węzeł chłonny pachowy
Węzeł chłonny pachowy to element układu limfatycznego zlokalizowany w dole pachowym. Węzły te tworzą zgrupowanie liczące zazwyczaj 20-30 struktur podzielonych na pięć głównych grup: pachowe (właściwe), piersiowe, łopatkowe, centralne i podobojczykowe. Pełnią one kluczową rolę w filtrowaniu chłonki odprowadzanej z kończyny górnej oraz ze ściany klatki piersiowej, w tym z gruczołu sutkowego.
W diagnostyce onkologicznej ocena węzłów chłonnych pachowych ma szczególne znaczenie w raku piersi, gdzie stanowi istotny element oceny zaawansowania choroby. Obecność przerzutów w węzłach pachowych jest jednym z najważniejszych czynników rokowniczych. Biopsja węzła wartowniczego oraz limfadenektomia pachowa to procedury chirurgiczne stosowane w celu oceny zajęcia węzłów i planowania dalszego leczenia.
Powiększenie węzłów chłonnych pachowych może być objawem wielu patologii – od infekcji, przez choroby autoimmunologiczne, po procesy nowotworowe. Diagnostyka obejmuje badanie przedmiotowe, obrazowanie (USG, MRI, PET-CT) oraz metody inwazyjne (biopsja cienkoigłowa, gruboigłowa lub operacyjna). W ocenie klinicznej węzłów pachowych zwraca się uwagę na ich wielkość, konsystencję, bolesność oraz ruchomość względem otaczających tkanek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak piersi (carcinoma mammae) jest najczęściej diagnozowanym nowotworem złośliwym u kobiet, z zachorowalnością sięgającą 1 na 8 kobiet w ciągu życia, a 83% przypadków dotyczy kobiet po 50. roku życia, szczególnie w wieku 50-69 lat. Główne czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, wiek, mutacje genów BRCA1/BRCA2 (zwiększające ryzyko nawet o 85%), wywiad rodzinny, czynniki hormonalne (np. wczesna menarche, późna menopauza, hormonalna terapia zastępcza), gęstość tkanki piersiowej, otyłość po menopauzie, spożycie alkoholu oraz wcześniejsze choroby piersi i radioterapię klatki piersiowej. Diagnostyka opiera się na samobadaniu, badaniu klinicznym, mammografii (zalecanej od 40. roku życia co 1-2 lata), USG, MRI oraz biopsji. Programy przesiewowe zmniejszają umieralność o 26% i redukują zaawansowane przypadki o 29%. Leczenie jest wielodyscyplinarne i obejmuje chirurgię (oszczędzającą pierś lub mastektomię), radioterapię, chemioterapię, terapię hormonalną oraz leczenie celowane (np. trastuzumab dla HER2+). Opieka paliatywna skupia się na kontroli objawów i wsparciu psychospołecznym.
alopecja, atypowa hiperplazja, biopsja, biopsja węzła wartowniczego, ból ostry, carcinoma mammae, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, drabina analgetyczna WHO, duszność, gęsta tkanka piersiowa, leczenie oszczędzające pierś, lęk, leukopenia, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, małopłytkowość, mammografia, marker nowotworowy, mastektomia, mucositis, mutacja genu BRCA, niedokrwistość, nowotwór hormonozależny, nowotwór złośliwy, obrzęk limfatyczny, osteoporoza, promieniowanie jonizujące, przerzut, przewód mleczny, radioterapia klatki piersiowej, rak piersi, receptor hormonalny, rekonstrukcja piersi, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, supresja szpiku kostnego, tlenoterapia, tomografia komputerowa, trastuzumab, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy, zapalenie błon śluzowych, zrazik gruczołu piersiowego - Leksykon chorób i schorzeń
Piersi włóknisto-torbielowate – Diagnostyka i diagnoza
Piersi włóknisto-torbielowate to powszechna, łagodna zmiana charakteryzująca się symetrycznym, grudkowatym naciekiem w obu piersiach, często zlokalizowanym w górnych zewnętrznych kwadrantach, występująca głównie u kobiet w wieku 30-50 lat. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu klinicznym, uwzględniającym wywiad i palpację piersi oraz węzłów chłonnych. W diagnostyce obrazowej stosuje się mammografię (szczególnie u kobiet >35-40 lat), ultrasonografię (u kobiet <35 lat lub z gęstą tkanką gruczołową) oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny (MRI). Mammografia może wykazać zwiększoną gęstość tkanki gruczołowej oraz mnogie torbiele, natomiast USG pozwala na różnicowanie prostych i złożonych torbieli oraz obszarów zwłóknień. Biopsja cienkoigłowa (FNA) jest wskazana przy dużych, bolesnych torbielach lub w celu różnicowania zmian torbielowatych od guzów litych, a biopsja gruboigłowa stosowana jest w przypadku podejrzenia zmian atypowych lub nowotworowych.
atypowa hiperplazja, badanie cytologiczne, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne piersi, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne piersi, badanie przesiewowe, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, brodawczak wewnątrzprzewodowy, cykl miesiączkowy, diagnostyka różnicowa, gruczolakowłókniak, mammografia, pierś włóknisto-torbielowata, rak piersi, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, torbiel prosta, torbiel złożona, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy, wyciek z brodawki, zapalenie piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Leczenie
Leczenie raka piersi wymaga podejścia wielodyscyplinarnego, obejmującego chirurgię onkologiczną, onkologię radiacyjną i medyczną, z indywidualnym planem terapeutycznym dostosowanym do typu, stadium nowotworu oraz statusu receptorów hormonalnych i HER2. Chirurgia, jako pierwszy etap, obejmuje lumpektomię lub różne formy mastektomii, z oceną węzłów chłonnych pachowych poprzez biopsję węzła wartowniczego (SLNB) lub limfadenektomię. Radioterapia, stosowana po operacjach oszczędzających pierś lub mastektomii (zwłaszcza przy guzach >5 cm lub zajętych węzłach), wykorzystuje techniki takie jak IMRT czy brachyterapię, a jej celem jest eliminacja pozostałych komórek nowotworowych i zmniejszenie ryzyka wznowy. Chemioterapia, zarówno neoadjuwantowa, jak i adjuwantowa, opiera się na schematach zawierających antracykliny i taksany (np. AC-T, TC, TCH), a jej wskazania obejmują m.in. raki HER2-dodatnie, potrójnie ujemne oraz z zajęciem węzłów chłonnych. Terapia hormonalna (tamoksyfen, inhibitory aromatazy, supresja funkcji jajników) jest kluczowa w rakach ER+/PR+, natomiast terapie celowane (trastuzumab, pertuzumab, inhibitory CDK4/6, PARP) i immunoterapia (pembrolizumab, atezolizumab) stanowią nowoczesne opcje dla wybranych podtypów biologicznych nowotworu.
biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia onkologiczna, immunoterapia, inhibitor aromatazy, kardiotoksyczność, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, mastektomia, mutacja genetyczna, neuropatia obwodowa, obrzęk limfatyczny, osteoporoza, potrójnie ujemny rak piersi, przerzutowy rak piersi, radioterapia, rak piersi, rak przewodowy in situ, receptor hormonalny, rekonstrukcja piersi, status HER2, status menopauzalny, tamoksyfen, terapia hormonalna, trastuzumab, węzeł chłonny pachowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadka postać raka piersi, stanowiąca 1-4% przypadków, najczęściej diagnozowana po 50. roku życia. Charakteryzuje się zmianami skórnymi w obrębie brodawki i otoczki sutkowej, takimi jak zaczerwienienie, łuszczenie, strupki, owrzodzenia oraz krwisty wyciek. W około 50% przypadków towarzyszy jej obecność guza piersi, wykrywalnego podczas badania palpacyjnego. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, mammografię (nieprawidłowości u 50-60% pacjentów), ultrasonografię oraz rezonans magnetyczny (MRI) o czułości około 68%, przewyższającej mammografię (39%). Kluczowa jest biopsja skóry brodawki (stemplowa, klinowa lub powierzchniowa) oraz biopsja guza i węzłów chłonnych, jeśli są podejrzane. Histopatologia wykazuje obecność charakterystycznych komórek Pageta, a badania immunohistochemiczne (CD138, P53, CK7, HER2/Neu, EMA/MUC1) potwierdzają rozpoznanie i różnicują z innymi zmianami, np. czerniakiem.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne piersi, biopsja gruboigłowa, biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, choroba Bowena, choroba Pageta brodawki sutkowej, DCIS, egzema, ekspresja HER2, inwazyjny rak piersi, klasyfikacja TNM, komórka Pageta, komórka Tokera, kontaktowe zapalenie skóry, lumpektomia, łuszczyca, mammografia, mastektomia, mikrozwapnienie, naskórek brodawki sutkowej, przewodowy rak in situ, rak kolczystokomórkowy in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Objawy
Rak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet, którego objawy zależą od podtypu histopatologicznego, stadium zaawansowania oraz indywidualnych cech pacjentki. Najczęstszym objawem jest wyczuwalny guzek w piersi (około 83% przypadków), zwykle twardy, niebolesny i o nieregularnych krawędziach, choć może mieć także cechy łagodne. Inne symptomy to zmiany w kształcie i rozmiarze piersi, zmiany skórne (np. „skórka pomarańczy”), zmiany brodawki sutkowej (wciągnięcie, wyciek, złuszczanie) oraz obrzęk w dole pachowym. Wczesne stadia raka piersi często przebiegają bezobjawowo, co podkreśla znaczenie mammografii i badań przesiewowych. Charakterystyczne dla podtypów są m.in. rak przewodowy naciekający (IDC) z wyraźnym guzkiem oraz rak zrazikowy naciekający (ILC) z rozlanym zgrubieniem tkanki. Zapalny rak piersi (1-5% przypadków) manifestuje się szybko narastającym zaczerwienieniem, obrzękiem i „skórką pomarańczy”, bez wyraźnego guzka, a choroba Pageta objawia się zmianami skórnymi brodawki sutkowej.
