bezdech senny obturacyjny

Bezdech senny obturacyjny (OSA – Obstructive Sleep Apnea) to zaburzenie charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami całkowitego lub częściowego zatrzymania przepływu powietrza przez drogi oddechowe podczas snu, mimo zachowanych wysiłków oddechowych. Przyczyną jest zapadanie się górnych dróg oddechowych, najczęściej na poziomie gardła.

Diagnostyka bezdechu sennego obturacyjnego opiera się na badaniu polisomnograficznym, które umożliwia ocenę wskaźnika bezdechów i spłyceń oddychania (AHI). OSA diagnozuje się, gdy AHI wynosi ≥5 zdarzeń na godzinę w połączeniu z objawami klinicznymi lub gdy AHI ≥15 zdarzeń/godz. niezależnie od objawów.

Główne objawy OSA to głośne, nieregularne chrapanie, przerwy w oddychaniu podczas snu obserwowane przez osoby trzecie, nadmierna senność dzienna, zmęczenie, poranne bóle głowy, problemy z koncentracją oraz nykturia. Nieleczony bezdech senny zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, w tym nadciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca, udaru mózgu i zawału mięśnia sercowego.

Leczenie pierwszego rzutu stanowi terapia z zastosowaniem dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP). Alternatywne metody obejmują stosowanie aparatów wewnątrzustnych, chirurgię górnych dróg oddechowych oraz redukcję masy ciała u pacjentów z nadwagą. Leczenie OSA poprawia jakość życia i zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych.