tricykliczne leki przeciwdepresyjne
Tricykliczne leki przeciwdepresyjne (TLPD) należą do najstarszej grupy leków przeciwdepresyjnych, wprowadzonych do terapii w latach 50. XX wieku. Ich nazwa pochodzi od charakterystycznej trójpierścieniowej struktury chemicznej. Do grupy tej zalicza się m.in. amitryptylinę, imipraminę, klomipraminę, doksepinę czy nortryptylinę.
Mechanizm działania TLPD polega głównie na hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w synapsach. Dodatkowo wykazują one działanie antagonistyczne wobec receptorów muskarynowych, histaminowych H1 oraz α1-adrenergicznych, co jest przyczyną wielu działań niepożądanych.
TLPD stosowane są głównie w leczeniu depresji, szczególnie o ciężkim przebiegu z objawami melancholicznymi. Znajdują także zastosowanie w terapii zaburzeń lękowych, nerwicy natręctw, bólu neuropatycznego, migreny, moczenia nocnego czy narkolepsji. Ich skuteczność przeciwdepresyjna jest porównywalna z nowszymi lekami, jednak profil działań niepożądanych znacząco ogranicza ich stosowanie.
Do najczęstszych działań niepożądanych TLPD należą: efekty antycholinergiczne (suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie moczu), sedacja, hipotonia ortostatyczna, przyrost masy ciała oraz zaburzenia seksualne. Szczególnie niebezpieczne są ich działania kardiotoksyczne – mogą powodować zaburzenia rytmu serca, wydłużenie odstępu QT i bloki przewodzenia.
Przedawkowanie TLPD stanowi stan zagrożenia życia, charakteryzujący się toksycznością dla układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego. Z tego względu leki te są przeciwwskazane u pacjentów ze schorzeniami układu krążenia, jaskrą z wąskim kątem przesączania, przerostem prostaty oraz u osób z ryzykiem samobójczym.