asymetria piersi, badanie przesiewowe, brodawka sutkowa, choroba Pageta, diplopia, duszność, guzek nowotworowy, inwersja brodawki sutkowej, krwioplucie, mammografia, napad padaczkowy, nowotwór złośliwy, objaw skórki pomarańczy, obrzęk limfatyczny, przerzut do kości, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut do skóry, przerzut do wątroby, przerzut odległy, rak HER2-dodatni, rak hormonozależny, rak piersi, rak potrójnie ujemny, rak przewodowy in situ, rak przewodowy naciekający, rak zrazikowy in situ, rak zrazikowy naciekający, torbiel, węzeł chłonny nadobojczykowy, węzeł chłonny pachowy, włókniakogruczolak, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zapalny rak piersi, złamanie, zmiana włóknisto-torbielowata, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalny rak piersi (IBC) to agresywny, rzadki podtyp miejscowo zaawansowanego raka piersi, stanowiący 1-5% przypadków, charakteryzujący się szybkim rozwojem i blokadą naczyń limfatycznych skóry piersi, co prowadzi do zaczerwienienia i obrzęku bez wyczuwalnego guzka. Diagnoza jest często opóźniona z powodu podobieństwa objawów do zapalenia sutka. IBC jest klasyfikowany co najmniej jako stadium III, z około 33% przypadków z przerzutami odległymi. Standardowe leczenie obejmuje trójmodalne podejście: chemioterapię neoadjuwantową, zmodyfikowaną radykalną mastektomię z usunięciem węzłów chłonnych I i II poziomu oraz radioterapię obejmującą ścianę klatki piersiowej i regionalne węzły chłonne. Chemioterapia neoadjuwantowa ma na celu zmniejszenie guza i poprawę rokowania, a całkowita odpowiedź patologiczna (pCR) jest silnym wskaźnikiem lepszego przeżycia. W przypadku HER2-dodatnich guzów stosuje się terapię celowaną, np. trastuzumab i pertuzumab. Natomiast oszczędzające metody chirurgiczne nie są zalecane ze względu na agresywny charakter choroby i ryzyko nawrotu.
biopsja gruboigłowa, chemioterapia neoadjuwantowa, EGFR, HER2-dodatni, integralność skóry, lapatynib, mammografia, mastektomia radykalna, naczynie limfatyczne, obrzęk limfatyczny, onkolog, opieka paliatywna, PET-CT, pielęgniarka specjalistyczna, przerzut odległy, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, terapia celowana, terapia multimodalna, trastuzumab, węzeł chłonny, węzeł chłonny pachowy, węzeł nadobojczykowy, zapalenie sutka, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nawrotowy rak piersi może manifestować się miejscowo, regionalnie lub jako przerzuty odległe, z różnym rokowaniem zależnym od lokalizacji nawrotu oraz cech biologicznych guza. 10-letnie przeżycie po nawrocie miejscowym wynosi około 71%, a 15-letnie około 65%. Najlepsze rokowanie obserwuje się przy nawrocie miejscowym (5-letnie przeżycie 99%), gorsze przy nawrocie regionalnym (86%), a najgorsze przy przerzutach odległych (27%). Kluczowe czynniki prognostyczne to status receptora progesteronowego (ujemny PR wiąże się z gorszym rokowaniem), wiek pacjentki (<40 lat zwiększa ryzyko zgonu) oraz czas do nawrotu (nawrót przed 2 latami od diagnozy pierwotnej pogarsza prognozę). Ryzyko zgonu po nawrocie miejscowym waha się od 15% do 60%, zależnie od tych czynników. Podtypy nowotworu, takie jak zapalny rak piersi (IBC) i potrójnie ujemny rak piersi (TNBC), charakteryzują się wyższym ryzykiem nawrotu i gorszym rokowaniem, a w TNBC nawroty pojawiają się średnio po 2,6 roku od diagnozy.
antygen nowotworowy 125, antygen rakowo-płodowy, chemioterapia adjuwantowa, fibrynogen, leczenie oszczędzające pierś, limfocyt naciekający guz, lumpektomia, mastektomia, nawrót miejscowy, nawrót odległy, nawrót przerzutowy, nawrót regionalny, podtyp luminalny, potrójnie ujemny rak piersi, przerzut odległy, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, rak piersi nawrotowy, receptor progesteronowy, terapia systemowa, węzeł chłonny pachowy, węzeł chłonny regionalny, zapalny rak piersi