odleżyna III stopnia
Odleżyna III stopnia to zaawansowane uszkodzenie tkanek, charakteryzujące się pełnej grubości utratą skóry (naskórka i skóry właściwej), gdzie widoczna jest tkanka podskórna. W obrazie klinicznym występuje głębokie wrzodzenie z odsłonięciem tkanki tłuszczowej, jednak bez ekspozycji kości, ścięgien czy mięśni.
W odleżynie III stopnia często obserwuje się podminowanie okolicznych tkanek, co oznacza, że uszkodzenie rozszerza się poziomo pod skórą, tworząc kieszenie. Tkanki w obrębie rany mogą być martwe (martwica), a brzegi odleżyny są zwykle wyraźnie odgraniczone. Głębokość uszkodzenia zależy od lokalizacji anatomicznej – w miejscach z małą ilością tkanki podskórnej (np. mostek, łopatki) odleżyny III stopnia mogą być stosunkowo płytkie.
Leczenie odleżyny III stopnia wymaga specjalistycznego podejścia obejmującego oczyszczanie rany, usuwanie tkanek martwiczych (debridement), stosowanie odpowiednich opatrunków utrzymujących wilgotne środowisko gojenia oraz odciążenie miejsca odleżyny. W tej fazie konieczne jest również zapobieganie zakażeniom i monitorowanie procesu gojenia. Leczenie powinno odbywać się pod nadzorem zespołu interdyscyplinarnego, a w niektórych przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odleżyny – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Odleżyny (decubitus) to uszkodzenia skóry i tkanek głębszych powstające na skutek długotrwałego ucisku prowadzącego do niedokrwienia i martwicy, najczęściej lokalizujące się nad wyniosłościami kostnymi. Wskaźnik zapadalności na odleżyny stopnia 2 lub cięższe wynosi około 0,06 na tydzień hospitalizacji (95% CI 0,05-0,07). Odleżyny znacząco zwiększają ryzyko śmierci: pacjenci z istniejącymi odleżynami mają RR = 1,9, z nowo rozwiniętymi RR = 3,1, a z nieuleczonymi RR = 3,3. Powikłania infekcyjne, zwłaszcza osteomyelitis (stwierdzona u 86% pacjentów z odleżynami IV stopnia), oraz sepsa stanowią poważne zagrożenie. Diagnostyka osteomyelitis opiera się na kombinacji testów (WBC, OB, radiografia) o czułości 89% i swoistości 88%. Leczenie jest skuteczniejsze w odleżynach II stopnia (70% gojenia w 6 miesięcy) niż w stopniach III (50%) i IV (30%).
amyloidoza, bakteriemia, czułość diagnostyczna, dodatnia wartość predykcyjna, martwica tkanek, mikrokrążenie, model predykcyjny, niedokrwienie, niewydolność nerek, odleżyna, odleżyna II stopnia, odleżyna III stopnia, odleżyna IV stopnia, paraplegia, posocznica, przedział ufności, ryzyko względne, skala Bradena, swoistość diagnostyczna, uczenie maszynowe, ujemna wartość predykcyjna, wentylacja mechaniczna, wskaźnik zapadalności, wyniosłość kostna, zapalenie kości i szpiku, zapalenie tkanki łącznej, znieczulenie