choroba kociego pazura
Choroba kociego pazura (bartoneloza) to infekcja bakteryjna wywoływana przez Gram-ujemną bakterię Bartonella henselae, przenoszona głównie przez koty. Zakażenie następuje poprzez zadrapanie lub ugryzienie przez zakażone zwierzę, rzadziej przez kontakt z kocią śliną przez uszkodzoną skórę lub spojówki.
Typowymi objawami są: grudka lub krosta w miejscu zadrapania, powiększenie regionalnych węzłów chłonnych (najczęściej pachowych, szyjnych lub pachwinowych), gorączka, złe samopoczucie oraz bóle mięśniowe. W około 5-14% przypadków mogą wystąpić powikłania, takie jak zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy zapalenie szpiku kostnego.
Rozpoznanie opiera się na wywiadzie epidemiologicznym, obrazie klinicznym oraz badaniach serologicznych wykrywających przeciwciała przeciwko Bartonella henselae. Diagnostyka różnicowa obejmuje inne przyczyny limfadenopatii, w tym choroby nowotworowe oraz inne infekcje.
Leczenie w niepowikłanych przypadkach jest objawowe, gdyż choroba ma tendencję do samoograniczania się. W cięższych przypadkach lub u pacjentów z obniżoną odpornością stosuje się antybiotykoterapię, najczęściej azytromycynę, doksycyklinę, erytromycynę lub ciprofloksacynę. Profilaktyka polega na unikaniu zadrapań i ugryzień przez koty oraz właściwej higienie po kontakcie ze zwierzętami.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk węzłów chłonnych – Patofizjologia i mechanizm
Obrzęk węzłów chłonnych (limfadenopatia) jest wynikiem zwiększonego napływu i proliferacji limfocytów w odpowiedzi immunologicznej na antygeny, co prowadzi do powiększenia węzłów. Mechanizmy patogenetyczne obejmują migrację limfocytów, prezentację antygenu przez komórki dendrytyczne, klonalną ekspansję limfocytów T i B oraz produkcję przeciwciał przez komórki plazmatyczne. Limfadenopatia może mieć etiologię infekcyjną (wirusową, bakteryjną, grzybiczą, pasożytniczą), autoimmunologiczną (np. SLE, RZS, sarkoidoza), nowotworową (chłoniaki, białaczki, przerzuty) lub być efektem ubocznym leków (np. atenolol, kaptopryl, penicylina). Lokalizacja, konsystencja, bolesność i czas trwania powiększenia węzłów stanowią istotne kryteria różnicowania przyczyn limfadenopatii. Obrzęk ostry zwykle ustępuje w ciągu 2-4 tygodni, natomiast przewlekły (>4 tygodnie) wymaga pogłębionej diagnostyki.
angina paciorkowcowa, białaczka, chłoniak, choroba kociego pazura, cytokina, gruźlica, klinicyści szpitalni i ambulatoryjni, komórka dendrytyczna, komórka nowotworowa, komórka plazmatyczna, limfadenopatia, limfocyt, limfocyty T i B, mononukleoza zakaźna, obrzęk limfatyczny, płyn limfatyczny, prezentacja antygenu, proliferacja limfocytów, przerzut nowotworowy, reakcja immunologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień węzła chłonnego, sarkoidoza, sepsa, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, układ limfatyczny, węzeł chłonny, zapalenie migdałków, zapalenie wsierdzia, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk węzłów chłonnych – Diagnostyka i diagnoza
Limfadenopatia, definiowana jako powiększenie węzłów chłonnych, jest objawem reakcji układu odpornościowego na różnorodne czynniki chorobowe, najczęściej infekcje, rzadziej choroby autoimmunologiczne, nowotwory lub działania leków. Diagnostyka powinna rozpocząć się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, oceniającego lokalizację, wielkość (węzły >2 cm mogą sugerować proces nowotworowy), konsystencję, ruchomość i bolesność węzłów. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi z rozmazem, markery stanu zapalnego (OB, CRP), testy serologiczne w kierunku infekcji (EBV, HIV, HBV) oraz badania biochemiczne. Obrazowanie (USG, RTG klatki piersiowej, TK, MRI, PET-CT) jest kluczowe dla oceny charakteru i rozległości zmian. Biopsja węzła chłonnego, szczególnie excizyjna, pozostaje złotym standardem diagnostycznym w przypadkach utrzymującej się limfadenopatii (>2-4 tygodnie), braku odpowiedzi na leczenie, objawów ogólnych (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała) lub lokalizacji nadobojczykowej.
badania biochemiczne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, białko C-reaktywne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja węzłów chłonnych, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Gauchera, choroba kociego pazura, choroba Niemanna-Picka, choroba Stilla, gruźlica, hepatosplenomegalia, kiła, limfadenopatia, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, nocne poty, obrzęk węzłów chłonnych, odczyn Biernackiego, ostra białaczka limfoblastyczna, PET-CT, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, sarkoidoza, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł Virchowa, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Etiologia i przyczyny
Iryt, czyli zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, jest najczęstszą formą zapalenia błony naczyniowej, z około 50-70% przypadków o etiologii idiopatycznej. Idiopatyczny iryt może mieć charakter jednorazowy lub nawracający, a mechanizm jego powstawania często wiąże się z podłożem autoimmunologicznym. Drugą najczęstszą przyczyną jest obecność antygenu HLA-B27, która zwiększa ryzyko rozwoju irytu około 15-krotnie i odpowiada za 40-70% przypadków, charakteryzując się ostrym, jednostronnym przebiegiem i częstymi nawrotami. Inne istotne etiologie obejmują choroby autoimmunologiczne (np. seronegatywne spondyloartropatie, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, sarkoidozę, toczeń rumieniowaty układowy), infekcje (wirusy HSV, VZV, CMV; bakterie: kiła, gruźlica, borelioza; pasożyty: toksoplazmoza) oraz urazy oka, które odpowiadają za około 20% przypadków. Mechanizmy patogenetyczne obejmują reakcje nadwrażliwości, odkładanie kompleksów immunologicznych oraz miejscową odpowiedź zapalną indukowaną przez produkty martwicze i kontaminację mikrobiologiczną.
abrazja rogówki, antygen HLA-B27, bisfosfonian, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba kociego pazura, choroba Leśniowskiego-Crohna, cidofovir, fluorochinolon, gruźlica, histoplazmoza, idiopatyczny, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor punktów kontrolnych, iryt, kandydoza, kiła, kompleks immunologiczny, lek antyangiogenny, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, oparzenie chemiczne, półpasiec oczny, rifabutyna, sarkoidoza, spondyloartropatia seronegatywna, stwardnienie rozsiane, sulfonamid, tępy uraz oka, toczeń rumieniowaty układowy, toksokaroza, toksoplazmoza, uraz penetrujący, wirus cytomegalii, wirus opryszczki pospolitej, wirus półpaśca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa