przednerkowa niewydolność nerek

Przednerkowa niewydolność nerek to stan upośledzenia funkcji nerek spowodowany zmniejszoną perfuzją nerkową, bez uszkodzenia strukturalnego miąższu nerkowego. Stanowi ona około 55-60% wszystkich przypadków ostrej niewydolności nerek i jest najczęściej odwracalna po przywróceniu prawidłowego przepływu krwi przez nerki.

Główne przyczyny przednerkowej niewydolności nerek obejmują hipowolemię (np. krwawienie, odwodnienie, biegunka), zmniejszony rzut serca (np. niewydolność serca, wstrząs kardiogenny), zaburzenia naczyniowe (np. sepsa, anafilaksja) oraz zaburzenia autoregulacji przepływu nerkowego (np. po stosowaniu NLPZ, inhibitorów ACE/ARB). W tych stanach dochodzi do aktywacji mechanizmów kompensacyjnych, takich jak układ renina-angiotensyna-aldosteron i układ współczulny.

Diagnostyka przednerkowej niewydolności nerek opiera się na parametrach laboratoryjnych, takich jak stosunek mocznika do kreatyniny (BUN/Cr) >20:1, frakcyjne wydalanie sodu <1%, gęstość względna moczu >1,020 oraz osmolalność moczu >500 mOsm/kg. Istotna jest także ocena kliniczna pacjenta pod kątem objawów odwodnienia, niewydolności serca czy wstrząsu.

Leczenie przednerkowej niewydolności nerek koncentruje się na usunięciu przyczyny i przywróceniu prawidłowej perfuzji nerkowej. Obejmuje to odpowiednią resuscytację płynową, odstawienie leków nefrotoksycznych, leczenie niewydolności serca czy wstrząsu. Szybkie i właściwe postępowanie terapeutyczne pozwala na pełne przywrócenie funkcji nerek, natomiast przedłużające się niedokrwienie może prowadzić do ostrej martwicy cewek nerkowych i rozwoju ostrej niewydolności nerek typu nerkowego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl