faza plateau
Faza plateau to okres w elektrokardiogramie (EKG), który reprezentuje fazę 2 potencjału czynnościowego kardiomiocytów. Jest to charakterystyczny etap, podczas którego błona komórkowa miocytów pozostaje w stanie depolaryzacji przez wydłużony czas. W zapisie EKG odpowiada to odcinkowi ST.
Mechanizm fazy plateau opiera się na równoważeniu przepływu jonów wapnia do wnętrza komórki z wypływem jonów potasu na zewnątrz. Ten proces ma kluczowe znaczenie dla utrzymania skurczu mięśnia sercowego przez odpowiednio długi czas, umożliwiając efektywne opróżnienie komór serca z krwi.
Zaburzenia fazy plateau mogą prowadzić do istotnych problemów klinicznych, w tym arytmii czy zespołów wydłużonego lub skróconego QT. W praktyce klinicznej ocena odcinka ST w EKG ma fundamentalne znaczenie diagnostyczne, szczególnie w rozpoznawaniu ostrych zespołów wieńcowych, zapalenia osierdzia czy innych schorzeń sercowo-naczyniowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Eligard 45 mg, zawierający 45 mg octanu leuproreliny (41,7 mg leuproreliny), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne u pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego. Po pierwszym podaniu obserwuje się maksymalne stężenie leuproreliny (Cmax) na poziomie 82 ng/ml osiągane w czasie 4,4 godziny (Tmax). Następnie stężenie stabilizuje się w fazie plateau, utrzymując się na poziomie 0,2-2 ng/ml przez okres od 3 do 168 dni. Nie stwierdzono kumulacji leku po wielokrotnych podaniach. Objętość dystrybucji (Vd) wynosi 27 litrów, co wskazuje na znaczną penetrację leku do tkanek, a stopień wiązania z białkami osocza mieści się w zakresie 43-49%, co oznacza, że około połowa leuproreliny pozostaje w formie wolnej i aktywnej farmakologicznie.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, Eligard, faza plateau, klirens ogólnoustrojowy, leuprorelina, model dwukompartmentowy, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak gruczołu krokowego, szlak metabolizmu, Tmax, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna (DS) jest najczęstszą postacią dystonii ogniskowej u dorosłych, charakteryzującą się mimowolnymi skurczami mięśni szyi prowadzącymi do nieprawidłowego ułożenia głowy. Chorobowość DS wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i metodologiczne, z wartościami od 5 do 30 przypadków na 100 000 mieszkańców (50 na milion według metaanalizy pierwotnej dystonii). W USA chorobowość wynosiła 390 na 100 000 (3900 na milion) w 2007 roku, a w Finlandii 304 na milion w latach 2007-2016. W 2022 roku w siedmiu głównych rynkach (USA, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia) zdiagnozowano łącznie około 106 252 przypadków DS, z przewagą kobiet (stosunek kobiet do mężczyzn około 2:1). Średni wiek wystąpienia DS to około 42 lata, z dominującymi postaciami klinicznymi: torticollis, laterocollis, retrocollis i anterocollis. Zapadalność szacowana jest na 8-12 przypadków na milion osobolat, z roczną zapadalnością w USA około 1,18 na 100 000 osobolat.
anterocollis, blepharospasm, choroba neurologiczna, choroba Parkinsona, chorobowość i zapadalność, czynnik genetyczny, dystonia czaszkowa, dystonia kończyn, dystonia ogniskowa, dystonia późna, dystonia szyjna, faza plateau, idiopatyczna dystonia szyjna, kurcz powiek, laterocollis, lęk i depresja, lek przeciwbólowy, lek przeciwpsychotyczny, mimowolny skurcz mięśni szyi, pierwotna dystonia szyjna, retrocollis, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa, torticollis, udar -
Leksykon leków
Eligard 22,5 mg zawiera 22,5 mg octanu leuproreliny (odpowiadającego 20,87 mg leuproreliny) w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Po podaniu u pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego obserwuje się maksymalne stężenie leuproreliny (Cmax) na poziomie 127 ng/ml osiągnięte po około 4,6 godziny. Następnie występuje faza plateau trwająca od 3 do 84 dni, podczas której stężenie leku w surowicy utrzymuje się na poziomie 0,2-2 ng/ml. Nie stwierdzono kumulacji leku po wielokrotnych podaniach. U zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 27 litrów, a wiązanie z białkami osocza mieści się w zakresie 43-49%, co wpływa na biodostępność wolnej frakcji leku.
białko osocza, biodostępność leku, Cmax, faza plateau, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, leuprorelina, metabolizm ustrojowy, model dwukompartmentowy, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, okres półtrwania, proszek do sporządzania roztworu, rak gruczołu krokowego, stężenie leuproreliny, wstrzyknięcie dożylne -
Leksykon leków
Fluoksetyna, dostępna w kapsułkach zawierających 22,4 mg chlorowodorku fluoksetyny (odpowiadających 20 mg fluoksetyny), charakteryzuje się dobrym wchłanianiem doustnym, niezależnym od przyjmowania pokarmu. Lek wiąże się w około 95% z białkami osocza i wykazuje dużą objętość dystrybucji (20-40 l/kg). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6-8 godzinach, a stężenia w stanie stacjonarnym pojawiają się po kilku tygodniach stosowania (3-4 tygodnie u dzieci i młodzieży, kilka tygodni u dorosłych). Fluoksetyna podlega metabolizmowi w wątrobie głównie przez enzym CYP2D6, z wytworzeniem aktywnego metabolitu norfluoksetyny, który charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (4-16 dni) niż lek macierzysty (4-6 dni). Długi okres półtrwania obu związków powoduje utrzymywanie się leku w organizmie przez 5-6 tygodni po zakończeniu terapii, co ma istotne znaczenie kliniczne przy zmianie leczenia.
aktywny metabolit, biodostępność, chlorowodorek fluoksetyny, CYP2D6, demetylofluoksetyna, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka fluoksetyny, faza plateau, marskość poalkoholowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfluoksetyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent geriatryczny, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka kobiecego, stężenie w stanie stacjonarnym, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół Retta to rzadkie, genetyczne zaburzenie neurologiczne, które manifestuje się głównie u dziewcząt z częstością 1:10 000-15 000 żywych urodzeń. Choroba charakteryzuje się początkowo prawidłowym rozwojem do 6-18 miesiąca życia, po czym następuje regresja umiejętności motorycznych i językowych, w tym utrata celowych ruchów rąk, mowy oraz zdolności chodzenia. Typowe objawy obejmują mikrocefalię (obwód głowy do 2 odchyleń standardowych poniżej normy do 2 roku życia), spowolnienie wzrostu i masy ciała (masa ciała poniżej 2 percentyla w wieku 13 lat), powtarzające się stereotypowe ruchy rąk (pocieranie, klaskanie, wykręcanie), napady padaczkowe, zaburzenia oddychania (hiperwentylacja, zatrzymanie oddechu), skoliozę oraz zaburzenia snu. Choroba przebiega przez cztery stadia: wczesną regresję (6-18 miesięcy), szybki spadek funkcji (1-4 lata), stabilizację z napadami padaczkowymi (2-10 lat) oraz późną deteriorację motoryczną (po 10 roku życia). Diagnostyka opiera się na obserwacji klinicznej i historii rozwojowej, a potwierdzenie genetyczne mutacji MECP2 jest kluczowe.
arytmia serca, bezdech, dystonia, elektroencefalogram, faza plateau, hiperwentylacja, hipotonia, mikrocefalia, napad padaczkowy, niepełnosprawność intelektualna, nieregularny rytm serca, problem z równowagą, problem żołądkowo-jelitowy, przykurcz stawu, skolioza, terapia genowa, tonus mięśniowy, trofinetide, zaburzenie snu, zatrzymanie oddechu, zespół Retta, zgrzytanie zębami -
Leksykon leków
Metylofenidat chlorowodorek w produkcie Medikinet CR wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny, wynikający z mechanizmu zmodyfikowanego uwalniania. Po podaniu dawki 20 mg po śniadaniu u dorosłych, obserwuje się szybki wzrost stężenia leku w osoczu (Cmax 6,4 ng/ml) osiągający maksimum po około 2,75 h (tmax), a następnie fazę plateau trwającą 3-4 godziny, podczas której stężenie nie spada poniżej 75% maksymalnego poziomu. Całkowita dostępność biologiczna wynosi około 30% (zakres 11-51%) z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC (48,9 ng·h/ml), są proporcjonalne do dawki, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawkowania. Pokarm opóźnia wchłanianie (tmax o 1,5 h przy posiłku wysokotłuszczowym), jednak nie wpływa na całkowitą biodostępność, dlatego lek należy podawać podczas lub po śniadaniu, unikając podawania na czczo.
dostępność biologiczna, droga wydalania, enancjomer, farmakokinetyka leku, faza plateau, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens, kwas 2-fenylo-2-piperydylooctowy, kwas rytalinowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metylofenidat chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zespół hiperkinetyczny -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół Guillaina-Barrégo (GBS) to ostra, autoimmunologiczna neuropatia obwodowa charakteryzująca się symetrycznym, postępującym osłabieniem mięśniowym i zaburzeniami czucia, rozpoczynającym się najczęściej w kończynach dolnych i rozprzestrzeniającym się w górę ciała. Progresja objawów następuje zwykle w ciągu 2 tygodni, a u około 90% pacjentów maksymalne nasilenie osłabienia osiągane jest do 3 tygodnia. Kluczowe symptomy to parestezje, osłabienie mięśni, utrata odruchów ścięgnistych oraz ból mięśniowy, z możliwym zajęciem mięśni twarzy i zaburzeniami autonomicznymi. U około 1/3 pacjentów rozwija się niewydolność oddechowa wymagająca wentylacji mechanicznej. Przebieg choroby dzieli się na fazę progresji (do 4 tygodni), plateau (kilka dni do miesięcy) oraz fazę rekonwalescencji trwającą od 6 do 36 miesięcy. Warianty kliniczne obejmują klasyczną postać demielinizacyjną, AMAN, AMSAN oraz zespół Miller-Fishera, różniące się dominującymi objawami i przebiegiem.
arefleksja, ataksja, ataksja czuciowa, ból mięśniowy, ból neuropatyczny, faza plateau, nerwy obwodowe, niewydolność oddechowa, oftalmoplegia, ostra aksonalna neuropatia ruchowa, ostra zapalna demielinizacyjna polineuropatia, parestezje, podwójne widzenie, przewlekła zapalna demielinizacyjna polineuropatia, schorzenie autoimmunologiczne, zaburzenia autonomiczne, zapalenie płuc, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Millera Fishera -
Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny, stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wykazuje różnice farmakokinetyczne zależne od dawki preparatu Eligard. Po podaniu dawki 22,5 mg maksymalne stężenie (Cmax) wynosi średnio 127 ng/ml osiągane po 4,6 godziny, natomiast dla dawki 45 mg Cmax to 82 ng/ml po 4,4 godziny. Obie dawki charakteryzują się fazą plateau, w której stężenia leku utrzymują się na poziomie 0,2-2 ng/ml, trwając odpowiednio 3-84 dni dla 22,5 mg oraz 3-168 dni dla 45 mg. Brak kumulacji leku po wielokrotnym podaniu wskazuje na stabilną i przewidywalną farmakokinetykę w długotrwałej terapii. Objętość dystrybucji wynosi 27 litrów, a wiązanie z białkami osocza mieści się w zakresie 43-49%, co sugeruje umiarkowane rozprzestrzenianie i znaczący udział frakcji wolnej leku w krążeniu.
biotransformacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, faza plateau, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm ustrojowy, model dwukompartmentowy, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, okres półtrwania, produkt o przedłużonym uwalnianiu, rak gruczołu krokowego, stężenie w surowicy, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
