idiopatyczne zapalenie rdzenia
Idiopatyczne zapalenie rdzenia kręgowego (myelitis idiopathica) to rzadkie schorzenie neurologiczne charakteryzujące się stanem zapalnym tkanki rdzenia kręgowego o nieznanej etiologii. Termin „idiopatyczne” oznacza, że mimo przeprowadzenia kompleksowej diagnostyki, nie udaje się ustalić jednoznacznej przyczyny zapalenia.
Klinicznie choroba objawia się różnorodnymi deficytami neurologicznymi, zależnymi od lokalizacji i rozległości zmian zapalnych w rdzeniu. Typowe objawy obejmują osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia czucia, dysfunkcje zwieraczy oraz bóle korzeniowe. W przypadku zajęcia górnych odcinków rdzenia może dojść do niewydolności oddechowej wymagającej interwencji.
Diagnostyka idiopatycznego zapalenia rdzenia opiera się na badaniach obrazowych (MRI rdzenia kręgowego z kontrastem), badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego oraz testach wykluczających inne przyczyny zapalenia, takie jak choroby demielinizacyjne, infekcyjne, nowotworowe czy układowe choroby tkanki łącznej. W MRI charakterystyczne są hiperintensywne zmiany w obrazach T2-zależnych z możliwym wzmocnieniem kontrastowym.
Leczenie ostrej fazy obejmuje wysokie dawki kortykosteroidów (metyloprednizolon dożylnie), a w przypadkach opornych rozważa się plazmaferezę lub podanie immunoglobulin. Terapia podtrzymująca może wymagać długotrwałego leczenia immunosupresyjnego. Rokowanie jest zróżnicowane – od pełnego powrotu do zdrowia do trwałych deficytów neurologicznych, zależnie od szybkości wdrożenia leczenia i odpowiedzi na terapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Transwersalne zapalenie rdzenia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Transwersalne zapalenie rdzenia (TM) cechuje się zmiennym przebiegiem klinicznym i różnorodnym rokowaniem, zależnym od szybkości narastania objawów, czasu rozpoczęcia terapii, obecności przeciwciał oraz rozległości zmian w rdzeniu kręgowym. Historycznie około 1/3 pacjentów osiąga pełny lub prawie pełny powrót do zdrowia, 1/3 doświadcza umiarkowanej poprawy z deficytami neurologicznymi, a 1/3 pozostaje z ciężką niepełnosprawnością. Współczesne dane wskazują, że około 63,4% pacjentów ma słaby powrót do zdrowia z istotnymi deficytami, a 9,6% może pozostać całkowicie sparaliżowana. Powrót do zdrowia zwykle rozpoczyna się w ciągu 2-12 tygodni i może trwać do 2 lat; brak poprawy w 3-6 miesiącach prognozuje gorsze rokowanie. Czynniki negatywnie wpływające na prognozę to szybki początek objawów, obecność przeciwciał, ból pleców, dysfunkcja zwieraczy moczowych (OR 3,37; 95% CI 1,04-10,92) oraz rozległe poprzeczne zapalenie rdzenia (LETM) (OR 12,34; 95% CI 3,38-45,00).
ból neuropatyczny, ból pleców, chód spastyczny, deficyt neurologiczny, dysfagia, idiopatyczne zapalenie rdzenia, lek immunosupresyjny, marker prognostyczny, MRI mózgu, nawrót choroby, niepełnosprawność, paraliż, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie mięśni, prążki oligoklonalne, przeciwciała, przeciwciało, rehabilitacja, spastyczność, stwardnienie rozsiane, transwersalne zapalenie rdzenia, wózek inwalidzki, zaburzenia funkcji pęcherza