lek przeciwgrzybiczny imidazolowy

Leki przeciwgrzybiczne imidazolowe stanowią istotną grupę preparatów stosowanych w leczeniu zakażeń grzybiczych. Mechanizm ich działania opiera się na hamowaniu syntezy ergosterolu, kluczowego składnika błony komórkowej grzybów, poprzez blokowanie enzymu 14-α-demetylazy. Prowadzi to do akumulacji toksycznych steroidów i zaburzenia integralności błony komórkowej patogenu.

Do grupy leków przeciwgrzybicznych imidazolowych zaliczamy m.in. klotrimazol, mikonazol, ketokonazol, ekonazol i bifonazol. Preparaty te charakteryzują się szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, obejmującym dermatofity, drożdżaki (w tym Candida spp.), pleśnie oraz niektóre bakterie Gram-dodatnie. Stosowane są głównie miejscowo w postaci kremów, maści, pudrów, roztworów lub aerozoli.

Leki imidazolowe znajdują zastosowanie w terapii grzybic skóry, paznokci, błon śluzowych oraz włosów. Przykładowe wskazania obejmują grzybicę stóp (tinea pedis), grzybicę pachwin (tinea cruris), łupież pstry, kandydozę skóry i błon śluzowych. Niektóre preparaty, jak ketokonazol, mogą być również stosowane ogólnoustrojowo w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych.

Podczas stosowania leków przeciwgrzybicznych imidazolowych należy pamiętać o możliwych działaniach niepożądanych, takich jak miejscowe podrażnienie, świąd czy pieczenie. Preparaty ogólnoustrojowe mogą wykazywać hepatotoksyczność oraz wchodzić w interakcje z innymi lekami poprzez wpływ na układ cytochromu P450. Istotne jest również uwzględnienie potencjalnego ryzyka rozwoju oporności patogenów na te leki.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Vitamin D3 Meditop 10000 IU

Witamina D3 (cholekalcyferol) w dawce 10 000 IU wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać zarówno na jej skuteczność, jak i na działanie innych leków. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkalcemii i hiperfosfatemii przy jednoczesnym stosowaniu preparatów wapnia, diuretyków tiazydowych oraz produktów zawierających fosfor. Należy unikać łączenia witaminy D3 z metabolitami i analogami witaminy D (np. kalcytriol), ze względu na wysokie ryzyko hiperkalcemii, co wymaga monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Leki takie jak glukokortykoidy, żywice jonowymienne, orlistat, leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, hydantoina), ryfampicyna oraz izoniazyd mogą osłabiać działanie witaminy D3 poprzez przyspieszenie jej metabolizmu, zmniejszenie wchłaniania lub hamowanie aktywacji metabolicznej, co może wymagać korekty dawki suplementu.
25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, azotan galu, barbiturany, bisfosfonian, cholekalcyferol, diuretyk tiazydowy, enzym mikrosomalny, fenobarbital, glikozyd nasercowy, glukokortykoid, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, homeostaza wapniowa, hydantoina, izoniazyd, kalcyfediol, kalcytonina, kalcytriol, kolestypol, kolestyramina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, metabolit witaminy D, naparstnica, orlistat, osteomalacja, plikamycyna, prymidon, ryfampicyna, stężenie wapnia, witamina D3, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Paklitaksel – Interakcje

Paklitaksel, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4 cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii onkologicznej. W leczeniu raka jajnika zaleca się podawanie paklitakselu przed cisplatyną, aby uniknąć zmniejszenia klirensu paklitakselu o około 20% oraz nasilonej mielosupresji i zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności. W terapii przerzutowego raka piersi paklitaksel powinien być podawany 24 godziny po doksorubicynie, co zapobiega zmniejszeniu wydalania doksorubicyny i jej metabolitów. Współistniejące stosowanie inhibitorów CYP2C8 (np. gemfibrozyl, klopidogrel) i CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna) może zwiększać ekspozycję na paklitaksel i nasilać toksyczność, choć ketokonazol nie wymaga modyfikacji dawki. Induktory CYP2C8 i CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają skuteczność paklitakselu i nie są zalecane w terapii skojarzonej.
chemioterapia pierwszego rzutu, cytochrom P450, działanie niepożądane OUN, glikol propylenowy, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP, klirens paklitakselu, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, mielosupresja, mięsak Kaposiego, nefrotoksyczność, przerzutowy rak piersi, schemat leczenia, sedacja, szczepionka żywa
Leksykon leków
Interakcje leku – Devikap 2000 IU

