metadon

Metadon to syntetyczny opioid stosowany w leczeniu uzależnienia od opioidów, szczególnie heroiny, w ramach tzw. terapii substytucyjnej. Działa poprzez wiązanie się z receptorami opioidowymi μ w mózgu, zapobiegając objawom odstawienia bez wywoływania euforii charakterystycznej dla narkotyków ulicznych.

W przeciwieństwie do heroiny i morfiny, metadon ma długi okres półtrwania (24-36 godzin), co pozwala na dawkowanie raz dziennie. Ta właściwość sprawia, że jest skutecznym narzędziem w programach redukcji szkód i leczeniu uzależnień, umożliwiając pacjentom normalne funkcjonowanie społeczne i zawodowe.

Poza leczeniem uzależnień, metadon jest również stosowany jako lek przeciwbólowy w przypadku silnego bólu przewlekłego, szczególnie u pacjentów onkologicznych. Wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zaburzeń rytmu serca (wydłużenie odstępu QT) oraz potencjał uzależniający.

Leczenie metadonem powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską, z regularną oceną stanu pacjenta i dostosowywaniem dawki. W Polsce metadon jest dostępny w ramach programów leczenia substytucyjnego prowadzonych przez wyspecjalizowane ośrodki.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ralago 1 mg

Rasagilina, jako selektywny inhibitor MAO-B, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Parkinsona. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie rasagiliny z innymi inhibitorami MAO, w tym preparatami ziołowymi zawierającymi dziurawiec, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, stosowanie rasagiliny z opioidami takimi jak petydyna, meperydyna, tramadol, metadon czy propoksyfen może wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy, objawiający się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością mięśni, gorączką i drgawkami klonicznymi. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych z grup SSRI, SNRI, trój- i czteropierścieniowych, zwłaszcza fluoksetyny i fluwoksaminy, ze względu na ryzyko nasilenia działań serotoninergicznych. W badaniach klinicznych dopuszczalne było stosowanie wybranych leków przeciwdepresyjnych w ograniczonych dawkach: amitryptylina ≤50 mg/dobę, trazodon ≤100 mg/dobę, citalopram ≤20 mg/dobę, sertralina ≤100 mg/dobę oraz paroksetyna ≤30 mg/dobę.
amitryptylina, choroba Parkinsona, citalopram, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, dekstrometorfan, działanie addycyjne, dziurawiec zwyczajny, efedryna, entakapon, fluoksetyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, meperydyna, metadon, nagłe zasypianie, opioidowy lek przeciwbólowy, paroksetyna, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, senność, sertralina, SNRI, SSRI, teofilina, tramadol, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyramina, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Acodin 150 Junior (50 mg + 7,5 mg)/5 ml

ACODIN 150 Junior, zawierający dekstrometorfan bromowodorek i dekspantenol, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Dekstrometorfan jest przeciwwskazany w terapii łączonej z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe, hipertermia, nudności, drżenia mięśni oraz podwyższenie ciśnienia tętniczego. Zalecany jest 14-dniowy odstęp po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO przed rozpoczęciem terapii ACODIN 150 Junior. Ponadto, dekstrometorfan podlega intensywnemu metabolizmowi przez enzym CYP2D6, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina) może prowadzić do wielokrotnego wzrostu stężenia leku, zwiększając ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego. W takich przypadkach konieczny jest ścisły monitoring pacjenta oraz rozważenie redukcji dawki dekstrometorfanu.
agonista receptorów opioidowych, agonista receptorów serotoninowych, amiodaron, antagonista NMDA, ataksja, bezsenność, bupropion, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cynakalcet, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dezorientacja, drżenia mięśniowe, dysmetria, enzym CYP2D6, flekainid, fluoksetyna, funkcje poznawcze, haloperydol, hipertermia, hipoksja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, sedacja, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, zaburzenia koordynacji, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny – Interakcje

Octan leuproreliny, stosowany w produktach leczniczych Eligard w dawkach 22,5 mg i 45 mg, jest powszechnie wykorzystywany w terapii hormonalnej, zwłaszcza w leczeniu raka prostaty. Pomimo ograniczonej liczby udokumentowanych interakcji farmakologicznych, kluczowe jest zwrócenie uwagi na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT, które może być nasilone przez jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych klasy IA (np. chinidyna, dizopiramid) i III (np. amiodaron, sotalol), metadonu, moksyfloksacyny oraz leków przeciwpsychotycznych (np. haloperidol, risperidon). Wskazane jest przeprowadzenie dokładnej oceny klinicznej oraz ścisłe monitorowanie EKG, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń rytmu serca. Dodatkowo, spożycie alkoholu podczas terapii może zwiększać ryzyko arytmii poprzez wpływ na metabolizm leków i parametry elektrofizjologiczne serca, co wymaga zachowania ostrożności lub rozważenia abstynencji.
amiodaron, badanie farmakokinetyczne, chinidyna, deprywacja androgenów, dizopiramid, dofetylid, fluorochinolon, haloperidol, ibutylid, interakcja farmakologiczna, kwetiapina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny atypowy, metadon, moksyfloksacyna, monitorowanie EKG, octan leuproreliny, olanzapina, parametr elektrofizjologiczny serca, rak prostaty, risperidon, sotalol, terapia hormonalna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy 0,133 % (W/V)

Dekstrometorfan bromowodorek, substancja czynna w produkcie Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6 w wątrobie, co powoduje efekt pierwszego przejścia. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2D6, takich jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna (która może zwiększyć stężenie dekstrometorfanu nawet 20-krotnie), terbinafina, amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet oraz leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, perfenazyna, tiorydazyna), znacząco podnosi ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego. Objawy toksyczne obejmują pobudzenie psychoruchowe, dezorientację, drżenia mięśniowe, bezsenność, biegunkę oraz depresję oddechową. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie dekstrometorfanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym lekami przeciwdepresyjnymi i linezolidem, co może prowadzić do zagrażającego życiu zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, drgawkami, zaburzeniami psychicznymi, niewydolnością oddechową i krążeniową.
acetylocysteina, alkohol etylowy, ambroksol, amiodaron, benzodiazepina, bromheksyna, bupropion, chinidyna, cynakalcet, cytochrom P450, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawka, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, efekt pierwszego przejścia, efekt sedatywny, enalapryl, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, inhibitor ACE, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2D6, lek antyarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, lek sekretolityczny, lek wykrztuśny, linezolid, majaczenie, metadon, moklobemid, niewydolność wielonarządowa, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, ramipryl, sertralina, splątanie, syntetyczny opioid, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, zaburzenie koordynacji ruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Abiral 500 mg

Abirateron wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii onkologicznej. Podawanie leku na czczo jest obligatoryjne, gdyż jedzenie znacząco zwiększa wchłanianie substancji czynnej, co może prowadzić do nieprzewidywalnych stężeń w osoczu. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), fenytoina czy karbamazepina, obniżają AUC abirateronu o około 55%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. AUC dekstrometorfanu wzrasta 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron, abirateron octan, amiodaron, antygen gruczołu krokowego, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka abirateronu, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, ibutylid, induktor CYP3A4, interakcje z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, metabolizm abirateronu, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP2D6, metabolizm wątrobowy, metadon, moksyfloksacyna, pioglitazon, receptor androgenowy, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, torsades de pointes, transporter OATP1B1, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie substancji czynnej, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Produkt Lamivudine + Zidovudine Accord zawiera zydowudynę i lamiwudynę, które wykazują różne profile farmakokinetyczne i potencjalne interakcje lekowe. Zydowudyna jest metabolizowana głównie przez enzymy UGT, co powoduje, że induktory (np. ryfampicyna) mogą zmniejszać jej AUC o 48%, a inhibitory (np. flukonazol, kwas walproinowy, probenecyd) mogą zwiększać AUC odpowiednio o 74%, 80% i 106%, co wymaga monitorowania objawów toksyczności. Lamiwudyna jest wydalana przez nerki z udziałem nośników OCT, a jej AUC może wzrosnąć o 40% przy jednoczesnym stosowaniu z ko-trimoksazolem, natomiast roztwory sorbitolu i inne poliole mogą zmniejszać jej AUC nawet do 36%. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z kladrybiną i stawudyną ze względu na antagonizm lub hamowanie fosforylacji, co może obniżać skuteczność terapii. Ponadto, rybawiryna może nasilać niedokrwistość indukowaną zydowudyną, dlatego ich łączne stosowanie jest przeciwwskazane.
amfoterycyna, anemia, antagonista receptora H1, atowakwon, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, dydanozyna, fenobarbital, fenytoina, flucytozyna, flukonazol, gancyklowir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, interferon, kladrybina, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kwas walproinowy, lamiwudyna i zydowudyna, metadon, mielosupresja, nekroza tkanek, neutropenia, niedokrwistość, nośnik kationów organicznych, parametr hematologiczny, pentamidyna, pirymetamina, poliol, probenecyd, rybawiryna, ryfampicyna, sorbitol, stawudyna, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, winblastyna, winkrystyna, wirusowe zapalenie wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Fair-Med 150 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 87% i około 450%), co prowadzi do obniżenia ekspozycji na lek i wymaga modyfikacji dawkowania lub zmiany terapii. Sok grejpfrutowy również zwiększa stężenie kwetiapiny i nie jest zalecany podczas leczenia. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotycznymi (rysyperydon, haloperydol) oraz cymetydyną, jednak tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
arytmia, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, efekt sedacyjny, EKG, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit, metadon, nadmierna sedacja, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sodu walproinian, spowolnienie psychoruchowe, technika chromatograficzna, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie oddechowe, zaburzenie poznawcze
Leksykon leków
Interakcje leku – Bosutinib Zentiva 500 mg

Bosutynib wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP3A. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, zwiększają stężenie bosutynibu w osoczu nawet 5,2-krotnie (Cmax) i 8,6-krotnie (AUC), natomiast inhibitory o średniej sile działania, np. aprepitant, podnoszą te wartości odpowiednio 1,5- i 2-krotnie. W przypadku jednoczesnego stosowania z tymi inhibitorami zaleca się unikanie kojarzenia lub rozważenie przerwania leczenia bosutynibem bądź zmniejszenia dawki. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają ekspozycję na bosutynib do 14% (Cmax) i 6% (AUC) wartości wyjściowej, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii, a zwiększenie dawki bosutynibu prawdopodobnie nie zrekompensuje tego efektu. Ponadto, bosutynib wykazuje zależną od pH rozpuszczalność, a stosowanie inhibitorów pompy protonowej (np. lanzoprazolu) zmniejsza Cmax i AUC bosutynibu odpowiednio do 54% i 74%, co wymaga rozdzielenia czasowego podawania leków lub stosowania krótkodziałających środków zobojętniających.
amiodaron, aprepitant, białko BCRP, boceprewir, bosutynib, bozentan, chinidyna, chlorochina, cyprofloksacyna, diltiazem, domperidon, dyzopiramid, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP3A, erytromycyna, esomeprazol, eteksylan dabigatranu, etrawiryna, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor CYP3A, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lopinawir, małopłytkowość, metadon, mibefradyl, modafinil, moksyfloksacyna, nafcylina, nefazodon, nelfinawir, nośnik anionów organicznych, OATP, OCT1, omeprazol, pantoprazol, pozakonazol, prokainamid, rabeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, silny inhibitor CYP3A, sotalol, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Flutamid – Interakcje

Flutamid, stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Brak klinicznie istotnych interakcji z analogami LHRH, takimi jak octan leuproreliny, umożliwia ich bezpieczne łączenie. Jednakże flutamid nasila działanie doustnych antykoagulantów, np. warfaryny, prowadząc do wydłużenia czasu protrombinowego, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, flutamid może wydłużać odstęp QT, co stwarza wysokie ryzyko arytmii typu torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, metadonu, fluorochinolonów (np. moksyfloksacyny) oraz leków przeciwpsychotycznych. W przypadku teofiliny obserwuje się wzrost jej stężenia w osoczu z powodu konkurencji o enzym CYP1A2, co wymaga monitorowania poziomu leku i dostosowania dawki.
2-hydroksyflutamid, agonista LHRH, amiodaron, analog LHRH, całkowita blokada androgenowa, chinidyna, CYP 1A2, czas protrombinowy, dofetylid, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwkrzepliwy, dyzopiramid, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, fluorochinolon, flutamid, ibutylid, leczenie antyandrogenowe, lek hepatotoksyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, metadon, moksyfloksacyna, octan leuproreliny, odstęp QT, sotalol, teofilina, terapia przeciwnowotworowa, torsade de pointes, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Metamizol Promedo 500 mg

Metamizol Promedo (500 mg tabletki) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez indukcję enzymów CYP2B6 i CYP3A4, co prowadzi do obniżenia stężenia w osoczu leków takich jak bupropion, efawirenz, metadon, walproinian, cyklosporyna, takrolimus oraz sertralina, skutkując zmniejszeniem ich skuteczności terapeutycznej. Ponadto metamizol nasila działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, co może prowadzić do hipoglikemii. Współstosowanie z fenytoiną i sulfonamidami wymaga monitorowania ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Metamizol osłabia działanie przeciwbólowe barbituranów, a inhibitory MAO nasilają jego efekty, co wymaga dostosowania dawkowania. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z chlorpromazyną, które może wywołać ciężką hipotermię. Metamizol zwiększa hemotoksyczność metotreksatu, zwłaszcza u osób starszych, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana.
agregacja płytek krwi, barbiturany, bupropion, chlorpromazyna, cyklosporyna, cytochrom CYP, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, efawirenz, enzymy wątrobowe, fenytoina, hemotoksyczność, hepatotoksyczność, hipotermia, indukcja enzymów metabolizujących, inhibitor ACE, inhibitor MAO, kaptopryl, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, metadon, metamizol, metotreksat, NLPZ, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne kumaryny, sertralina, SSRI, sulfonamid, takrolimus, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Librexa 11,25 mg

Produkt leczniczy LIBREXA (leuprorelina) wykazuje potencjał do wydłużania odstępu QT, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka poważnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza torsade de pointes. Interakcje farmakologiczne są szczególnie istotne przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA (chinidyna, dizopiramid) oraz klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), które wykazują addytywne działanie wydłużające QT. Podobne ryzyko dotyczy metadonu, moksyfloksacyny (antybiotyk chinolonowy) oraz leków przeciwpsychotycznych (np. haloperydol, risperidon, kwetiapina). Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków z LIBREXĄ lub ścisłe monitorowanie EKG, zwłaszcza gdy odstęp QT przekracza 500 ms. Monitorowanie elektrolitów (K+, Mg2+, Ca2+) jest kluczowe, gdyż ich zaburzenia mogą potęgować ryzyko arytmii.
amiodaron, antybiotyk chinolonowy, badanie EKG, bradykardia, chinidyna, choroba wieńcowa, deprywacja androgenów, dizopiramid, dofetylid, fluorochinolon, haloperydol, ibutylid, kwetiapina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leuprorelina, metadon, moksyfloksacyna, niewydolność serca, opioidowy lek przeciwbólowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, risperidon, sotalol, stężenie elektrolitów, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Eferox 100 mcg

Lewotyroksyna sodowa, zawarta w preparacie Eferox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), kationy wielowartościowe (sole wapnia, magnezu, żelaza, glinu, lantanu) oraz inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odstępu czasowego 4-5 godzin między podaniem leków. Ponadto, leki hamujące konwersję T4 do T3 (propylotiouracyl, propranolol, glikokortykosteroidy) oraz induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna) mogą obniżać skuteczność terapii, co wymaga regularnego monitorowania poziomów TSH, fT4 i dostosowania dawki lewotyroksyny. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na wiązanie lewotyroksyny z białkami osocza (salicylany, fenylobutazon, furosemid w dawce 250 mg), które mogą powodować przemijający wzrost wolnej frakcji hormonu i ryzyko tyreotoksykozy.
5-fluorouracyl, acenokumarol, adrenalina, amiodaron, amitryptylina, barbituran, beta-adrenolityk, chlorochina, cholestyramina, cymetydyna, digoksyna, dozulepina, fenylefryna, fenylobutazon, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, globulina wiążąca tyroksynę, imatynib, imipramina, induktor enzymu cytochromu P-450, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, insulina, karbamazepina, kationy wielowartościowe, klofibrat, kolestypol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna sodowa, lowastatyna, metadon, metformina, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, proguanil, propranolol, propylotiouracyl, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, sertralina, środek kontrastowy zawierający jod, statyna, sukralfat, sulfonian polistyrenu, sunitynib, symwastatyna, trójjodotyronina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wole guzkowe, ziele dziurawca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pyralgina Plus 400 mg + 60 mg + 40 mg

Pyralgina Plus, zawierająca metamizol sodowy (400 mg), kofeinę (60 mg) oraz drotaweryny chlorowodorek (40 mg), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metamizol indukuje enzymy CYP2B6 i CYP3A4, co może obniżać stężenia leków takich jak efawirenz, metadon, walproinian, cyklosporyna, takrolimus oraz sertralina, zmniejszając ich skuteczność kliniczną. Jednoczesne stosowanie metamizolu z metotreksatem zwiększa ryzyko toksyczności szpiku kostnego, zwłaszcza u osób starszych, a z kwasem acetylosalicylowym może osłabiać działanie antyagregacyjne ASA. Kofeina wpływa na metabolizm leków wątrobowych, zwiększając ich stężenia, a także może nasilać wchłanianie salicylanów. Ponadto, kofeina wchodzi w interakcje z lekami takimi jak cymetydyna, doustne środki antykoncepcyjne czy środki zwiotczające mięśnie, co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych. Drotaweryna może osłabiać efekt terapeutyczny lewodopy, nasilając objawy choroby Parkinsona.
bupropion, choroba Parkinsona, cyklosporyna, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, drotaweryna chlorowodorek, dysfagia, działanie antyagregacyjne, efawirenz, enoksacyna, enzymy CYP2B6 i CYP3A4, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, indukcja enzymów metabolizujących, intoksykacja alkoholowa, kofeina, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek opioidowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek spazmolityczny, lewodopa, meksyletyna, metadon, metamizol sodowy, metotreksat, nikotyna, pochodna izochinoliny, profil interakcji, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, salicylany, sertralina, środek zwiotczający mięśnie, SSRI, substancja psychostymulująca, szpik kostny, takrolimus, toksyczność metotreksatu, upośledzenie funkcji psychomotorycznych, uszkodzenie wątroby, walproinian, właściwość farmakokinetyczna, właściwość przeciwbólowa, właściwość przeciwgorączkowa, właściwość przeciwzapalna
Leksykon leków
Interakcje leku – Efectin ER 150 150 mg

Wenlafaksyna, jako lek o działaniu serotoninergicznym i noradrenergicznym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego i reakcji przypominających złośliwy zespół neuroleptyczny; zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego okresu wymywania po IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu terapii wenlafaksyną przed włączeniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemidu) oraz odwracalnych, nieselektywnych inhibitorów MAO (np. linezolidu). Ponadto, wenlafaksyna zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z SSRI, SNRI, tryptanami, opioidami (m.in. fentanyl, tramadol, metadon), litem, dziurawcem zwyczajnym oraz innymi lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i po zwiększeniu dawki.
alprazolam, amiodaron, atazanawir, benzodiazepina, buprenorfina, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, enzym cytochromu P450, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hydroksyrysperydon, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, pozakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tolbutamid, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 300 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez silną inhibicję enzymów CYP3A, CYP2D6 oraz białek transportowych takich jak P-glikoproteina (P-gp), OATP1B1 i OATP1B3. Rytonawir zwiększa ekspozycję na darunawir około 14-krotnie, co umożliwia osiągnięcie skutecznych stężeń terapeutycznych. Jednoczesne stosowanie może prowadzić do zmniejszenia stężenia substratów CYP2C9 i CYP2C19 oraz zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Interakcje dotyczą m.in. leków przeciwarytmicznych (flekainid, propafenon), przeciwzakrzepowych (warfaryna, dabigatran), przeciwdrgawkowych, statyn, beta-adrenolityków, kortykosteroidów, leków immunosupresyjnych oraz opioidów. Wysoki poziom istotności interakcji wymaga monitorowania stężeń leków, dostosowania dawek lub unikania niektórych kombinacji, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
amiodaron, amitryptylina, amlodypina, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bozentan, budezonid, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, darunawir, deksametazon, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, eteksylat dabigatranu, felodypina, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flutykazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, indynawir, inhibicja CYP2D6, inhibicja CYP3A, inhibicja P-glikoproteiny, inhibitor CYP3A, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, karwedilol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, klotrymazol, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, metadon, metoprolol, miopatia, newirapina, nifedypina, OATP1B1, OATP1B3, opioidowy lek przeciwbólowy, paroksetyna, propafenon, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, sildenafil, simwastatyna, sirolimus, statyna, tadalafil, takrolimus, wardenafil, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Atomoksetyna Medice 10 mg

Atomoksetyna, metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna czy paroksetyna, mogą zwiększać ekspozycję na atomoksetynę nawet 6-8-krotnie, co wymaga zmniejszenia dawki i wolniejszego jej zwiększania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, atomoksetyna może nasilać działanie leków zwiększających ciśnienie tętnicze (np. salbutamol) oraz leków oddziałujących na układ noradrenergiczny (imipramina, wenlafaksyna), co wymaga monitorowania parametrów sercowo-naczyniowych i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ryzyko wydłużenia odstępu QT wzrasta przy kojarzeniu atomoksetyny z lekami neuroleptycznymi, przeciwarytmicznymi grup IA i III, moksyfloksacyną czy erytromycyną, co podkreśla konieczność monitorowania EKG.
ADHD, agonista receptora beta2, atomoksetyna, bupropion, butyrofenon, chinidyna, chlorochina, CYP2D6, diazepam, erytromycyna, fenotiazyna, fenylefryna, fenytoina, fluoksetyna, imipramina, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny tiazydowy, lek neuroleptyczny, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, meflochina, metadon, mirtazapina, moklobemid, moksyfloksacyna, napad drgawkowy, omeprazol, paroksetyna, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, salbutamol, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terbinafina, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wydłużenie odstępu QT, zespół odstawienny benzodiazepin
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Fair-Med 200 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niewskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina) mogą obniżać stężenie kwetiapiny w osoczu nawet o 87-450%, co może wymagać dostosowania dawki lub zmiany terapii induktora. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdepresyjnych (imipramina, fluoksetyna) oraz innych przeciwpsychotycznych (rysyperydon, haloperydol), choć tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
arytmia, barbituran, benzodiazepina, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, lek działający na OUN, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metabolizm wątrobowy, metadon, objaw pozapiramidowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rysperydon, sok grejpfrutowy, technika chromatograficzna, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie oddychania
Leksykon leków
Interakcje leku – MaxAlgina 500 mg

Metamizol sodowy jednowodny, aktywny składnik preparatu MaxAlgina, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez indukcję enzymów CYP2B6 i CYP3A4, co prowadzi do obniżenia stężenia i skuteczności leków takich jak bupropion, efawirenz, metadon, walproinian, sertralina, cyklosporyna i takrolimus. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężeń i efektów klinicznych tych leków podczas terapii skojarzonej. Metamizol zmniejsza także przeciwpłytkowe działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego stosowanych w prewencji sercowo-naczyniowej, co wymaga ostrożności i ewentualnego monitorowania funkcji płytek krwi. Ponadto, jednoczesne stosowanie metamizolu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może wpływać na ich skuteczność, co uzasadnia kontrolę parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek krwi, bupropion, chloropromazyna, cyklosporyna, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie przeciwpłytkowe, efawirenz, elektrolity, enzymy CYP2B6 i CYP3A4, funkcja nerek, hemotoksyczność, hepatotoksyczność, hipotermia, indukcja enzymów metabolizujących, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, leki immunosupresyjne, leki moczopędne, leki przeciwnadciśnieniowe, lit, metadon, metamizol, metotreksat, parametry krzepnięcia, pirazolony, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, sertralina, takrolimus, triamteren, walproinian
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Synoptis 800 mg

Darunawir wykazuje zróżnicowany profil interakcji farmakokinetycznych w zależności od zastosowanego wzmacniacza – rytonawiru (DRV/r) lub kobicystatu (DRV/c). Oba wzmacniacze metabolizowane są przez CYP3A, jednak darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej wrażliwy na indukcję CYP3A, co powoduje konieczność przeciwwskazania jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec, karbamazepina). Rytonawir wykazuje silne działanie inhibicyjne na CYP3A, CYP2D6 oraz transportery P-gp, OATP1B1 i OATP1B3, co prowadzi do istotnego zwiększenia ekspozycji na darunawir (około 14-krotne po dawce 600 mg darunawiru z 100 mg rytonawiru dwa razy dziennie) oraz innych leków metabolizowanych przez te enzymy i transportery. Kobicystat, podawany w dawce 150 mg z 800 mg darunawiru raz na dobę, wykazuje podobne wzmocnienie farmakokinetyczne, ale nie indukuje enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani UGT1A1, co może wpływać na profil interakcji.
adherencja do leczenia, amiodaron, atorwastatyna, boceprewir, bozentan, buprenorfina, cyklosporyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, dehydrogenaza alkoholowa, deksametazon, digoksyna, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, esomeprazol, eteksylat dabigatranu, etrawiryna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutikazon, glikoproteina p, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, izoenzym CYP3A, karbamazepina, karwedilol, klotrymazol, kobicystat, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, metadon, metformina, metoprolol, newirapina, OATP1B1, OATP1B3, omeprazol, paklitaksel, paroksetyna, prawastatyna, propafenon, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, statyna, syrolimus, takrolimus, telaprewir, trazodon, UGT1A1, warfaryna, wskaźnik terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności wątroby, zespół Cushinga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Methadone Hydrochloride Molteni

Methadone Hydrochloride Molteni w postaci syropu (5 mg/ml) jest przeznaczony wyłącznie do podawania doustnego, z bezwzględnym zakazem stosowania pozajelitowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych, z niedoczynnością tarczycy, chorobą Addisona, przerostem gruczołu krokowego, zwężeniem cewki moczowej oraz u osób z ciężkim zaparciem, u których zaleca się zmniejszenie dawek początkowych i dokładne monitorowanie ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Metadon może wywoływać odwracalną niewydolność kory nadnerczy, dlatego konieczne jest systematyczne monitorowanie funkcji nadnerczy oraz wdrożenie terapii glikokortykosteroidowej w razie potrzeby. Objawy niewydolności nadnerczy obejmują nudności, wymioty, utratę apetytu, zmęczenie, zawroty głowy oraz hipotensję, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
choroba Addisona, ciężkie zaparcie, depresanty ośrodkowego układu nerwowego, depresja oddechowa, hipotensja, metadon, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niskie ciśnienie krwi, nudności, pochodne fenotiazyny, podawanie doustne, przerost gruczołu krokowego, sedacja, śpiączka, terapia glikokortykosteroidowa, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, utrata apetytu, zawroty głowy, zmęczenie, zwężenie cewki moczowej
Leksykon substancji czynnych
Dziurawiec zwyczajny – Interakcje

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) wykazuje silne właściwości indukujące enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz glikoproteinę P, co prowadzi do przyspieszonego metabolizmu wielu leków i obniżenia ich stężenia w osoczu. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak immunosupresanty (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus – zmniejszenie stężenia o 30-70%), leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), doustne środki antykoncepcyjne, inhibitory proteazy HIV/HCV, cytostatyki (imatynib, irynotekan) oraz leki przeciwdepresyjne (SSRI, trójpierścieniowe). W praktyce klinicznej zaleca się dokładny wywiad farmakologiczny, unikanie łącznego stosowania dziurawca z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym oraz monitorowanie stężeń leków w osoczu, zwłaszcza w grupach wysokiego ryzyka.
Preparaty z dziurawcem w formie nalewek, takie jak Krople żołądkowe forte (65-75% etanolu V/V) i Krople żołądkowe T (~70% etanolu V/V), niosą dodatkowe ryzyko interakcji z alkoholem, które może nasilać działanie sedatywne, fotouczulające oraz hepatotoksyczność. W przypadku stosowania preparatów miejscowych (np. Traumeel S w rozcieńczeniu homeopatycznym D6) interakcje są mniej prawdopodobne, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych leków miejscowych ze względu na możliwe zmiany wchłaniania. Edukacja pacjentów oraz konsultacja lekarska przed zastosowaniem dziurawca są kluczowe dla minimalizacji ryzyka poważnych interakcji farmakologicznych.
amitryptylina, antagonista witaminy K, benzodiazepina, benzodiazepiny, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie fotouczulające, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, fotosensybilizacja, glikoproteina p, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, indeks terapeutyczny, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory proteazy HIV, izoenzymy cytochromu P450, korzeń kozłka, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, leki immunosupresyjne, leki przeciwpadaczkowe, metadon, nalewka z ziela dziurawca, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, objawy odstawienne, oporność wirusa HIV, reakcja fototoksyczna, rozcieńczenie homeopatyczne, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, statyna, statyny, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, Valeriana officinalis, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex Hot Zatoki 650 mg + 60 mg + 20 mg + 4 mg

Gripex Hot ZATOKI to preparat zawierający paracetamol (650 mg), pseudoefedrynę (60 mg), dekstrometorfan (20 mg) oraz chlorofenaminę (4 mg), który wykazuje liczne interakcje farmakologiczne istotne dla bezpiecznej terapii. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami wpływającymi na jego wchłanianie (np. metoklopramid, domperidon przyspieszają, a cholestyramina, opioidy obniżają absorpcję) oraz metabolizm (nizatydyna, zydowudyna podwyższają stężenie, probenecyd zmniejsza wydalanie). Istotne jest unikanie łącznego stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko przedawkowania. Paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych, warfaryny i kofeiny, a w połączeniu z flukloksacyliną istnieje ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać działanie innych sympatykomimetyków i być osłabiana przez metyldopę, guanetydynę i rezerpinę; jej łączone stosowanie z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 może kumulować się przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Chlorofenamina nasila działanie leków ośrodkowych, w tym inhibitorów MAO i benzodiazepin, co może prowadzić do nasilenia sedacji i ryzyka przedawkowania.
amiodaron, anestetyk wziewny, antagonista receptora 5-HT3, antykoagulant kumarynowy, barbiturany, benzodiazepina, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cholestyramina, cynakalcet, depresja oddechowa, enzym CYP2D6, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, guanetydyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, kaolin, kwasica metaboliczna, lek działający depresyjnie na OUN, lek działający ośrodkowo, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, lek uspokajający, lek zapierający, lidokaina, metadon, metoklopramid i domperidon, metyldopa, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, perfenazyna, probenecyd, propafenon, propranolol, rezerpina, ryfampicyna, salbutamol, salicylamid, sedacja, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wodorotlenek glinu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Retrovir 10 mg/ml

Zydowudyna, składnik aktywny Retroviru, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i profil bezpieczeństwa. Ryfampicyna zmniejsza AUC zydowudyny o około 48% ± 34%, co może prowadzić do utraty efektu terapeutycznego, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Probenecyd zwiększa AUC zydowudyny o 106% (100-170%), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych z powodu ryzyka toksyczności. Leki takie jak kwas walproinowy, flukonazol i metadon również zwiększają AUC zydowudyny i zmniejszają jej klirens, co wskazuje na konieczność uważnej kontroli pacjentów pod kątem działań niepożądanych. Atowakwon podnosi AUC zydowudyny o 33%, jednak krótkotrwałe stosowanie w leczeniu PCP nie wydaje się klinicznie istotne, choć długotrwała terapia wymaga szczególnej obserwacji. Lamiwudyna powoduje wzrost Cmax zydowudyny o 28% bez wpływu na AUC, co nie wymaga modyfikacji terapii.
amfoterycyna B, anemia, atowakwon, AUC, dapson, doksorubicyna, działanie hepatotoksyczne, działanie mielosupresyjne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, flucytozyna, flukonazol, funkcja wątroby, gancyklowir, hamowanie kompetycyjne, interferon, klofibrat, ko-trymoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lamiwudyna, lek cytostatyczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm mikrosomalny wątroby, metadon, napad drgawkowy, neutropenia, parametr hematologiczny, pentamidyna, pirymetamina, probenecyd, ryfampicyna, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stawudyna, trombocytopenia, winblastyna, winkrystyna, zaburzenie hematologiczne, zapalenie płuc Pneumocystis carinii, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tenofovir Synoptis 245 mg

