metoda LISA
Metoda LISA (Laparoscopic Intraperitoneal Stapled Anastomosis) to technika chirurgiczna stosowana podczas operacji laparoskopowych w obrębie przewodu pokarmowego, szczególnie w chirurgii jelita grubego. Polega na wykonaniu zespolenia jelitowego przy użyciu staplerów (zszywek) wewnątrz jamy otrzewnowej bez konieczności wykonywania dodatkowego nacięcia do wyłonienia jelita.
Technika ta minimalizuje uraz operacyjny, skraca czas hospitalizacji i przyspiesza powrót pacjenta do zdrowia. LISA jest szczególnie przydatna w chirurgii kolorektalnej, zwłaszcza przy niskich zespoleniach odbytniczo-okrężniczych. Zmniejsza ryzyko powikłań pooperacyjnych, takich jak zakażenia rany, przepukliny w bliźnie pooperacyjnej czy niedrożność jelit.
Metoda LISA wymaga zaawansowanych umiejętności laparoskopowych chirurga oraz odpowiedniego instrumentarium. Kluczowym elementem techniki jest precyzyjne zastosowanie staplerów wewnątrzotrzewnowo, co pozwala na uzyskanie szczelnego i wytrzymałego zespolenia jelitowego. Badania pokazują, że zastosowanie tej metody wiąże się z lepszymi wynikami kosmetycznymi i funkcjonalnymi w porównaniu do tradycyjnych technik operacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-C – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Białka powierzchniowe SP-C, obecne w naturalnych surfaktantach płucnych takich jak Curosurf (zawierającym około 0,9 mg hydrofobowych protein na 80 mg poractantu alfa), odgrywają kluczową rolę w leczeniu zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków. Przed podaniem preparatu konieczna jest stabilizacja stanu ogólnego pacjenta, w tym wyrównanie kwasicy, niedociśnienia tętniczego, niedokrwistości, hipoglikemii oraz hipotermii, które mogą wpływać na skuteczność terapii. Podczas podawania mogą wystąpić powikłania takie jak refluks, bradykardia, niedociśnienie tętnicze oraz desaturacja, wymagające natychmiastowej interwencji. Istotne jest także monitorowanie ryzyka zatkania rurki intubacyjnej śluzem, zwłaszcza przy obecności dużej ilości wydzieliny w drogach oddechowych, oraz unikanie aspiracji tchawicy przez co najmniej 6 godzin po podaniu surfaktantu, chyba że sytuacja zagraża życiu.
badanie gazometryczne, bezdech, białko powierzchniowe SP-C, bradykardia, ciśnienie parcjalne tlenu, ciśnienie szczytowe wdechowe, Curosurf, czynność elektryczna mózgu, desaturacja, hiperoksja, hipoglikemia, hipotermia, kwasica, metoda LISA, nasycenie krwi tętniczej tlenem, nCPAP, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, podatność płuc, poractant alfa, przetrwały przewód tętniczy, refluks, surfaktant płucny, wentylacja mechaniczna, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zapalenie płuc, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-B – Właściwości farmakodynamiczne
Białka powierzchniowe SP-B, stanowiące około 1% składu naturalnego surfaktantu płucnego, są kluczowym elementem preparatu Curosurf, dostarczającym około 0,9 mg tych białek na mililitr zawiesiny. SP-B, będące hydrofobowymi, niskocząsteczkowymi białkami, współdziałają z fosfolipidami, zwłaszcza fosfatydylocholiną (około 70% fosfolipidów w Curosurf), w celu redukcji napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych. Ta właściwość stabilizuje pęcherzyki, zapobiegając ich zapadaniu się po wydechu i umożliwiając prawidłową wymianę gazową. Niedobór SP-B jest istotnym czynnikiem patogenetycznym zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u wcześniaków, co czyni substytucyjne podanie Curosurf bezpośrednio do dróg oddechowych terapią z wyboru w leczeniu niedoboru surfaktantu.
białko powierzchniowe SP-B, dysplazja oskrzelowo-płucna, fizjologia oddychania, fosfatydylocholina, leczenie substytucyjne, mechanika oddychania, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, naturalny surfaktant, objętość oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, pęcherzyk płucny, podatność płuc, preparat Curosurf, surfaktant płucny, wentylacja mechaniczna, wymiana gazowa, zespół błon szklistych, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddychania, zgłębnik dotchawiczy - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-C – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat Curosurf, zawierający naturalne białka powierzchniowe SP-C i SP-B, jest stosowany jako surfaktant w terapii zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków, szczególnie wcześniaków. Zawiera około 0,9 mg hydrofobowych protein na 80 mg poractantu alfa, co stanowi około 1% całkowitej zawartości preparatu. Dawkowanie różni się w zależności od celu terapii: w leczeniu RDS dawka początkowa wynosi 100-200 mg/kg mc. (1,25-2,5 ml/kg mc.), z dawkami dodatkowymi 100 mg/kg mc. (1,25 ml/kg mc.) podawanymi co najmniej co 12 godzin, maksymalna dawka całkowita to 300-400 mg/kg mc. W profilaktyce dawka początkowa jest podawana w ciągu pierwszych 15 minut życia, z kolejnymi dawkami 100 mg/kg mc. podawanymi 6-12 godzin po pierwszej dawce, a następnie co 12 godzin w razie potrzeby. Preparat wymaga podawania przez wykwalifikowany personel medyczny z monitorowaniem parametrów sercowo-oddechowych.
białko powierzchniowe SP-B, białko powierzchniowe SP-C, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, CPAP, Curosurf, intubacja, laryngoskopia bezpośrednia, metoda INSURE, metoda LISA, mniej inwazyjna metoda podania surfaktantu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział neonatologiczny, pęcherzyk płucny, poractant alfa, proteiny hydrofobowe, RDS, rurka intubacyjna, saturacja krwi tętniczej, struny głosowe, surfaktant naturalny, wcześniak, wentylacja mechaniczna, worek samorozprężalny, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon substancji czynnych
Fosfatydylocholina – Właściwości farmakodynamiczne
Fosfatydylocholina, stanowiąca około 70% fosfolipidów w preparacie Curosurf (około 51,8 mg w 1 ml zawiesiny zawierającej 80 mg/ml poraktantu alfa), jest kluczowym składnikiem surfaktantu płucnego stosowanego w terapii zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u wcześniaków. Jej główne działanie farmakodynamiczne polega na tworzeniu monowarstwy na granicy faz powietrze-płyn w pęcherzykach płucnych, co skutkuje znacznym obniżeniem napięcia powierzchniowego, stabilizacją pęcherzyków i zapobieganiem ich zapadaniu się podczas wydechu. W efekcie fosfatydylocholina zwiększa objętość oddechową i podatność płuc, co zostało potwierdzone w badaniach na modelach zwierzęcych, gdzie podanie Curosurf poprawiło ekspansję płucną i podatność do poziomu zbliżonego do dojrzałych noworodków.
Curosurf, dysplazja oskrzelowo-płucna, fosfatydylocholina, fosfolipid, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, niewydolność oddechowa, objętość oddechowa, pęcherzyk płucny, podatność płuc, poraktant alfa, surfaktant płucny, terapia substytucyjna, wentylacja mechaniczna, zespół błon szklistych, zespół zaburzeń oddychania, zgłębnik dotchawiczy - Leksykon substancji czynnych
Poraktant alfa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Poraktant alfa, naturalny surfaktant pochodzący z fosfolipidów płuc świni i stosowany m.in. w preparacie Curosurf, jest kluczowym lekiem w terapii zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków. Przed podaniem należy zapewnić stabilizację stanu ogólnego pacjenta, w tym wyrównanie kwasicy, niedociśnienia tętniczego, niedokrwistości, hipoglikemii oraz hipotermii. Podczas terapii istotne jest monitorowanie i szybka reakcja na powikłania takie jak refluks, zatkanie rurki intubacyjnej śluzem, epizody bradykardii, niedociśnienia czy spadku saturacji. Zaleca się unikanie aspiracji wydzieliny tchawicy przez co najmniej 6 godzin po podaniu surfaktantu, chyba że sytuacja zagraża życiu. Po podaniu poraktantu alfa obserwuje się gwałtowną poprawę podatności płuc i utlenowania, co wymaga szybkiego dostosowania parametrów respiratora i stężenia wdychanego tlenu, aby zapobiec hiperoksji (monitorowanie PaO₂ i saturacji). W dalszym etapie możliwe jest zastosowanie nCPAP na odpowiednio wyposażonych oddziałach.
badanie gazometryczne, bezdech, bradykardia, ciśnienie szczytowe wdechowe, Curosurf, czynność elektryczna mózgu, hiperoksja, hipoglikemia, hipotermia, kwasica, metoda LISA, nasycenie krwi tętniczej tlenem, nCPAP, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedorozwój płuc, podatność płuc, poraktant alfa, przetrwały przewód tętniczy, przezskórne ciśnienie parcjalne tlenu, RDS, refluks, rurka intubacyjna, saturacja tlenu, surfaktant, zapalenie płuc, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon substancji czynnych
Fosfatydylocholina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fosfatydylocholina, stanowiąca około 70% fosfolipidów w preparacie Curosurf, jest kluczowym składnikiem naturalnego surfaktantu płucnego, istotnym w profilaktyce i leczeniu zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u wcześniaków. Przed podaniem surfaktantu konieczna jest stabilizacja stanu klinicznego noworodka, w tym wyrównanie kwasicy, niedociśnienia tętniczego, niedokrwistości, hipoglikemii oraz hipotermii. Podczas aplikacji preparatu należy monitorować ryzyko refluksu i zatkania rurki intubacyjnej śluzem, co wymaga odessania wydzieliny przed podaniem oraz ewentualnej wymiany rurki w przypadku zatkania. Zaleca się unikanie aspiracji wydzieliny tchawicy przez co najmniej 6 godzin po podaniu surfaktantu, aby zapewnić optymalną dystrybucję leku i skuteczność terapii. W trakcie podawania mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak bradykardia, niedociśnienie tętnicze i spadek saturacji, które wymagają natychmiastowego przerwania podawania i interwencji medycznej.
antybiotykoterapia, badanie gazometryczne, bezdech, białko powierzchniowe SP-B i SP-C, bradykardia, ciśnienie szczytowe wdechowe, czynność elektryczna mózgu, dysfunkcja oddechowa, fosfatydylocholina, fosfolipid, hiperoksja, hipoglikemia, hipotermia, kwasica, metoda LISA, nCPAP, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedorozwój płuc, pęknięcie błon płodowych, podatność płuc, przetrwały przewód tętniczy, przezskórne ciśnienie parcjalne tlenu, refluks, rurka intubacyjna, saturacja tlenem, surfaktant płucny, utlenowanie krwi, wcześniak, wymiana gazowa, zapalenie płuc, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Curosurf 80 mg, co odpowiada około 74 mg całej zawartości fosfolipidów i 0,9 mg niskocząsteczkowych hydrofobowych protein.
Curosurf (poraktant alfa) to naturalny surfaktant płucny pozyskiwany z płuc świni, zawierający głównie fosfolipidy (około 70% fosfatydylocholiny) oraz około 1% hydrofobowych białek powierzchniowych SP-B i SP-C. Preparat stosowany jest w terapii substytucyjnej niedoboru endogennego surfaktantu, szczególnie u wcześniaków z zespołem zaburzeń oddychania (RDS). Jego mechanizm działania polega na redukcji napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych, co zapobiega ich zapadaniu się i umożliwia prawidłową wymianę gazową. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że podanie Curosurfu znacząco poprawia podatność płuc i objętość oddechową, przywracając funkcję płuc do poziomu zbliżonego do dojrzałych noworodków.
białka powierzchniowe, białka powierzchniowe SP-B i SP-C, dysplazja oskrzelowo-płucna, fosfatydylocholina, fosfolipidy płucne, intubacja, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, ostra niewydolność oddechowa, pęcherzyki płucne, poraktant alfa, surfaktant płucny, układ oddechowy, wcześniactwo, wentylacja mechaniczna, zespół błon szklistych, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-C – Właściwości farmakodynamiczne
Białka powierzchniowe SP-C stanowią kluczowy składnik naturalnego surfaktantu płucnego, obecnego w preparacie Curosurf, który zawiera 80 mg poractantu alfa (około 74 mg fosfolipidów i 0,9 mg hydrofobowych protein, w tym SP-B i SP-C) na 1 ml zawiesiny. SP-C odpowiadają za redukcję napięcia powierzchniowego w pęcherzykach płucnych, co stabilizuje ich strukturę i zapobiega kolapsowi podczas wydechu, umożliwiając prawidłową wymianę gazową. Niedobór tych białek jest istotnym czynnikiem patogenetycznym zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u wcześniaków, prowadzącym do ostrej niewydolności oddechowej i powikłań układu oddechowego oraz nerwowego.
białko powierzchniowe SP-C, białko SP-B, Curosurf, dysplazja oskrzelowo-płucna, dystrybucja leku, fosfolipid, histerektomia, leczenie substytucyjne, Less Invasive Surfactant Administration, mechanika oddychania, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, objętość oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność oddechowa, pęcherzyk płucny, podatność płuc, poractant alfa, surfaktant płucny, wentylacja mechaniczna, zespół błon szklistych, zespół zaburzeń oddychania, zgłębnik dotchawiczy - Leksykon substancji czynnych
Poraktant alfa – Właściwości farmakodynamiczne
Poraktant alfa, naturalny surfaktant płucny pochodzenia świńskiego, stosowany jest w terapii substytucyjnej niedoboru endogennego surfaktantu, szczególnie u wcześniaków z zespołem zaburzeń oddychania (RDS). Preparat Curosurf zawiera 80 mg substancji czynnej w 1 ml, w tym około 74 mg fosfolipidów (głównie fosfatydylocholiny stanowiącej 70%) oraz 0,9 mg hydrofobowych protein SP-B i SP-C. Surfaktant ten zmniejsza napięcie powierzchniowe w pęcherzykach płucnych, co stabilizuje je, zapobiega ich zapadaniu po wydechu oraz umożliwia prawidłową wymianę gazową. Niedobór surfaktantu prowadzi do ostrej niewydolności oddechowej, będącej główną przyczyną śmiertelności i powikłań u wcześniaków.
Curosurf, drogi oddechowe, dysplazja oskrzelowo-płucna, fosfatydylocholina, fosfolipidy z płuc świni, Less Invasive Surfactant Administration, metoda LISA, napięcie powierzchniowe, niedobór endogennego surfaktantu, pęcherzyk płucny, podatność płuc, poraktant alfa, proteiny powierzchniowe SP-B i SP-C, rozprężanie płuc, surfaktant płucny, wentylacja mechaniczna, wymiana gazowa, zespół błon szklistych, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-B – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat Curosurf, zawierający naturalny surfaktant z białkami powierzchniowymi SP-B i SP-C, stosowany jest w leczeniu i profilaktyce zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków. Zawiera około 0,9 mg hydrofobowych protein na 1 ml zawiesiny, co stanowi około 1% całkowitej zawartości fosfolipidów. W leczeniu RDS dawka początkowa wynosi 100-200 mg/kg masy ciała (1,25-2,5 ml/kg), podawana dotchawiczo jak najszybciej po rozpoznaniu, z możliwością kolejnych dawek 100 mg/kg (1,25 ml/kg) co najmniej co 12 godzin, maksymalnie do 300-400 mg/kg. W profilaktyce dawkę 100-200 mg/kg podaje się w ciągu pierwszych 15 minut życia, a w przypadku konieczności mechanicznej wentylacji możliwe jest podanie kolejnych dawek 100 mg/kg po 6-12 godzinach i następnie co 12 godzin, nie przekraczając łącznej dawki 300-400 mg/kg.
aparat CPAP, białko powierzchniowe SP-B, bolus, cewnik, droga oddechowa, drogi oddechowe, fosfolipid, laryngoskopia bezpośrednia, metoda INSURE, metoda LISA, niewydolność nerek, oddział neonatologiczny, pęcherzyk płucny, personel medyczny, podanie dotchawicze, preparat Curosurf, proteina hydrofobowa, proteina powierzchniowa, rurka intubacyjna, struna głosowa, wentylacja mechaniczna, worek samorozprężalny, zawiesina jednorodna, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Curosurf 80 mg, co odpowiada około 74 mg całej zawartości fosfolipidów i 0,9 mg niskocząsteczkowych hydrofobowych protein.
Curosurf (poractant alfa) to naturalny surfaktant pochodzenia świńskiego, stosowany w leczeniu i profilaktyce zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u wcześniaków. Preparat zawiera 80 mg/ml fosfolipidów, co odpowiada około 74 mg fosfolipidów i 0,9 mg hydrofobowych protein na 1 ml zawiesiny. Dostępny jest w fiolkach 1,5 ml (120 mg substancji czynnej) i 3 ml (240 mg substancji czynnej). W terapii RDS zaleca się podanie dawki początkowej 100-200 mg/kg mc. (1,25-2,5 ml/kg), z możliwością podania kolejnych dawek 100 mg/kg mc. (1,25 ml/kg) co najmniej co 12 godzin, maksymalna dawka całkowita wynosi 300-400 mg/kg mc. W profilaktyce RDS dawkę początkową podaje się jak najszybciej po urodzeniu, najlepiej w ciągu 15 minut, a kolejne dawki 100 mg/kg mc. można podać 6-12 godzin po pierwszej dawce, a następnie co 12 godzin, z tą samą maksymalną dawką całkowitą.
aparat CPAP, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, drogi oddechowe, frakcja fosfolipidów, laryngoskopia bezpośrednia, mechaniczna wentylacja, metoda INSURE, metoda LISA, naturalny surfaktant, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział neonatologiczny, pęcherzyki płucne, podanie dooskrzelowe, podanie dotchawicze, poractant alfa, rurka dotchawicza, rurka intubacyjna, saturacja krwi tętniczej, stężenie tlenu, struny głosowe, worek samorozprężalny, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Curosurf
Curosurf (poractant alfa) to naturalny surfaktant pochodzenia świńskiego, zawierający fosfolipidy oraz białka powierzchniowe SP-B i SP-C, stosowany dotchawiczo lub dooskrzelowo w leczeniu zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków. Przed podaniem konieczna jest stabilizacja stanu ogólnego pacjenta, w tym wyrównanie kwasicy, niedociśnienia tętniczego, niedokrwistości, hipoglikemii i hipotermii. Podczas aplikacji mogą wystąpić powikłania takie jak refluks, zatkanie rurki intubacyjnej, epizody bradykardii, niedociśnienia lub spadku saturacji, które wymagają natychmiastowego przerwania podawania i interwencji. Po podaniu obserwuje się gwałtowną poprawę podatności płuc i utlenowania, co wymaga szybkiego dostosowania parametrów wentylacji mechanicznej oraz monitorowania gazometrii, przezskórnego ciśnienia parcjalnego tlenu (PaO₂) i saturacji krwi tętniczej. Aspiracja wydzieliny tchawicy jest przeciwwskazana przez co najmniej 6 godzin po podaniu, aby nie zaburzyć dystrybucji surfaktantu.
antybiotykoterapia, badanie gazometryczne, badanie kliniczne, bezdech, bradykardia, ciśnienie parcjalne tlenu, czynność elektryczna mózgu, hiperoksja, hipoglikemia, hipotermia, kwasica, metoda LISA, mniej inwazyjna metoda podawania surfaktantu, nasycenie krwi tętniczej tlenem, nCPAP, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, poractant alfa, przetrwały przewód tętniczy, RDS, refluks, rurka intubacyjna, surfaktant, wysycenie krwi tlenem, zapalenie płuc, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-B – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Białka powierzchniowe SP-B, będące kluczowym składnikiem naturalnego surfaktantu płucnego, są istotnym elementem preparatu Curosurf, zawierającego około 0,9 mg SP-B w 1 ml zawiesiny. Terapia tymi preparatami wymaga stabilizacji stanu ogólnego noworodka, w tym wyrównania zaburzeń biochemicznych takich jak kwasica, niedociśnienie, niedokrwistość, hipoglikemia czy hipotermia, które mogą wpływać na skuteczność leczenia. Podczas podawania mogą wystąpić powikłania, takie jak refluks, zatkanie rurki intubacyjnej śluzem, epizody bradykardii, niedociśnienia tętniczego i spadku saturacji, które wymagają natychmiastowej interwencji. Po podaniu obserwuje się gwałtowną poprawę podatności płuc i utlenowania, co wymaga szybkiego dostosowania parametrów respiratora i stężenia tlenu, monitorowanego m.in. przezskórnie (PaO₂) lub saturację. Zaleca się ograniczenie aspiracji wydzieliny przez co najmniej 6 godzin, aby nie usunąć podanego surfaktantu. Terapia powinna być prowadzona w warunkach intensywnego monitorowania, zwłaszcza u wcześniaków z ryzykiem infekcji i powikłań neurologicznych.
antybiotykoterapia, badanie gazometryczne, bezdech, białko powierzchniowe SP-B, bradykardia, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, ciśnienie parcjalne tlenu, ciśnienie szczytowe wdechowe, Curosurf, czynność elektryczna mózgu, desaturacja, hiperoksja, hipoglikemia, hipotermia, kwasica, metoda LISA, mniej inwazyjna metoda podawania surfaktantu, nCPAP, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedorozwój płuc, podatność płuc, przetrwały przewód tętniczy, RDS, rurka intubacyjna, surfaktant płucny, zapalenie płuc, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon substancji czynnych
Fosfatydylocholina – Dawkowanie i sposób podawania
Fosfatydylocholina, stanowiąca około 70% fosfolipidów naturalnego surfaktantu poractantu alfa, jest kluczowym składnikiem preparatu Curosurf, zawierającego około 74 mg/ml fosfatydylocholiny oraz 1% hydrofobowych białek powierzchniowych SP-B i SP-C. W leczeniu zespołu zapalśnięcia płuc (RDS) u noworodków zaleca się podanie dawki początkowej 100-200 mg/kg mc. (1,25-2,5 ml/kg mc.) dotchawiczo, z możliwością podania dawek dodatkowych 100 mg/kg mc. (1,25 ml/kg mc.) co najmniej co 12 godzin, nie przekraczając łącznie 300-400 mg/kg mc. W profilaktyce RDS dawkę 100-200 mg/kg mc. należy podać jak najszybciej po urodzeniu (optymalnie w ciągu 15 minut), z kolejnymi dawkami 100 mg/kg mc. podawanymi 6-12 godzin po pierwszej dawce, a następnie co 12 godzin, jeśli wymagana jest wentylacja mechaniczna. Preparat powinien być stosowany wyłącznie przez doświadczony personel medyczny, pod stałym monitorowaniem parametrów oddechowych i hemodynamicznych noworodka.
- Leksykon substancji czynnych
Poraktant alfa – Dawkowanie i sposób podawania
Poraktant alfa (Curosurf) to naturalny surfaktant pochodzenia świńskiego, zawierający około 74 mg fosfolipidów oraz 0,9 mg niskocząsteczkowych hydrofobowych protein na mililitr zawiesiny o stężeniu 80 mg/ml. Preparat jest stosowany w leczeniu i profilaktyce zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków, podawany dotchawiczo lub dooskrzelowo. W leczeniu RDS zalecana dawka początkowa wynosi 100-200 mg/kg masy ciała (1,25-2,5 ml/kg), z możliwością podania kolejnych dawek 100 mg/kg (1,25 ml/kg) co najmniej co 12 godzin, maksymalna dawka całkowita to 300-400 mg/kg. W profilaktyce RDS dawkę 100-200 mg/kg należy podać jak najszybciej, najlepiej w ciągu 15 minut po urodzeniu, z kolejnymi dawkami 100 mg/kg podawanymi 6-12 godzin po pierwszej i następnie co 12 godzin, również do maksymalnej dawki 300-400 mg/kg.
aparat CPAP, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, laryngoskopia bezpośrednia, metoda INSURE, metoda LISA, mniej inwazyjna metoda podania surfaktantu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział neonatologiczny, pęcherzyki płucne, podanie dooskrzelowe, podanie dotchawicze, poraktant alfa, rurka intubacyjna, saturacja krwi tętniczej, saturacja tlenem, struny głosowe, surfaktant naturalny, wentylacja mechaniczna, worek samorozprężalny, zawiesina leku, zespół zaburzeń oddychania