blokada angiotensyny II
Blokada angiotensyny II to mechanizm działania leków, które hamują wiązanie angiotensyny II z jej receptorami, głównie typu AT1. Ten mechanizm jest podstawą działania antagonistów receptora angiotensyny II (sartanów), wykorzystywanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz chorób nerek.
Angiotensyna II jest kluczowym elementem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), powodującym skurcz naczyń krwionośnych, zwiększenie oporu obwodowego, retencję sodu i wody oraz przerost mięśnia sercowego. Blokada jej działania prowadzi do rozszerzenia naczyń, zmniejszenia obciążenia następczego serca, zwiększenia wydalania sodu i wody oraz zmniejszenia przerostu lewej komory.
Leki blokujące receptor angiotensyny II (ARB) wykazują korzystny profil działań niepożądanych w porównaniu do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), rzadziej powodując kaszel i obrzęk naczynioruchowy. Są szczególnie wartościowe u pacjentów z cukrzycą i nefropatią, gdyż wykazują działanie nefroprotekcyjne poprzez zmniejszenie ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego i redukcję białkomoczu.
Obecnie stosowane ARB to m.in. losartan, walsartan, telmisartan, irbesartan i kandesartan. Wybór konkretnego preparatu zależy od współistniejących chorób, farmakokinetyki leku oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Blokada angiotensyny II stanowi ważną strategię terapeutyczną w kardiologii i nefrologii, często stosowaną w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valtap HCT 320 mg + 12,5 mg
Valtap HCT to lek złożony zawierający 320 mg walsartanu oraz 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Preparat jest wskazany szczególnie u osób, u których monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Dostępny w formie tabletek powlekanych o wymiarach 18,9 x 7,5 mm, różniących się kolorem i dawką hydrochlorotiazydu (różowe 12,5 mg, żółte 25 mg), umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz uproszczenie schematu dawkowania, co może poprawić adherencję do leczenia.
antagonista receptora angiotensyny II, blokada angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, dystalna część nefronu, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie przeciwnadciśnieniowe, monoterapia walsartanem, nadwrażliwość na soję, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objętość krwi krążącej, obniżenie ciśnienia tętniczego, receptory AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, walsartan z hydrochlorotiazydem, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności przewlekłej są nerki, z objawami nefropatii, podwyższeniem stężenia mocznika i kreatyniny oraz hiperkaliemią. Zmiany te obserwowano u szczurów przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz u małp szerokonosych przy dawkach 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu (0,3-krotności MRHD walsartanu i 1,2-krotności MRHD hydrochlorotiazydu). Wysokie dawki skojarzenia (np. 100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów) powodowały istotne zaburzenia morfologii krwi, w tym spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. U małp szerokonosych przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu zaobserwowano dodatkowo uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne na płód, elektrolity w moczu, hemodynamika nerkowa, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia z bazofilią, parametry morfologii krwi, potencjał kancerogenny, rozwój embrionalno-płodowy, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerki, uwalnianie reniny, walsartan z hydrochlorotiazydem, wartość hematokrytu, zaburzenia morfologii krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtap HCT 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Valtap HCT, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią i naciekami bazofilowymi w kanalikach nerkowych, obserwowanymi u szczurów od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,9x i 3,5x maksymalnej dawki u ludzi w mg/m²) oraz u marmozet od 10 mg/kg mc./dobę walsartanu i 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki skojarzone powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) od 100 + 31 mg/kg mc./dobę u szczurów (3,0x i 12x dawki ludzkiej) oraz 30 + 9 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,9x i 3,5x dawki ludzkiej). U marmozet stwierdzono także uszkodzenia błony śluzowej żołądka od dawki 30 + 9 mg/kg mc./dobę. Rozrost tętniczek doprowadzających w nerkach obserwowano u szczurów przy 600 + 188 mg/kg mc./dobę (18x i 73x dawki ludzkiej) oraz u marmozet od 30 + 9 mg/kg mc./dobę (0,9x i 3,5x dawki ludzkiej), co wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i pobudzeniem komórek wytwarzających reninę.
blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, inhibitory ACE, nefropatia z naciekami bazofilowymi, parametry czerwonokrwinkowe, rozrost tętniczek doprowadzających, rozwój zarodka i płodu, stężenie elektrolitów w moczu, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne na szczurach i małpach szerokonosych oceniły toksyczność przewlekłego stosowania skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu. Uszkodzenia nerek, objawiające się nefropatią z bazofilią, wzrostem stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększoną diurezą i wydalaniem elektrolitów, obserwowano przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9x MRHD dla walsartanu i 3,5x MRHD dla hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3x MRHD i 1,2x MRHD odpowiednio). Wysokie dawki powodowały także zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka stwierdzono u małp przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu. Mechanizmy toksyczności wiązano z hemodynamicznymi efektami blokady receptora angiotensyny II, podobnymi do działania inhibitorów ACE, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
badania przedkliniczne, blokada angiotensyny II, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, małpa szerokonosa, mocznik i kreatynina, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, renina, rozwój embrionalny płodowy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Interakcje leku – Cozaar 12,5 mg
Losartan, aktywny składnik COZAAR, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, antagoniści wapnia, diuretyki) oraz substancji powodujących niedociśnienie, takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen i amifostyna. Metabolizm losartanu odbywa się głównie przez CYP2C9; inhibitory tego enzymu, np. flukonazol, zmniejszają stężenie aktywnego metabolitu o około 50%, co może obniżać skuteczność terapii. Induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, redukują stężenie metabolitu o 40%. Współistniejące stosowanie leków zatrzymujących potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), heparyny, trimetoprimu oraz suplementów potasu zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga unikania takiej kombinacji lub ścisłego monitorowania stężenia potasu.
aliskiren, alkohol etylowy, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, baklofen, beta-bloker, blokada angiotensyny II, ciśnienie tętnicze krwi, diuretyk, działanie hipotensyjne, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, izoenzym CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, prostaglandyna nerkowa, receptor adrenergiczny, receptor α-adrenergiczny, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, sok grejpfrutowy, spironolakton, suplement potasu, terapia skojarzona, toksyczność litu, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węglan litu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania w dawkach terapeutycznych u ludzi. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie obserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w wydalaniu elektrolitów i objętości moczu. Efekty te pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotność MRHD walsartanu i 1,2-krotność MRHD hydrochlorotiazydu). Dodatkowo, duże dawki powodowały zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz u małp uszkodzenie błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach. Zmiany te wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i pobudzenia układu reninowo-angiotensynowego, jednak nie mają one znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, potas w surowicy, renina, rozwój embrionalny i płodowy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomów, walsartan, wydalanie elektrolitów