Witamina D3 (cholekalcyferol) zawarta w preparacie Devikap 2000 IU wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina i barbiturany, przyspieszają dezaktywację metaboliczną witaminy D, co skutkuje obniżeniem jej stężenia i efektywności terapeutycznej. Glikokortykosteroidy oraz leki przeciwgruźlicze (ryfampicyna, izoniazyd) osłabiają działanie witaminy D poprzez modulację odpowiedzi tkanek lub wpływ na metabolizm. Leki cytotoksyczne i imidazolowe przeciwgrzybicze hamują enzym 1-α-hydroksylazę, zaburzając konwersję 25(OH)D do aktywnej formy 1,25(OH)2D. Ponadto, leki wiążące w przewodzie pokarmowym (kolestyramina, orlistat, olej parafinowy) zmniejszają wchłanianie witaminy D, co wymaga zachowania odstępu czasowego min. 4 godziny między podaniem leków. Tiazydowe diuretyki (np. hydrochlorotiazyd) mogą powodować hiperkalcemię w połączeniu z witaminą D, dlatego konieczny jest regularny monitoring stężenia wapnia w surowicy.
1-alfa hydroksylaza, 25-hydroksycholekalcyferol, 25OHD, aktynomycyna, alfakalcydol, analog witaminy D, barbituran, cholekalcyferol, digitoksyna, digoksyna, etydronian, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja witaminy D, izoniazyd, kalcytonina, kalcytriol, kolestypol, kolestyramina, lek cytotoksyczny, lek nasercowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeczyszczający, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lek zobojętniający zawierający glin, orlistat, pamidronian, ryfampicyna, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność naparstnicy, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Interakcje

Emtrycytabina, stosowana w terapii HIV i HBV, charakteryzuje się niskim ryzykiem interakcji farmakokinetycznych związanych z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450 (CYP), gdyż nie jest ich inhibitorem ani induktorem. Główny szlak eliminacji to wydalanie nerkowe przez filtrację kłębuszkową i aktywne wydzielanie kanalikowe, co powoduje, że leki nefrotoksyczne (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, cydofowir i inne) oraz konkurujące o wydzielanie analogi nukleozydowe (lamiwudyna, dydanozyna, dipiwoksyl adefowiru) mogą zwiększać stężenie emtrycytabiny w surowicy, podnosząc ryzyko toksyczności nerkowej. W terapii skojarzonej z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir/rytonawir, darunawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir) oraz lekami przeciw HCV (ledipaswir/sofosbuwir, sofosbuwir/welpataswir) obserwuje się umiarkowane ryzyko wzrostu stężenia tenofowiru, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawki emtrycytabiny, jednak należy zwracać uwagę na potencjalne działania niepożądane.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, analog cytydyny, arytmia typu torsade de pointes, astemizol, atazanawir, cydofowir, cyzapryd, darunawir, dipiwoksyl adefowiru, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, famcyklowir, filtracja kłębuszkowa, flekainid, fluorochinolon, foskarnet, gancyklowir, HBV, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, izoenzym cytochromu P450, lamiwudyna, ledipaswir/sofosbuwir, lek nefrotoksyczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir z rytonawirem, makrolid, mechanizm działania, metadon, metamizol, miłorząb dwuklapowy, norgestymat i etynyloestradiol, pentamidyna, prazykwantel, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sofosbuwir/welpataswir, spektrometria masowa, środek antykoncepcyjny, takrolimus, terapia przeciwretrowirusowa, terfenadyna, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydłużenie odstępu QTc, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HIV, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Clormetin 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Clormetin, zawierający etynyloestradiol 0,03 mg oraz chlormadinonu octan 2 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby (np. barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir, efawirenz, ziele dziurawca), które zwiększają klirens hormonów, prowadząc do obniżenia ich stężenia i ryzyka krwawień międzymiesiączkowych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii induktorem oraz przez 28 dni po jej zakończeniu, a w przypadku długotrwałego leczenia rozważenie alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji. Ponadto, leki przeciwwirusowe stosowane w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dasabuwir ± rybawiryna, glekaprewir/pibrentaswir) mogą zwiększać ryzyko podwyższenia aktywności AlAT, co wymaga zmiany metody antykoncepcji na progestagenową lub niehormonalną na czas terapii oraz powrotu do Clormetin dopiero po 2 tygodniach od zakończenia leczenia.
aktywność AlAT, barbiturat, choroba wątroby, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, glekaprewir, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor HCV, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lorazepam, metabolizm wątrobowy, morfina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, ombitaswir, paracetamol, parametr czynności nadnerczy, parametr czynności tarczycy, parametr czynności wątroby, prednizolon, ryfampicyna, teofilina, tolerancja glukozy, troleandomycyna, wskaźnik krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Soligamma 5 000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie Soligamma wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina) i barbiturany indukują metabolizm witaminy D, osłabiając jej działanie, co wymaga monitorowania stężenia 25(OH)D i ewentualnej korekty dawki. Ryfampicyna i izoniazyd zmniejszają skuteczność cholekalcyferolu poprzez indukcję enzymów wątrobowych lub hamowanie aktywacji metabolicznej. Żywice jonowymienne, olej parafinowy oraz orlistat obniżają wchłanianie witaminy D z przewodu pokarmowego, co może wymagać zmiany schematu podawania. Glikokortykoidy również osłabiają działanie witaminy D, wskazując na potrzebę zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych (np. digoksyny) i diuretyków tiazydowych ze względu na ryzyko hiperkalcemii i toksyczności kardiologicznej, co wymaga regularnego monitorowania poziomu wapnia w surowicy i moczu oraz EKG.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, cholekalcyferol, cholestyramina, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenytoina, glikokortykoid, glikozyd nasercowy, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, homeostaza wapniowo-fosforanowa, indukcja enzymu wątrobowego, izoniazyd, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeczyszczający, leki przeciwpadaczkowe, orlistat, osteoporoza, ryfampicyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Colecalciferol Polpharma 10 000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna i izoniazyd, przyspieszają metabolizm witaminy D, co prowadzi do zmniejszenia jej aktywności. Glikokortykosteroidy oraz leki cytotoksyczne (aktynomycyna) i imidazolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol) zaburzają metabolizm i aktywację witaminy D, hamując enzym 1-α-hydroksylazę. Ponadto, żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol), orlistat oraz olej parafinowy obniżają wchłanianie witaminy D z przewodu pokarmowego, co może skutkować obniżoną skutecznością terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z tiazydowymi lekami moczopędnymi, które zmniejszają wydalanie wapnia, zwiększając ryzyko hiperkalcemii, oraz z glikozydami nasercowymi (digoksyna), gdzie podwyższone stężenie wapnia może nasilać toksyczność i prowadzić do arytmii.
1-alfa hydroksylaza, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, alfakalcydol, analog witaminy D, antagonizm lekowy, arytmia, barbiturat, cholekalcyferol, deksametazon, digoksyna, dysfagia, etydronian, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hiperwitaminoza D, hydrochlorotiazyd, indukcja enzymatyczna wątroby, kalcytonina, kalcytriol, karbamazepina, ketokonazol, kolestypol, kolestyramina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, naparstnica, orlistat, pamidronian, prednizon, ryfampicyna, terapia przeciwgruźlicza, tiazydowy lek moczopędny, witamina D3, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Devikap 20 000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie Devikap wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z diuretykami tiazydowymi, które zmniejszają wydalanie wapnia i mogą prowadzić do hiperkalcemii, wymagając regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Glikozydy nasercowe (np. digoksyna) w połączeniu z wysokimi dawkami witaminy D3 zwiększają ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca poprzez addytywne działanie inotropowe, co wymaga ścisłej kontroli EKG i poziomu wapnia. Glikokortykosteroidy, leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina), barbiturany oraz leki cytotoksyczne i przeciwgrzybicze (np. ketokonazol) mogą obniżać efektywność witaminy D3 poprzez zwiększenie jej metabolizmu lub hamowanie enzymu 1-α-hydroksylazy, co może wymagać dostosowania dawki preparatu Devikap. Ponadto, leki takie jak ryfampicyna i izoniazyd indukują enzymy wątrobowe, również zmniejszając działanie witaminy D3.
25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, alfakalcydol, alkoholizm przewlekły, analog witaminy D, badanie elektrokardiograficzne, barbituran, barbiturat, biodostępność cholekalcyferolu, deksametazon, Devikap, dezaktywacja metaboliczna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, diuretyki tiazydowe, dysfagia, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, enzym nerkowy 1-α-hydroksylaza, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hiperwitaminoza D, homeostaza wapniowo-fosforanowa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja witaminy D3, indapamid, induktor enzymów wątrobowych, itrakonazol, izoniazyd, kalcytriol, karbamazepina, ketokonazol, kolestypol, kolestyramina, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeczyszczający, niedobór witaminy D, orlistat, prednizolon, produkt zobojętniający z glinem, produkt zobojętniający z magnezem, ryfampicyna, stężenie wapnia w surowicy, witamina D3, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Chlormadinon octan – Interakcje

Chlormadinon octan, stosowany w preparacie Clormetin (0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadinonu octanu), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dasabuwir, glekaprewir/pibrentaswir), które mogą zwiększać ryzyko podwyższenia aktywności AlAT, co wymaga zmiany metody antykoncepcji na progestagenową lub niehormonalną przed rozpoczęciem terapii i powrotu do chlormadinonu po 2 tygodniach od jej zakończenia. Indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy preparaty z dziurawcem zwyczajnym prowadzi do zwiększonego klirensu hormonów i ryzyka krwawień międzymiesiączkowych oraz obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej, co wymaga stosowania dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas i 28 dni po terapii indukującej enzymy. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymatycznych zaleca się stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji.
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, atorwastatyna, badanie laboratoryjne, barbituran, chlormadinon octan, cyklosporyna, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny wątroby, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, funkcja nadnerczy, funkcja tarczycy, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, indukcja glukuronizacji, indynawir, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, klirens hormonów, klofibrat, krwawienie międzymiesiączkowe, kwas askorbinowy, lamotrygina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lorazepam, metabolizm węglowodanów, metoklopramid, morfina, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, ombitaswir, paracetamol, parametr czynności wątroby, prednizolon, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, teofilina, tolerancja glukozy, topiramat, troleandomycyna, węgiel aktywny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wskaźnik krzepnięcia
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paclitaxel-Ebewe

Paklitaksel, cytotoksyczny lek przeciwnowotworowy, wymaga podawania pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza oraz premedykacji kortykosteroidami, lekami przeciwhistaminowymi i antagonistami receptorów H₂ w celu zmniejszenia ryzyka ciężkich reakcji nadwrażliwości, które występują u <1% pacjentów. W leczeniu skojarzonym z cisplatyną paklitaksel powinien być podawany przed cisplatyną, aby uniknąć nasilonej mielosupresji i zmniejszenia klirensu o około 20%. W terapii raka piersi z przerzutami paklitaksel podaje się 24 godziny po doksorubicynie, aby zapobiec kumulacji metabolitów. Mielosupresja, zwłaszcza neutropenia, jest głównym ograniczeniem dawkowania; kolejny cykl leczenia można rozpocząć przy liczbie neutrofilów ≥1500/mm³ (≥1000/mm³ u mięsaka Kaposi) i płytek ≥100 000/mm³ (≥75 000/mm³ u mięsaka Kaposi). Monitorowanie czynności serca jest konieczne, zwłaszcza przy skojarzeniu z doksorubicyną lub trastuzumabem, ze względu na ryzyko zaburzeń przewodzenia i kardiotoksyczności.
alkohol etylowy, antagonista receptorów H2, blok przedsionkowo-komorowy, cholestaza wątrobowa, cisplatyna, CYP3A4, częstoskurcz komorowy, czynnik stymulujący wzrost granulocytów, doksorubicyna, duszność, fetotoksyczność, G-CSF, inhibitor proteazy, izoenzym CYP2C8, klirens leku, kortykosteroid, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeciwhistaminowy, makrogologlicerolu rycynooleinian, mielosupresja, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedrobnokomórkowy rak płuca, obrzęk naczynioruchowy, paklitaksel, pokrzywka, premedykacja, rak jajnika, rak piersi z przerzutami, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śródmiąższowe zapalenie płuc, trastuzumab, wentrykulografia radioizotopowa, wynaczynienie, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Devikap 4000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie Devikap wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) oraz barbiturany indukują enzymy wątrobowe, przyspieszając metabolizm witaminy D i obniżając jej stężenie, co może wymagać monitorowania poziomu 25-OH-D i ewentualnej korekty dawki. Leki przeciwgruźlicze (ryfampicyna, izoniazyd) oraz imidazolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol) hamują aktywację witaminy D, zmniejszając jej efektywność. Glikokortykosteroidy osłabiają działanie witaminy D poprzez zaburzenie metabolizmu i wchłaniania wapnia. Ponadto, żywice jonowymienne, orlistat i leki przeczyszczające mogą obniżać wchłanianie witaminy D, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków.
1-alfa hydroksylaza, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, analog witaminy D, arytmia, azol, barbiturany, biodostępność, bisfosfonian, cholekalcyferol, digoksyna, EKG, etydronian, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipermagnezemia, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor lipazy trzustkowej, interakcje lekowe, izoniazyd, kalcytonina, kalcytriol, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, lek zobojętniający z glinem, metabolizm witaminy D, naparstnica, olej parafinowy, orlistat, pamidronian, pasaż jelitowy, ryfampicyna, terapia skojarzona, tiazyd, tiazydowy lek moczopędny, toksyczne oddziaływanie, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuvit D3 2000 IU 2000 IU

Produkt Ibuvit D3 2000 IU (cholekalcyferol) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii witaminą D. Leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina) oraz barbiturany indukują enzymy wątrobowe, przyspieszając dezaktywację witaminy D i obniżając jej efektywność. Glikokortykosteroidy, ryfampicyna, izoniazyd, aktynomycyna oraz imidazolowe leki przeciwgrzybicze również osłabiają działanie witaminy D, często poprzez hamowanie enzymu 1-α-hydroksylazy, co zmniejsza konwersję 25(OH)D do aktywnej formy 1,25(OH)2D. Żywice jonowymienne, orlistat i olej parafinowy obniżają wchłanianie witaminy D z przewodu pokarmowego. Diuretyki tiazydowe mogą powodować hiperkalcemię w połączeniu z suplementacją witaminy D, co wymaga monitorowania stężenia wapnia w surowicy i moczu. Glikozydy nasercowe zwiększają ryzyko toksyczności i zaburzeń rytmu serca, co wymaga kontroli EKG i poziomu wapnia. Produkty zobojętniające zawierające magnez i glin mogą prowadzić do hipermagnezemii oraz toksyczności glinu na tkankę kostną. Ponadto, witamina D działa antagonistycznie wobec leków stosowanych w hiperkalcemii (kalcytonina, etydronian, pamidronian).
1-alfa hydroksylaza, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, barbiturat, cholekalcyferol, diuretyk tiazydowy, dysfagia, EKG, enzym wątrobowy, etydronian, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipermagnezemia, kalcytonina, kolestypol, kolestyramina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, olej parafinowy, orlistat, pamidronian, produkt zobojętniający z glinem, produkt zobojętniający z magnezem, ryfampicyna, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dekristol 20 000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) w dawce 20 000 IU, stosowany w preparacie Dekristol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, barbiturany i ryfampicyna, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co prowadzi do jej dezaktywacji i zmniejszenia stężenia 25(OH)D, wymagając monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Inhibitory aktywacji metabolicznej witaminy D3, np. izoniazyd, aktynomycyna, imidazolowe leki przeciwgrzybicze oraz glikokortykosteroidy, również obniżają efektywność preparatu, co wymaga ścisłej kontroli gospodarki wapniowo-fosforanowej. Ponadto, leki zaburzające wchłanianie tłuszczów, takie jak orlistat, kolestyramina i parafina ciekła, mogą obniżać biodostępność witaminy D, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między podaniem leków.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, 25OHD, aktynomycyna, arytmia serca, barbiturany, cholekalcyferol, Dekristol, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, homeostaza wapnia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor lipazy trzustkowej, izoniazyd, kolestyramina, kontrola EKG, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, metabolit witaminy D, orlistat, parafina ciekła, pochodna benzotiadiazyny, przewlekłe spożywanie alkoholu, ryfampicyna, wymiennik jonowy