakterystyczne są również zmiany w obrębie włosów (jasne, cienkie) i skóry.

Diagnostyka opiera się na badaniach biochemicznych (podwyższone stężenie homocysteiny całkowitej w osoczu >100 μmol/l oraz obecność homocystyny w moczu), a także badaniach molekularnych potwierdzających obecność mutacji w genie CBS. Badania przesiewowe noworodków mogą obejmować pomiar metioniny, co umożliwia wczesne wykrycie choroby.

Leczenie homocystynurii klasycznej polega na stosowaniu diety ubogometioninowej, suplementacji witaminy B6 (pirydoksyny) u pacjentów wrażliwych na jej działanie (około 50% chorych), podawaniu betainy (trimetylogilcyny), kwasu foliowego oraz witaminy B12. Kompleksowe postępowanie terapeutyczne może znacząco poprawić rokowanie i zapobiec rozwojowi poważnych powikłań, zwłaszcza gdy leczenie zostanie wdrożone wcześnie.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Homocystynuria – Epidemiologia

Homocystynuria (HCU) to rzadka, autosomalnie recesywna choroba metaboliczna charakteryzująca się zaburzeniami metabolizmu homocysteiny, z częstością występowania różniącą się geograficznie i etnicznie. Najnowsze dane epidemiologiczne wskazują, że globalna częstość występowania HCU wynosi około 0,82-1,09 na 100 000 noworodków, z najwyższą częstością w Katarze (1:1 800) i najniższą w Japonii (1:1 000 000). W USA częstość występowania szacowana jest na około 1:10 000, co jest znacznie wyższą wartością niż wcześniejsze szacunki (1:100 000-200 000). Diagnostyka opiera się głównie na badaniach przesiewowych noworodków, które jednak wykazują ograniczoną czułość, szczególnie w wykrywaniu postaci reagujących na pirydoksynę. Zalecane jest stosowanie czteroetapowej strategii przesiewowej, obejmującej rewizję wartości odcięcia, łączenie markerów (Met/Phe), narzędzia poanalityczne CLIR oraz oznaczanie całkowitej homocysteiny, co może zmniejszyć liczbę fałszywie ujemnych wyników.
badania przesiewowe noworodków, częstość nosicielstwa, diagnostyka homocystynurii, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, ektopia soczewki, enzymatyczna terapia zastępcza, heterozygota, hiperhomocysteinemia, homocysteina całkowita, homocystynuria, homocystynuria klasyczna, metabolizm homocysteiny, niepełnosprawność intelektualna, nosiciel heterozygotyczny, obciążenie chorobą, poradnictwo genetyczne, powikłania homocystynurii, witamina B6, wskaźnik śmiertelności, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon chorób i schorzeń
Homocystynuria – Etiologia i przyczyny

Homocystynuria to autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się podwyższonym stężeniem homocysteiny i metioniny we krwi oraz moczu, wynikające głównie z mutacji w genie CBS (chromosom 21q22.3), prowadzących do niedoboru enzymu cystathionine beta-synthase. Patogeneza obejmuje zaburzenia szlaków transsulfuracji (typ 1) i remetylacji homocysteiny (typy 2 i 3), z udziałem mutacji w genach MTHFR, MTR, MTRR, MMADHC i HCFC1. Klinicznie wyróżnia się fenotypy wrażliwe i niewrażliwe na pirydoksynę (witaminę B6). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia homocysteiny całkowitej, metioniny i cysteiny w osoczu, a także badaniach genetycznych potwierdzających mutacje. Wartości biochemiczne typowe dla klasycznej homocystynurii to podwyższone stężenia homocysteiny i metioniny, natomiast w defektach remetylacji obserwuje się hiperhomocysteinemię z prawidłowym lub obniżonym poziomem metioniny. Epidemiologicznie częstość występowania wynosi około 1:200 000-350 000 żywych urodzeń, z wyższą zapadalnością w populacjach o dużej częstości małżeństw krewniaczych.
aminokwas siarkowy, badania genetyczne, badania przesiewowe noworodków, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen CBS, hiperhomocysteinemia, homocysteina, homocystynuria, homocystynuria klasyczna, kwas foliowy, metabolizm metioniny, poradnictwo genetyczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przemieszczenie soczewki, reduktaza metylenotetrahydrofolianowa, remetylacja homocysteiny, stres oksydacyjny, syntaza metioniny, szlak transsulfuracji, uszkodzenie śródbłonka, witamina B12, witamina B6, zaburzenie metaboliczne

homocystynuria klasyczna

Powiązane wpisy

Homocystynuria – Epidemiologia

Homocystynuria – Etiologia i przyczyny