dekompresja więzadła łukowatego środkowego
Dekompresja więzadła łukowatego środkowego (arcuate ligament decompression) to procedura chirurgiczna mająca na celu uwolnienie ucisku na pień trzewny (truncus coeliacus) wywołanego przez nadmiernie napięte więzadło łukowate środkowe przepony. Stan ten, znany jako zespół więzadła łukowatego środkowego (median arcuate ligament syndrome, MALS) lub zespół Dunbara, charakteryzuje się przewlekłym bólem brzucha, zwłaszcza po posiłkach, oraz utratą masy ciała.
Zabieg dekompresji polega na przecięciu włókien więzadła łukowatego środkowego, które uciskają pień trzewny, co przywraca prawidłowy przepływ krwi do narządów jamy brzusznej. Procedura może być wykonywana metodą laparoskopową lub z dostępu otwartego. W niektórych przypadkach konieczne jest również wykonanie rewaskularyzacji pnia trzewnego, jeśli doszło do rozwoju zmian w ścianie naczynia.
Skuteczność zabiegu dekompresji więzadła łukowatego środkowego jest różna, z dobrymi wynikami u około 60-80% pacjentów. Kluczowe znaczenie ma właściwa kwalifikacja chorych do zabiegu, obejmująca ocenę kliniczną, badania obrazowe (angio-TK, angio-MR) oraz diagnostykę czynnościową naczyń. Po zabiegu pacjenci wymagają regularnych kontroli w celu oceny ustąpienia objawów i stanu naczyń trzewnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół więzadła łukowatego środkowego (mals) – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół więzadła łukowatego środkowego (MALS) jest schorzeniem wynikającym z wrodzonej anatomicznej wariacji, prowadzącej do ucisku tętnicy trzewnej oraz splotu trzewnego przez więzadło łukowate środkowe. W związku z tym nie istnieją metody pierwotnej profilaktyki zapobiegające rozwojowi MALS u osób predysponowanych. Leczenie zachowawcze obejmuje modyfikacje diety (spożywanie mniejszych, częstszych posiłków), utrzymanie prawidłowej masy ciała, a także fizjoterapię trwającą zwykle 2-4 tygodnie, która może przynieść poprawę u większości pacjentów poprzez zmniejszenie ucisku. Wczesna diagnostyka i wdrożenie terapii są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom i poprawy jakości życia chorych.
ból brzucha, ćwiczenia fizjoterapeutyczne, dekompresja więzadła łukowatego środkowego, fizjoterapia, interwencja chirurgiczna, laparoskopia, neuroliza, pierwotna profilaktyka, profilaktyka wtórna, progresja choroby, splot trzewny, technika minimalnie inwazyjna, tkanka limfatyczna, tkanka nerwowa, ucisk tętnicy trzewnej, uwolnienie więzadła łukowatego środkowego, więzadło łukowate środkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół więzadła łukowatego środkowego (mals) – Leczenie
Zespół więzadła łukowatego środkowego (MALS) wymaga leczenia chirurgicznego, które polega na dekompresji tętnicy trzewnej poprzez uwolnienie więzadła łukowatego środkowego i usunięcie otaczającej tkanki nerwowej oraz zwojowej. Dostępne są trzy główne metody: otwarte uwolnienie więzadła, laparoskopowe uwolnienie oraz metody endowaskularne stosowane jako terapia uzupełniająca. Operacja otwarta, z nacięciem nadbrzusza o długości około 2/3 odległości między mostkiem a pępkiem, umożliwia pełne uwolnienie tętnicy i kontrolę krwawienia, z hospitalizacją trwającą 3-5 dni i powrotem do aktywności w 4-6 tygodni. Laparoskopia, z kilkoma nacięciami około 1/2 cala, oferuje szybszy powrót do zdrowia (około 2 tygodnie) i wyższą skuteczność natychmiastowej ulgi (96% vs. 78% w operacji otwartej), jednak wymaga dużego doświadczenia operatora. Metody endowaskularne, takie jak angioplastyka balonowa i stentowanie, nie są zalecane jako monoterapia ze względu na ryzyko nawrotu ucisku, ale mogą być stosowane po chirurgicznym uwolnieniu w przypadku resztkowego zwężenia tętnicy.
blokada splotu trzewnego, dekompresja więzadła łukowatego środkowego, implantacja stentu, neuroliza, przezskórna angioplastyka balonowa, rewaskularyzacja tętnicy trzewnej, splot trzewny, techniki minimalnie inwazyjne, terapia poznawczo-behawioralna, tętnica trzewna, tkanka bliznowata, zapalenie trzustki, zespół jelita drażliwego, zespół więzadła łukowatego środkowego, znieczulenie ogólne, zwężenie tętnicy, zwężenie tętnicy trzewnej