gruźlica pierwotna

Gruźlica pierwotna stanowi początkowe stadium zakażenia prątkiem gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis), które występuje u osób, które nie miały wcześniej kontaktu z tym patogenem. Charakteryzuje się obecnością ogniska pierwotnego, najczęściej zlokalizowanego w płucach, oraz powiększeniem regionalnych węzłów chłonnych, co razem tworzy tzw. zespół pierwotny.

Zakażenie następuje drogą kropelkową, gdy prątki dostają się do pęcherzyków płucnych i wywołują lokalny odczyn zapalny. W większości przypadków (około 90%) zakażenie zostaje opanowane przez układ immunologiczny, a zmiany ulegają zwłóknieniu i zwapnieniu. U pozostałych 10% pacjentów może dojść do progresji choroby i rozwoju gruźlicy popierwotnej.

Objawy gruźlicy pierwotnej są często skąpe lub niespecyficzne. Mogą obejmować stan podgorączkowy, osłabienie, utratę apetytu, nocne poty, kaszel. Diagnostyka opiera się na badaniach radiologicznych, testach tuberkulinowych, badaniach mikrobiologicznych oraz nowoczesnych metodach wykrywania materiału genetycznego prątków (IGRA, testy molekularne).

Leczenie gruźlicy pierwotnej wymaga stosowania skojarzonej terapii przeciwprątkowej przez okres 6-9 miesięcy. Standardowy schemat obejmuje izoniazyd, ryfampicynę, pyrazynamid i etambutol przez 2 miesiące, a następnie izoniazyd i ryfampicynę przez kolejne 4 miesiące. Szczególnie istotne jest wczesne rozpoznanie i leczenie u dzieci oraz osób z obniżoną odpornością, gdzie ryzyko progresji do ciężkich postaci choroby jest znacznie wyższe.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl