niedorozwój płuc

Niedorozwój płuc, zwany również hipoplazją płuc, to wada rozwojowa charakteryzująca się nieprawidłowym rozwojem tkanki płucnej, co prowadzi do zmniejszenia liczby pęcherzyków płucnych, oskrzelików oraz naczyń krwionośnych płucnych. Stan ten może występować jednostronnie lub obustronnie i wiąże się z ograniczoną pojemnością oraz funkcjonalnością płuc.

Etiologia niedorozwoju płuc obejmuje czynniki pierwotne (genetyczne) oraz wtórne, wynikające z zaburzeń rozwojowych klatki piersiowej, zmniejszonej przestrzeni wewnątrz klatki piersiowej (np. z powodu przepukliny przeponowej), zmniejszonej objętości płynu owodniowego (małowodzie) czy przedwczesnego pęknięcia błon płodowych. Szczególnie istotne jest prawidłowe tworzenie się płynu płucnego i ruchy oddechowe płodu, które stymulują rozwój płuc.

Diagnostyka hipoplazji płuc obejmuje badania obrazowe prenatalne (USG, MRI) oraz postnatalne (RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa). W ocenie klinicznej istotne są: stopień niewydolności oddechowej, saturacja, gazometria oraz odpowiedź na terapię tlenem i wentylację mechaniczną. Leczenie zależy od nasilenia zaburzeń i obejmuje wsparcie oddechowe, od tlenoterapii po zaawansowane techniki wentylacji mechanicznej, ECMO, a w najcięższych przypadkach – przeszczep płuc.

Rokowanie w niedorozwoju płuc zależy od stopnia nasilenia wady, współistniejących anomalii oraz wdrożonego leczenia. Ciężka hipoplazja płuc może prowadzić do niewydolności oddechowej i zgonu noworodka, natomiast w łagodniejszych przypadkach możliwa jest poprawa funkcji płuc wraz z rozwojem dziecka. Postępowanie terapeutyczne wymaga wielospecjalistycznej opieki neonatologicznej i pulmonologicznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl