zapalenie tkanki
Zapalenie tkanki, określane w terminologii medycznej jako cellulitis, to ostra infekcja skóry i tkanki podskórnej, która najczęściej jest wywołana przez bakterie. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za to schorzenie są paciorkowce (Streptococcus) oraz gronkowce (Staphylococcus), w tym metycylinooporny Staphylococcus aureus (MRSA).
Zapalenie tkanki charakteryzuje się zaczerwienieniem, obrzękiem, bólem i zwiększoną temperaturą zajętego obszaru. Infekcja często rozwija się w miejscach uszkodzenia skóry, takich jak rany, zadrapania, owrzodzenia czy ukąszenia. Osoby z osłabionym układem odpornościowym, cukrzycą, przewlekłymi obrzękami czy problemami z krążeniem są szczególnie narażone na rozwój tego schorzenia.
Leczenie zapalenia tkanki opiera się głównie na antybiotykoterapii, której spektrum powinno obejmować najczęstsze patogeny. W łagodnych przypadkach wystarczające może być leczenie doustne, jednak cięższe infekcje wymagają terapii dożylnej i hospitalizacji. Nieleczone zapalenie tkanki może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak martwica, posocznica czy zapalenie szpiku kostnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Palifren Long 50 mg
Palifren Long, zawierający palmitynian paliperydonu, jest lekiem przeciwpsychotycznym w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg, 100 mg oraz 150 mg. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują bezsenność, ból głowy, lęk, infekcje górnych dróg oddechowych (występujące bardzo często, ≥1/10), reakcje w miejscu wstrzyknięcia, parkinsonizm, akatyzję, sedację/senność, nudności, zaparcia, zawroty głowy, częstoskurcz, drżenie, ból mięśniowo-szkieletowy, wymioty, biegunkę, zmęczenie oraz dystonię. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy akatyzji i sedacji, które wykazują zależność od dawki, co wymaga indywidualizacji terapii i monitorowania. Reakcje w miejscu podania, takie jak ból, zaczerwienienie i obrzęk, są częste i wymagają odpowiedniej techniki iniekcji oraz rotacji miejsc podania.
akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, częstomocz, częstoskurcz, drżenie, dyspepsja, dystonia, dyzuria, grzybica paznokci, infekcja górnych dróg oddechowych, lęk, lek przeciwpsychotyczny, nudności, objaw pozapiramidowy, palmitynian paliperydonu, parkinsonizm, pobudzenie, postać depot, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ropień podskórny, sedacja, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie perystaltyki jelitowej, zakażenie dróg moczowych, zakażenie pasożytnicze, zakażenie układu moczowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie tkanki, zapalenie zatok, zaparcie, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Wirus ospy wietrznej – Przedawkowanie
Przedawkowanie szczepionek zawierających atenuowany wirus ospy wietrznej, takich jak VARIVAX (0,5 ml zawierające ≥1350 PFU), Varilrix (0,5 ml zawierające ≥10³,³ PFU) oraz Priorix-Tetra (0,5 ml zawierające ≥10³·³ PFU), może wystąpić poprzez podanie dawki większej niż zalecana, wielokrotne wstrzyknięcia w krótkim czasie lub skrócenie interwału między dawkami. Klinicznie obserwowane objawy przedawkowania są zróżnicowane i obejmują letarg, drgawki (Varilrix), reakcje miejscowe (zaczerwienienie, zapalenie tkanek), drażliwość, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (krwawe wymioty, wymioty treścią kałową, zapalenie żołądka i jelit), kaszel oraz infekcje wtórne (VARIVAX). W niektórych przypadkach przedawkowania nie stwierdzono żadnych działań niepożądanych.
atenuowany szczep wirusa, atenuowany wirus, drgawki, działanie niepożądane, hematemeza, infekcja wtórna, letarg, podrażnienie OUN, przedawkowanie szczepionki, reakcja miejscowa, rekonstytucja, rokowanie, schemat szczepień, szczep Oka, szczepionka Priorix-Tetra, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka Varilrix, szczepionka Varivax, wirus ospy wietrznej, wymioty kałowe, zapalenie tkanki, zapalenie żołądkowo-jelitowe