Tenofowir dizoproksylu wykazuje niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z CYP450, jednakże istnieją istotne przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania z niektórymi lekami. Przeciwwskazane jest łączenie tenofowiru z innymi produktami zawierającymi tenofowir (dizoproksyl lub alafenamid) oraz z adefowirem dipiwoksylu. Jednoczesne podawanie z dydanozyną zwiększa jej stężenie o 40-60%, co podnosi ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki i kwasica mleczanowa. Tenofowir jest głównie wydalany przez nerki, dlatego współstosowanie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) lub lekami konkurującymi o czynne wydzielanie kanalikowe (np. cydofowir) może prowadzić do zwiększenia stężenia tenofowiru i nasilenia nefrotoksyczności. Szczególną ostrożność wymaga także łączenie z inhibitorami proteazy wzmacnianymi rytonawirem (atazanawir, lopinawir, darunawir), które podnoszą stężenie tenofowiru i mogą nasilać nefrotoksyczność, co wymaga dokładnego monitorowania funkcji nerek.
adefowir dipiwoksylu, alafenamid tenofowiru, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir/rytonawir, białko nośnikowe hOAT 1, białko nośnikowe hOAT 3, białko nośnikowe MRP 4, biodostępność tenofowiru, cydofowir, cytochrom P450, darunawir rytonawir, dydanozyna, działanie nefrotoksyczne, efawirenz, emtrycytabina, entekawir, foskarnet, gancyklowir, hormonalny środek antykoncepcyjny, indynawir, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, interleukina-2, kobicystat, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, ledipaswir/sofosbuwir, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, lopinawir/rytonawir, metadon, nelfinawir, pentamidyna, rybawiryna, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, tenofowir dizoproksylu, toksyczność nerkowa, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie HIV, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Flutam 250 mg

Flutamid, stosowany w dawce 250 mg w produkcie Apo-Flutam, nie wykazuje interakcji z octanem leuproreliny, co umożliwia ich jednoczesne stosowanie w terapii przeciwnowotworowej. Istotne jest jednak monitorowanie pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza warfarynę, gdyż flutamid może nasilać jej działanie, prowadząc do wydłużenia czasu protrombinowego i zwiększonego ryzyka krwawień. W takich przypadkach zaleca się regularne badania czasu krzepnięcia oraz ewentualną korektę dawki leków przeciwzakrzepowych. Ponadto, flutamid może wydłużać odstęp QT w EKG, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA (np. chinidyna, dyzopiramid) i III (np. amiodaron, sotalol), metadonu, moksyfloksacyny oraz leków przeciwpsychotycznych, ze względu na ryzyko torsade de pointes. W takich przypadkach wskazane jest monitorowanie EKG i dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka.
amiodaron, chinidyna, czas protrombinowy, dofetylid, dyzopiramid, fluorochinolon, flutamid, hepatotoksyczność, ibutylid, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, metadon, moksyfloksacyna, octan leuproreliny, odstęp QT, powikłanie krwotoczne, sotalol, terapia przeciwnowotworowa, torsade de pointes, warfaryna, zapis elektrokardiograficzny
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex FORTE 500 mg + 30 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Gripex FORTE zawiera paracetamol (500 mg), pseudoefedrynę (30 mg) oraz dekstrometorfan (10 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Paracetamol wykazuje ryzyko kumulacji dawki i hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami zawierającymi paracetamol, inhibitorami MAO (konieczny 2-tygodniowy odstęp po ich odstawieniu), lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) oraz izoniazydem. Ponadto, paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny oraz toksyczność zydowudyny na szpik kostny. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, nie powinna być stosowana z inhibitorami MAO, innymi sympatykomimetykami, furazolidonem oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi, gdyż może nasilać ich działanie lub je osłabiać, co zwiększa ryzyko nadciśnienia i zaburzeń rytmu serca. Dekstrometorfan jest przeciwwskazany w połączeniu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, a także wymaga ostrożności przy stosowaniu z lekami depresyjnymi na OUN (opioidy, benzodiazepiny, leki psychotropowe), które mogą nasilać depresję oddechową i sedację. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, sertralina, bupropion), które mogą znacząco zwiększać stężenie dekstrometorfanu i ryzyko toksyczności.
acenokumarol, albuterol, amiodaron, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cynakalcet, depresja oddechowa, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, furazolidon, glikozyd naparstnicy, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, izoniazyd, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwzakrzepowy, martwica wątroby, metabolit paracetamolu, metadon, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinonoimina, niewydolność wątroby, nizatydyna, paroksetyna, perfenazyna, probenecyd, propafenon, propranolol, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, salbutamol, sertralina, sympatykomimetyk, terbinafina, tiorydazyna, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Metadon – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Metadon znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez ośrodkowe działanie depresyjne, które manifestuje się sennością, sedacją, zaburzeniami koncentracji oraz spowolnieniem reakcji psychomotorycznych. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na sprawność psychomotoryczną należą sedacja, osłabienie, zmęczenie, senność, zwężenie źrenic, niewyraźne widzenie, suchość oczu, zawroty głowy oraz zaburzenia psychiczne takie jak euforia, dysforia, bezsenność, dezorientacja i splątanie. Rzadziej obserwuje się ból głowy, omdlenia, zmniejszenie libido oraz niedociśnienie. Częstość występowania tych objawów jest różna, od często do niezbyt często, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka u każdego pacjenta.
bezsenność, ból głowy, dezorientacja, dysforia, euforia, leczenie podtrzymujące, metadon, nadmierna potliwość, niedociśnienie, niewyraźne widzenie, oczopląs, omdlenie, osłabienie, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, sedacja, senność, splątanie, spowolnienie reakcji psychomotorycznej, sprawność psychomotoryczna, suchość oka, tolerancja na działanie sedatywne, uderzenie gorąca, utrata przytomności, zaburzenie koncentracji, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie oka, zaburzenie psychiczne, zaburzenie ucha i błędnika, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zmniejszenie libido, zwężenie źrenicy
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina PR 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoformę CYP3A4 cytochromu P450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymatyczne, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 13% ekspozycji przy karbamazepinie i o około 450% przy fenytoinie), co może wymagać korekty dawki. Równoczesne podawanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, potencjalnie obniżając jej skuteczność. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych przy stosowaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny. Walproinian sodu nie wpływa na farmakokinetykę, jednak u dzieci i młodzieży zwiększa ryzyko leukopenii i neutropenii.
badanie chromatograficzne, choroba wątroby, cymetydyna, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, inhibitor CYP3A4, izoforma CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leukopenia, metabolizm wątrobowy, metadon, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie układu pozapiramidowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Auroxetyn 40 mg

Atomoksetyna, metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma grupami leków. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko poważnych interakcji. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna czy terbinafina, mogą zwiększać ekspozycję na atomoksetynę 6-8-krotnie oraz stężenie maksymalne (Css,max) 3-4-krotnie, co wymaga wolniejszego zwiększania dawki i ewentualnego zmniejszenia dawki docelowej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów wolno metabolizujących atomoksetynę oraz podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów cytochromu P450 innych niż CYP2D6. Ponadto, atomoksetyna może nasilać działanie leków wpływających na układ sercowo-naczyniowy, takich jak agoniści receptorów beta2 (np. salbutamol), co wymaga monitorowania tętna i ciśnienia tętniczego, zwłaszcza przy dawkach salbutamolu 600 μg dożylnie lub inhalacyjnie 200 μg.
agonista receptora beta2, albumina ludzka, antagonista wapnia, atomoksetyna, benzodiazepina, beta-bloker, buproprion, butyrofenon, chinidyna, chlorochina, cyzapryd, diazepam, enzym CYP2D6, erytromycyna, fenelzyna, fenotiazyna, fenylefryna, fenytoina, fluoksetyna, formoterol, imipramina, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny tiazydowy, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lit farmakologiczny, meflochina, metadon, mirtazapina, moklobemid, moksyfloksacyna, napad drgawkowy, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, paroksetyna, pseudoefedryna, salbutamol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terbinafina, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Misyo 10 mg/ml

Metadon w postaci koncentratu doustnego Misyo (10 mg/ml) znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, głównie poprzez indukcję senności oraz obniżenie czujności. Objawy te upośledzają koordynację wzrokowo-ruchową, czas reakcji oraz ocenę sytuacji drogowej, co stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. Wpływ metadonu utrzymuje się zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu, a czas powrotu do bezpiecznej aktywności jest zmienny i zależy od indywidualnych cech pacjenta, takich jak metabolizm, wiek, masa ciała oraz współistniejące schorzenia.
czas reakcji, indywidualna wrażliwość, koordynacja wzrokowo-ruchowa, leczenie metadonem, metabolizm leku, metadon, obniżona czujność, roztwór doustny, senność, sprawność psychomotoryczna, upośledzenie sprawności psychomotorycznej, współistniejące schorzenia, zakaz prowadzenia pojazdów, zmniejszenie czujności
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Sandoz 600 mg

Darunawir Sandoz (600 mg) stosowany jest wyłącznie w skojarzeniu z rytonawirem w dawce 100 mg dwa razy na dobę, co powoduje około 14-krotne zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na darunawir dzięki hamowaniu enzymów CYP3A, CYP2D6 oraz transportera P-gp. Rytonawir dodatkowo hamuje transportery OATP1B1 i OATP1B3. Interakcje farmakokinetyczne obejmują zwiększenie stężenia w osoczu substratów CYP3A i CYP2D6 (np. flekainid, metoprolol), co może nasilać ich działanie i działania niepożądane, oraz zmniejszenie ekspozycji substratów CYP2C9 (np. warfaryna) i CYP2C19 (np. metadon), co osłabia ich efekt terapeutyczny. Ponadto, inhibitory CYP3A (np. azolowe leki przeciwgrzybicze) zwiększają stężenia darunawiru i rytonawiru, natomiast induktory CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec) obniżają ich poziomy, co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Ze względu na wąski indeks terapeutyczny niektórych leków metabolizowanych przez CYP3A, ich jednoczesne stosowanie z darunawirem wzmocnionym rytonawirem jest przeciwwskazane.
białko transportowe, bozentan, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, eteksylat dabigatranu, flekainid, glikoproteina p, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor CYP3A, INR, interakcja lekowa, klirens, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir, metadon, OATP1B1, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, rosuwastatyna, ryfampicyna, statyna, substrat CYP2C19, substrat CYP2C8, substrat CYP2C9, substrat CYP2D6, substrat transportera, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 50 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kvelux SR, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, klarytromycyna) i induktorami (np. karbamazepina, fenytoina) tego enzymu. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać AUC kwetiapiny nawet 5-8-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania, natomiast induktory enzymów wątrobowych mogą obniżać stężenie leku, zmniejszając jego skuteczność (karbamazepina obniża o 13%, fenytoina nawet o 450%). Ponadto, kwetiapina wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego, oraz z lekami cholinolitycznymi, nasilając ich działania niepożądane. Szczególną ostrożność należy zachować także przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT oraz podczas terapii z litem i walproinianem sodu, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, leukopenia czy neutropenia.
chromatografia, cymetydyna, cytochrom P450, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, funkcja poznawcza, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakologiczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kserostomia, lek cholinolityczny, lek serotoninergiczny, metadon, neutropenia, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, retencja moczu, równowaga elektrolitowa, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 300 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do około 13% ekspozycji i wzrost o 450%), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. W przypadku stosowania induktorów konieczne jest ostrożne monitorowanie i rozważenie korzyści oraz ryzyka, a zmiany dawkowania powinny być wprowadzane stopniowo. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas jednoczesnego podawania leków przeciwdepresyjnych (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotycznych (rysperydon, haloperydol) oraz cymetydyny, natomiast tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit, metadon, morfologia krwi, neutropenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, rysperydon, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, tricykliczne leki przeciwdepresyjne, walproinian sodu, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – DEXApico (1625 mg + 6,5 mg)/5 ml

Produkt leczniczy DexaPico, zawierający dekstrometorfanu bromowodorek oraz wyciąg z kwiatu lipy, wykazuje istotne ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, szczególnie w kontekście inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) oraz leków hamujących enzym CYP2D6. Stosowanie DexaPico jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO oraz w okresie 14 dni po zakończeniu ich terapii ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się wysoką gorączką, nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami rytmu serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z linezolidem, który działa jak inhibitor MAO, oraz z chinidyną, powodującą nawet 20-krotny wzrost stężenia dekstrometorfanu w osoczu, co znacząco zwiększa ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, terbinafina, amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet oraz leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, perfenazyna, tiorydazyna), mogą podnosić stężenie dekstrometorfanu, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki.
alkohol etylowy, amiodaron, barbituran, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, chinidyna, choroba układu oddechowego, cynakalcet, CYP2D6, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, difenhydramina, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hiperkalcemia, inhibitor monoaminooksydazy, klemastyna, lek antyarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, linezolid, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, upośledzona funkcja wątroby, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pinexet 200 mg 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens leku, redukując ekspozycję do 13% lub nawet bardziej, co może obniżać skuteczność terapii. Spożywanie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niewskazane. W przypadku leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, inhibitory MAO) istnieje wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, wymagające ostrożności i monitorowania. Dodatkowo, kwetiapina wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, co może kumulować się z innymi lekami o podobnym mechanizmie, zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, enzym wątrobowy, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, kwetiapina, lek serotoninergiczny, leukopenia, metadon, nadmierna sedacja, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, sole litu, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Kventiax SR 300 mg

Kwetiapina, substancja czynna preparatu Kventiax SR, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej stężenie w osoczu i potencjalnie zmniejszając skuteczność terapeutyczną. Sok grejpfrutowy, hamujący CYP3A4, również nie jest zalecany. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje względnie niezmieniona przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi (rysyperydon, haloperydol), choć tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
AUC kwetiapiny, cymetydyna, cytochrom P450, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, EKG, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik badania, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów mikrosomalnych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kwetiapiny, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metadon, metoda chromatograficzna, morfologia krwi, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół maniakalny, ryfampicyna, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie układu pozapiramidowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna produktu Faxigen XL, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi nieselektywnymi, gdzie ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego jest bardzo wysokie i stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii wenlafaksyną oraz 7 dni po odstawieniu wenlafaksyny przed włączeniem IMAO. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, tramadol, fentanyl i inne), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i po zwiększeniu dawki. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest niewskazane ze względu na nasilenie depresyjnego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz ryzyko pogorszenia stanu psychicznego.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, błękit metylenowy, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny inhibitor MAO, nieselektywny inhibitor MAO, O-demetylowenlafaksyna, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor MAO-A, SNRI, sotalol, SSRI, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Fair-Med 25 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny (25 mg) z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane klinicznie. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza AUC do 13%, fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapii. W przypadku stosowania tych leków konieczne jest rozważenie dostosowania dawki kwetiapiny lub zmiana induktora na lek nieindukujący enzymów, np. sodu walproinian. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol), natomiast współpodawanie z tiorydazyną zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
cymetydyna, cytochrom P450 CYP3A4, działanie przeciwcholinergiczne, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, inhibitor CYP3A4, interakcja z alkoholem, karbamazepina, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, metadon, neutropenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, sodu walproinian, sok grejpfrutowy, tiorydazyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Binabic 50 mg

Bikalutamid wykazuje hamujący wpływ na izoenzymy cytochromu P-450, głównie CYP3A4, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych. W badaniach klinicznych stwierdzono, że jednoczesne podawanie bikalutamidu z midazolamem zwiększa AUC midazolamu o około 80%, co wskazuje na znaczące hamowanie metabolizmu. Przeciwwskazane jest stosowanie bikalutamidu z terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes. Konieczne jest także monitorowanie stężenia cyklosporyny podczas terapii skojarzonej oraz rozważenie zmniejszenia dawek leków blokujących kanał wapniowy i benzodiazepin. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, takich jak antyarytmiki klasy IA i III, metadon, moksyfloksacyna oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne, ze względu na ryzyko arytmii.
alkohol etylowy, amiodaron, analog LHRH, astemizol, benzodiazepina, bikalutamid, bloker kanału wapniowego, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P-450, cyzapryd, czas protrombinowy, dofetylid, dysfagia, dyzopiramid, enancjomer bikalutamidu, fenazon, hepatotoksyczność, hormon uwalniający hormon luteinizujący, ibutylid, indeks terapeutyczny, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek antyarytmiczny klasy IA, lek antyarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, metadon, midazolam, moksyfloksacyna, pochodna kumaryny, rak prostaty, sotalol, terapia antyandrogenowa, terfenadyna, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dexapini (426 mg + 65 mg + 6,5 mg)/5 ml

Produkt leczniczy DEXAPINI w formie syropu zawiera dekstrometorfanu bromowodorek (6,5 mg/5 ml), wyciąg płynny z pędów sosny (426 mg/5 ml) oraz nalewkę z owocu kopru włoskiego (65 mg/5 ml) i wykazuje liczne klinicznie istotne interakcje farmakologiczne. Przeciwwskazane jest stosowanie DEXAPINI z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego, objawiającego się hipertermią, nadciśnieniem i zaburzeniami rytmu serca, a także z lekami o działaniu hamującym CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna), które mogą powodować wielokrotny wzrost stężenia dekstrometorfanu i toksyczność ośrodkową (pobudzenie, dezorientacja, drżenie, depresja oddechowa). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z linezolidem oraz buprenorfiną, które zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, a także na leki psychotropowe i przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym, nasilające depresję OUN. W trakcie terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6, z możliwością dostosowania dawki dekstrometorfanu.
amiodaron, buprenorfina, bupropion, chinidyna, cynakalcet, CYP2D6, dekstrometorfan bromowodorek, difenhydramina, dysfagia, działanie depresyjne na OUN, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hydroksyzyna, inhibitor enzymu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, linezolid, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, miorelaksant centralny, moklobemid, nalewka z kopru włoskiego, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, selegilina, sertralina, tiorydazyna, wyciąg z pędów sosny, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Goserelina – Interakcje

Goserelina, jako analog gonadoliberyny (GnRH), wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie w kontekście wydłużenia odstępu QT w zapisie EKG, co zwiększa ryzyko torsades de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu gosereliny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) oraz klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), opioidowym metadonem, fluorochinolonem moksyfloksacyną oraz lekami przeciwpsychotycznymi (np. haloperydol, tiorydazyna, kwetiapina, olanzapina). Wymagane jest monitorowanie EKG oraz rozważenie alternatywnych terapii, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka arytmii komorowych, takimi jak niewydolność serca, bradykardia, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia) czy wrodzone wydłużenie QT.
amiodaron, analog gonadoliberyny, arytmia komorowa, bradykardia, chinidyna, dofetylid, dyzopiramid, elektrofizjologia serca, farmakokinetyka, fluorochinolony, goserelina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, ibutylid, kwetiapina, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwpsychotyczne, metadon, moksyfloksacyna, monitoring EKG, niewydolność serca, olanzapina, repolaryzacja mięśnia sercowego, sotalol, terapia hormonalna, tiorydazyna, torsades de pointes, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Diphereline SR 3,75 3,75 mg

Preparat Diphereline SR 3,75 mg (tryptorelina) może wchodzić w interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT w EKG, co jest istotne ze względu na ryzyko torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych grupy IA (chinidyna, prokainamid) i III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), a także metadonu, moksyfloksacyny i leków przeciwpsychotycznych (pochodne fenotiazyny, haloperidol, pimozyd). Zaleca się unikanie kojarzenia tych leków lub ścisłe monitorowanie EKG oraz stężenia elektrolitów (K+, Mg2+), aby minimalizować ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, tryptorelina może wpływać na wydzielanie gonadotropin, co wymaga monitorowania stanu hormonalnego pacjenta podczas terapii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu estrogenów, progestagenów i antyandrogenów.
amiodaron, antyandrogen, chinidyna, deprywacja androgenowa, dofetylid, estrogen, gonadotropina, haloperidol, ibutylid, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, metadon, moksyfloksacyna, monitorowanie EKG, pimozyd, pochodna fenotiazyny, progestagen, prokainamid, sotalol, stężenie elektrolitów, torsade de pointes, tryptorelina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Indix Combi 5 mg + 1,25 mg

Produkt Indix Combi, zawierający peryndopryl 5 mg oraz indapamid 1,25 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z litem (z powodu ryzyka zwiększenia stężenia i toksyczności litu), sakubitrylem/walsartanem (przeciwwskazane z uwagi na ryzyko obrzęku naczynioruchowego), aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (zwiększone ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek) oraz pozaustrojowymi metodami leczenia z błonami o dużej przepuszczalności (ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych). Ponadto, stosowanie NLPZ, w tym kwasu acetylosalicylowego w dawkach ≥3 g/dobę, może osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemii, zwłaszcza u osób starszych i z zaburzeniami nerek. Należy także zwrócić uwagę na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon w dawkach 12,5-50 mg/dobę), inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, heparyn, leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimu i kotrimoksazolu, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek.
aliskiren, allopurynol, amfoterycyna B, amiloryd, amiodaron, amisulpryd, bretylium, chinidyna, chloropromazyna, cyjamemazyna, cyklosporyna, dofetylid, doustny lek hipoglikemizujący, droperydol, dyzopiramid, eplerenon, erytromycyna dożylna, ewerolimus, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gliptyna, halofantryna, haloperydol, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kotrimoksazol, kwasica mleczanowa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lewomepromazyna, linagliptyna, metadon, metformina, mineralokortykosteroid, mizolastyna, moksyfloksacyna, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, peryndopryl i indapamid, pimozyd, pochodna fenotiazyny, preparat naparstnicy, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sotalol, sparfloksacyna, spironolakton, stężenie litu w surowicy, sulpiryd, sultopryd, takrolimus, temsyrolimus, tetrakozaktyd, tiapryd, tiorydazyna, torsade de pointes, triamteren, trifluoperazyna, trimetoprim, winkamina
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina PR 300 mg

ApoTiapina PR (kwetiapina) jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Sok grejpfrutowy również hamuje CYP3A4 i jest niewskazany. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 87% i około 450%), co może wymagać korekty dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi (ryzyperydon, haloperidol), jednak tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej stężenie w osoczu.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodka oddechowego, depresja OUN, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, efekt antycholinergiczny, fenytoina, fluoksetyna, funkcja poznawcza, haloperydol, imipramina, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit, metadon, neutropenia, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, stężenie kwetiapiny w osoczu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, zaburzenie elektrolitowe, zespół maniakalny
Leksykon substancji czynnych
Tryptorelina – Interakcje

Tryptorelina, jako analog gonadoliberyny (GnRH), wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na wydzielanie gonadotropin oraz tymi, które mogą wydłużać odstęp QT. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie tryptoreliny z lekami antyarytmicznymi z grup IA (chinidyna, dizopiramid, prokainamid) i III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadonem, moksyfloksacyną oraz lekami przeciwpsychotycznymi (np. haloperidol, tiorydazyna, risperidon), które mogą zwiększać ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Zaleca się unikanie takich połączeń lub ścisłe monitorowanie EKG. Ponadto, tryptorelina może wchodzić w interakcje z lekami uwalniającymi histaminę, choć ich kliniczne znaczenie jest niskie, oraz z alkoholem, który może nasilać działania niepożądane (zawroty głowy, senność) i potencjalnie zwiększać ryzyko kardiologiczne, zwłaszcza u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego narażonych na osteoporozę.
amiodaron, analog gonadoliberyny, blokada androgenowa, chinidyna, dizopiramid, dofetylid, elektrokardiogram, fluorochinolony, gęstość mineralna kości, gonadotropiny, haloperidol, ibutylid, inhibitory aromatazy, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leki antyarytmiczne, leki uwalniające histaminę, metadon, moksyfloksacyna, odstęp QT, osteoporoza, prokainamid, rak gruczołu krokowego, sotalol, supresja gonadotropin, torsade de pointes, tryptorelina, układ hormonalny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Interakcje

Emtrycytabina, stosowana w terapii HIV i HBV, charakteryzuje się niskim ryzykiem interakcji farmakokinetycznych związanych z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450 (CYP), gdyż nie jest ich inhibitorem ani induktorem. Główny szlak eliminacji to wydalanie nerkowe przez filtrację kłębuszkową i aktywne wydzielanie kanalikowe, co powoduje, że leki nefrotoksyczne (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, cydofowir i inne) oraz konkurujące o wydzielanie analogi nukleozydowe (lamiwudyna, dydanozyna, dipiwoksyl adefowiru) mogą zwiększać stężenie emtrycytabiny w surowicy, podnosząc ryzyko toksyczności nerkowej. W terapii skojarzonej z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir/rytonawir, darunawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir) oraz lekami przeciw HCV (ledipaswir/sofosbuwir, sofosbuwir/welpataswir) obserwuje się umiarkowane ryzyko wzrostu stężenia tenofowiru, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawki emtrycytabiny, jednak należy zwracać uwagę na potencjalne działania niepożądane.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, analog cytydyny, arytmia typu torsade de pointes, astemizol, atazanawir, cydofowir, cyzapryd, darunawir, dipiwoksyl adefowiru, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, famcyklowir, filtracja kłębuszkowa, flekainid, fluorochinolon, foskarnet, gancyklowir, HBV, inhibitor proteazy HIV, interleukina-2, izoenzym cytochromu P450, lamiwudyna, ledipaswir/sofosbuwir, lek nefrotoksyczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir z rytonawirem, makrolid, mechanizm działania, metadon, metamizol, miłorząb dwuklapowy, norgestymat i etynyloestradiol, pentamidyna, prazykwantel, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sofosbuwir/welpataswir, spektrometria masowa, środek antykoncepcyjny, takrolimus, terapia przeciwretrowirusowa, terfenadyna, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydłużenie odstępu QTc, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HIV, ziele dziurawca
Leksykon leków
Skład i postać leku – Theophyllinum Tramco 1,2 mg/ml

Theophyllinum Tramco to roztwór do infuzji zawierający 1,2 mg/ml teofiliny, dostępny w opakowaniach po 250 ml, co odpowiada 300 mg substancji czynnej na butelkę. Produkt zawiera również glukozę i wodę do wstrzykiwań jako substancje pomocnicze. Forma infuzyjna umożliwia precyzyjne dawkowanie i szybkie wprowadzenie teofiliny do krwiobiegu. Lek jest przechowywany w szklanych butelkach zabezpieczonych gumowym korkiem bromobutylowym i aluminiowym kapslem, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Produkt należy chronić przed światłem i przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Po otwarciu butelki roztwór powinien być wykorzystany natychmiast, aby zachować sterylność i bezpieczeństwo podania.
adrenalina, antybiotyk, chloropromazyna, fenobarbital sodu, fenytoina, glukoza, hormon, hydralazyna, insulina, katecholamina, kodeina, kortykotropina, kwas askorbinowy, lek opioidowy, lek przeciwdrgawkowy, lek psychotropowy, metadon, metycylina, morfina, niezgodność farmaceutyczna, noradrenalina, oksytetracyklina, papaweryna, penicylina G, płyn infuzyjny, promazyna, prometazyna, roztwór do infuzji, sterylność, teofilina, tetracyklina, witamina, witamina B-complex, woda do wstrzykiwań
Leksykon leków
Interakcje leku – Actifed (1,25 mg + 30 mg + 10 mg)/5 ml

Produkt leczniczy Actifed, zawierający triprolidynę, pseudoefedrynę oraz dekstrometorfan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Dekstrometorfan metabolizowany jest przez CYP2D6, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina) może zwiększyć jego stężenie w osoczu nawet do 20-krotności, co podnosi ryzyko toksyczności, objawiającej się pobudzeniem, dezorientacją, drżeniem, bezsennością, biegunką, depresją oddechową oraz zespołem serotoninowym. Pseudoefedryna, działając sympatykomimetycznie, może w połączeniu z inhibitorami MAO prowadzić do ostrego przełomu nadciśnieniowego poprzez hamowanie metabolizmu amin sympatykomimetycznych i zwiększenie uwalniania noradrenaliny. Triprolidyna nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z alkoholem, lekami uspokajającymi i nasennymi, co skutkuje znacznym upośledzeniem funkcji psychomotorycznych.
amiodaron, bloker receptorów adrenergicznych, bretylium, bupropion, chinidyna, dekstrometorfan, depresja oddechowa, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izawukonazol, lek hipotensyjny, lek sympatykomimetyczny, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metoprolol, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostry przełom nadciśnieniowy, paroksetyna, pseudoefedryna, receptor adrenergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, tachykardia, terbinafina, triprolidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Espefa 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, jako antagonista receptorów H1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie hydroksyzyny z lekami wydłużającymi odstęp QT i wywołującymi torsade de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dyzopiramid), klasy III (amiodaron, sotalol), niektóre leki przeciwhistaminowe, przeciwpsychotyczne (haloperydol), przeciwdepresyjne (cytalopram, escytalopram), przeciwmalaryczne (meflochina), antybiotyki (erytromycyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna), przeciwgrzybicze (pentamidyna), leki stosowane w chorobach układu pokarmowego (prukalopryd), onkologiczne (toremifen, wandetanib) oraz metadon. Również jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Hydroksyzyna metabolizowana jest przez dehydrogenazę alkoholową oraz CYP3A4/5, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania przy stosowaniu silnych inhibitorów tych enzymów. Ponadto, hydroksyzyna może nasilać działanie leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy oraz leków o działaniu przeciwcholinergicznym, co wymaga indywidualnego dostosowania dawek.
adrenalina, amiodaron, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, chinidyna, cymetydyna, CYP3A4/5, cytalopram, cytochrom P450, cytochrom P450 2D6, dehydrogenaza alkoholowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dyzopiramid, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna chlorowodorek, Hydroxyzinum Espefa, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, meflochina, metadon, moksyfloksacyna, pentamidyna, prukalopryd, sotalol, toremifen, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, wandetanib, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum PPH 25 mg

Hydroksyzyna, substancja aktywna leku Hydroxizine Genoptim, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie hydroksyzyny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak przeciwarytmiki klasy IA (np. chinidyna, dyzopiramid), klasy III (amiodaron, sotalol), niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol), przeciwpsychotyczne (haloperydol), przeciwdepresyjne (cytalopram, escytalopram), antybiotyki (erytromycyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna), przeciwmalaryczne (meflochina), przeciwgrzybicze (pentamidyna), gastroenterologiczne (prukalopryd), przeciwnowotworowe (toremifen, wandetanib) oraz metadon. Połączenia te są przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, hydroksyzyna nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy w połączeniu z lekami sedatywnymi (barbiturany, benzodiazepiny, opioidy), co wymaga indywidualnej korekty dawkowania. Współstosowanie z lekami o działaniu przeciwcholinergicznym oraz inhibitorami MAO wymaga ostrożności lub unikania terapii skojarzonej.
adrenalina, antybiotyk, atropina, barbiturany, benzodiazepina, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, cymetydyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, depresja OUN, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4/5, lek gastroenterologiczny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy, metadon, odstęp QT, test prowokacji oskrzelowej, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca