zaburzenia napadowe
Zaburzenia napadowe obejmują grupę schorzeń neurologicznych charakteryzujących się nawracającymi epizodami zaburzeń świadomości, aktywności ruchowej, czuciowej lub zachowania. Najczęstszym z nich jest padaczka, definiowana jako skłonność do występowania spontanicznych napadów padaczkowych, które są wynikiem nieprawidłowych, nadmiernych wyładowań neuronalnych w mózgu.
Diagnostyka zaburzeń napadowych opiera się na dokładnym wywiadzie klinicznym, badaniach elektroencefalograficznych (EEG), które mogą wykazać charakterystyczne zmiany czynności bioelektrycznej mózgu, oraz badaniach neuroobrazowych (MRI, CT). Istotne znaczenie ma różnicowanie napadów padaczkowych z innymi stanami przypominającymi napady, takimi jak omdlenia, napady psychogenne niepadaczkowe czy zaburzenia ruchowe.
Leczenie zaburzeń napadowych zależy od ich etiologii. W przypadku padaczki podstawą terapii są leki przeciwpadaczkowe, które dobiera się indywidualnie, uwzględniając typ napadów, wiek pacjenta, choroby współistniejące oraz potencjalne interakcje lekowe. W przypadkach lekoopornych rozważa się leczenie operacyjne, stymulację nerwu błędnego lub dietę ketogenną. Około 70% pacjentów z padaczką osiąga kontrolę napadów przy odpowiednio dobranej farmakoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cefepime Panpharma
Cefepim wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny ≤50 ml/min, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania w celu uniknięcia kumulacji leku i neurotoksyczności. Objawy neurotoksyczne, takie jak odwracalna encefalopatia, mioklonie oraz zaburzenia napadowe, występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek i mogą ustępować po odstawieniu leku lub hemodializie. Cefepim może również wywołać biegunkę związaną z zakażeniem Clostridium difficile, która może pojawić się nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii i wymaga odpowiedniego postępowania, w tym rozważenia przerwania antybiotykoterapii nieukierunkowanej na ten patogen.
aminoglikozyd, antybiotykoterapia, biegunka poantybiotykowa, cefepim, Clostridium difficile, diuretyk, eliminacja nerkowa leku, encefalopatia odwracalna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mioklonie, nadkażenie drobnoustrojami, niedrgawkowy stan padaczkowy, niewydolność nerek, półokres eliminacji leku, reakcja nadwrażliwości, zaburzenia napadowe, zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Adhd u dorosłych to zespół nadpobudliwości psychoruchowej u dorosłych – Objawy
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej u dorosłych (ADHD) to przewlekłe zaburzenie neurozwojowe, którego objawy rozpoczynają się we wczesnym dzieciństwie i utrzymują się w dorosłości, choć ich charakter może ulegać zmianom. U dorosłych dominują trudności z koncentracją uwagi, impulsywność oraz niepokój, a nadaktywność często przejawia się jako wewnętrzny niepokój. Diagnoza opiera się na obecności co najmniej pięciu uporczywych objawów zaburzeń uwagi i/lub nadaktywności-impulsywności, które muszą występować w dwóch lub więcej środowiskach oraz zakłócać funkcjonowanie społeczne, zawodowe lub edukacyjne, z początkiem objawów przed 12. rokiem życia. ADHD u dorosłych często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak depresja, lęk czy zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, a około 80% pacjentów doświadcza co najmniej jednego współistniejącego zaburzenia. Dysregulacja emocjonalna dotyczy około 70% dorosłych z ADHD i jest kluczowym elementem obrazu klinicznego. Objawy mogą nasilać się w sytuacjach stresowych oraz w okresach zmian hormonalnych, np. w ciąży czy menopauzie.
atomoksetyna, coaching ADHD, dysregulacja emocjonalna, medytacja uważności, nadaktywność, obrazowanie mózgu, prokrastynacja, remisja ADHD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, stan przewlekły, terapia poznawczo-behawioralna, typ mieszany ADHD, wahania nastroju, współwystępujące zaburzenie psychiatryczne, zaburzenia napadowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia uwagi, zaburzenie neurozwojowe, zespół nadpobudliwości psychoruchowej u dorosłych