leczenie epizodu manii

Leczenie epizodu manii stanowi kluczowy element postępowania w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Głównym celem terapii jest szybkie opanowanie objawów manii, zapobieganie zachowaniom ryzykownym oraz przywrócenie prawidłowego funkcjonowania pacjenta.

Farmakoterapia jest podstawą leczenia ostrej fazy manii. Stosuje się leki normotymiczne (np. lit, walproiniany, karbamazepinę), atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. olanzapinę, risperidon, kwetiapinę, aripiprazol) oraz w ciężkich przypadkach klasyczne neuroleptyki. W terapii często wykorzystuje się połączenia leków dla zwiększenia skuteczności.

W przypadkach opornych na farmakoterapię lub stanach zagrażających życiu może być konieczne zastosowanie elektrowstrząsów (EW). Istotnym elementem leczenia jest również hospitalizacja w przypadku ciężkich epizodów manii, szczególnie gdy pacjent stanowi zagrożenie dla siebie lub otoczenia.

Poza farmakoterapią, ważną rolę odgrywa psychoedukacja pacjenta i jego rodziny, regulacja rytmu dobowego oraz terapia poznawczo-behawioralna. Leczenie podtrzymujące po ustąpieniu ostrej fazy ma na celu zapobieganie nawrotom i obejmuje kontynuację farmakoterapii oraz regularne kontrole stanu psychicznego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzin 10 mg

Dawkowanie olanzapiny (Olanzin) powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz wskazań terapeutycznych. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii dawka początkowa to 15 mg/dobę w monoterapii i 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością kontynuacji dawki stosowanej w leczeniu epizodu manii. Zakres dawkowania u dorosłych mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, a zwiększanie dawki powinno odbywać się w odstępach co najmniej 24 godzin po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie w umiarkowanej niewydolności wątroby (Child-Pugh A lub B). Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie epizodu manii, leczenie profilaktyczne, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, profilaktyka nawrotów, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 15 mg

Olanzapina Viatris dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodach manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (leczenie skojarzone), a w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawek wynosi 5-20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Childa-Pugha). U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na przyspieszony metabolizm, natomiast u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (płeć żeńska, podeszły wiek, niepalenie) zaleca się ostrożne zwiększanie dawki. Olanzapina nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowanych działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i zaburzenia metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, leczenie epizodu manii, leczenie skojarzone, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, olanzapina, schizofrenia, skala Childa-Pugha, spowolnienie metabolizmu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, umiarkowana niewydolność wątroby, wydzielanie prolaktyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przemiany lipidów
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 5 mg

Dawkowanie olanzapiny (Zolafren) powinno być indywidualnie dostosowane do wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz obecności czynników wpływających na metabolizm leku. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 5-20 mg/dobę w zależności od stanu klinicznego. Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie pacjenta, a zakończenie terapii wymaga stopniowego zmniejszania dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka dobowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie epizodu manii, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapobieganie nawrotom, Zolafren

leczenie epizodu manii

Powiązane wpisy

Dawkowanie i sposób podawania – Olanzin 10 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 15 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 5 mg