choroba wrzodowa oporna

Choroba wrzodowa oporna to stan kliniczny, w którym owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy nie odpowiadają na standardowe leczenie przeciwwrzodowe. Najczęściej oporność definiuje się jako brak gojenia wrzodu po 8-12 tygodniach odpowiedniego leczenia farmakologicznego.

Główne przyczyny oporności obejmują: zakażenie Helicobacter pylori oporne na antybiotyki, stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), palenie tytoniu, zespół Zollingera-Ellisona oraz inne rzadsze przyczyny jak choroba Crohna, chłoniak żołądka czy niedokrwienie. U około 25% pacjentów z oporną chorobą wrzodową stwierdza się zakażenie szczepami H. pylori opornymi na standardowe antybiotyki.

Diagnostyka choroby wrzodowej opornej wymaga powtórnej endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, testu na obecność H. pylori z określeniem wrażliwości na antybiotyki oraz wykluczenia innych przyczyn, np. poprzez oznaczenie poziomu gastryny. W leczeniu stosuje się terapię sekwencyjną lub poczwórną przeciw H. pylori, wysokie dawki inhibitorów pompy protonowej, sukralfat oraz rozważa się leczenie chirurgiczne w przypadkach nieodpowiadających na farmakoterapię.

Pacjenci z chorobą wrzodową oporną wymagają ścisłego monitorowania ze względu na zwiększone ryzyko powikłań, takich jak krwawienia, perforacje i zwężenia odźwiernika. Kluczowe znaczenie ma identyfikacja i eliminacja czynników przyczyniających się do oporności oraz indywidualizacja schematu leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl