karboksyhemoglobinemia

Karboksyhemoglobinemia to stan medyczny charakteryzujący się obecnością podwyższonego stężenia karboksyhemoglobiny (COHb) we krwi. Karboksyhemoglobina powstaje w wyniku połączenia tlenku węgla (CO) z hemoglobiną, która w normalnych warunkach transportuje tlen do tkanek.

Tlenek węgla ma około 250 razy większe powinowactwo do hemoglobiny niż tlen, co prowadzi do blokowania miejsc wiązania tlenu. Skutkuje to zmniejszeniem zdolności krwi do transportu tlenu i może prowadzić do hipoksji tkankowej. Karboksyhemoglobinemia najczęściej jest skutkiem zatrucia tlenkiem węgla pochodzącym z niekompletnego spalania materiałów organicznych.

Objawy karboksyhemoglobinemii zależą od stężenia COHb we krwi i mogą obejmować ból głowy, zawroty głowy, nudności, osłabienie, dezorientację, zaburzenia widzenia, a w ciężkich przypadkach utratę przytomności, niewydolność oddechową, uszkodzenie mózgu i śmierć. Diagnostyka opiera się na pomiarze stężenia karboksyhemoglobiny we krwi oraz ocenie klinicznej pacjenta.

Leczenie karboksyhemoglobinemii polega przede wszystkim na podawaniu 100% tlenu, co przyspiesza dysocjację CO od hemoglobiny. W ciężkich przypadkach stosuje się tlenoterapię hiperbaryczną. Rokowanie zależy od stężenia COHb, czasu ekspozycji na CO oraz szybkości wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl