elektrolity surowicy krwi
Elektrolity surowicy krwi to jony rozpuszczone w osoczu, które odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy organizmu. Do najważniejszych elektrolitów zaliczamy: sód (Na+), potas (K+), chlorki (Cl-), wapń (Ca2+), magnez (Mg2+), fosforany (PO4^3-) i wodorowęglany (HCO3-).
Oznaczanie stężenia elektrolitów w surowicy krwi stanowi podstawowe badanie diagnostyczne, szczególnie użyteczne w ocenie gospodarki wodno-elektrolitowej, funkcji nerek, równowagi kwasowo-zasadowej oraz w monitorowaniu pacjentów z chorobami przewlekłymi. Zaburzenia elektrolitowe mogą manifestować się wieloma objawami klinicznymi, od łagodnych (zmęczenie, osłabienie) po zagrażające życiu (zaburzenia rytmu serca, drgawki).
Prawidłowe wartości podstawowych elektrolitów w surowicy to: sód 135-145 mmol/l, potas 3,5-5,0 mmol/l, chlorki 98-106 mmol/l, wapń całkowity 2,15-2,55 mmol/l, magnez 0,65-1,05 mmol/l. Utrzymanie tych wartości w wąskim zakresie referencyjnym jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania komórek, przewodnictwa nerwowo-mięśniowego oraz licznych procesów biochemicznych.
Zaburzenia elektrolitowe często towarzyszą niewydolności nerek, niewydolności serca, odwodnieniu, wymiotom, biegunce, a także mogą być skutkiem stosowania niektórych leków (np. diuretyków, glikokortykosteroidów). Diagnostyka i leczenie dyseletrolitemi powinny koncentrować się nie tylko na korygowaniu nieprawidłowych wartości, ale przede wszystkim na identyfikacji i eliminacji przyczyny zaburzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór BicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest hipertonicznym roztworem do dializy otrzewnowej, stosowanym w leczeniu nerkozastępczym u pacjentów z mocznicą. Zawiera elektrolity w stężeniach zbliżonych do fizjologicznych: wapń 1,25 mmol/l, sód 134 mmol/l, magnez 0,5 mmol/l, chlorki 103,5 mmol/l, wodorowęglany 34 mmol/l oraz glukozę 83,25 mmol/l, z osmolarnością 357 mOsm/l i pH 7,4. Wodorowęglan jako bufor fizjologiczny zastępuje tradycyjne mleczany lub octany, co poprawia tolerancję dializy i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych metabolicznych. Stężenie wapnia 1,25 mmol/l zostało dobrane klinicznie, aby minimalizować ryzyko hiperkalcemii u pacjentów stosujących środki wiążące fosforany i suplementację witaminą D.
błona otrzewnowa, dializa otrzewnowa, elektrolity surowicy krwi, hiperkalcemia, kreatynina, leczenie dializacyjne, leczenie nerkozastępcze, mocznica, mocznik, osmolarność, parametry biochemiczne, resztkowa czynność nerek, roztwór dializacyjny, środki wiążące fosforany, suplementacja witaminy D, system buforujący, toksyny mocznicowe, ultrafiltracja, wodorowęglan - Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Przedawkowanie
Lewozymendan, stosowany jako inotrop dodatni w ciężkiej zdekompensowanej niewydolności serca, w dawkach ≥0,4 mikrograma/kg mc./min lub przy infuzjach trwających powyżej standardowego czasu, może prowadzić do przedawkowania objawiającego się niedociśnieniem tętniczym, tachykardią oraz wydłużeniem odstępu QTc w EKG. Przedawkowanie skutkuje również nadmiernym obniżeniem ciśnień napełniania serca, co osłabia odpowiedź terapeutyczną na lek. Zwiększone stężenie czynnych metabolitów w osoczu powoduje długotrwały wpływ na częstość akcji serca, co wymaga wydłużonego monitorowania pacjenta. Zaburzenia elektrolitowe mogą dodatkowo potęgować ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
adrenalina, ciśnienie napełniania serca, dopamina, elektrokardiogram, elektrolity surowicy krwi, infuzja dożylna, lek inotropowy dodatni, lek wazopresyjny, lewozymendan, monitorowanie EKG, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, podawanie pozajelitowe, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zdekompensowana niewydolność serca