neuropatia kompresyjna
Neuropatia kompresyjna to stan chorobowy, w którym dochodzi do uszkodzenia nerwu obwodowego w wyniku ucisku mechanicznego. Jest jedną z najczęstszych przyczyn uszkodzeń nerwów obwodowych. Do głównych czynników wywołujących ucisk należą: obrzęk okolicznych tkanek, urazy mechaniczne, obecność zmian kostnych lub innych struktur anatomicznych ograniczających przestrzeń, w której przebiega nerw.
Najczęstsze postaci neuropatii kompresyjnych to zespół cieśni nadgarstka (ucisk nerwu pośrodkowego), neuropatia nerwu łokciowego w obrębie rowka nerwu łokciowego, zespół kanału Guyona, neuropatia nerwu strzałkowego wspólnego w okolicy szyjki strzałki oraz meralgia paraesthetica (ucisk nerwu skórnego bocznego uda).
Objawy kliniczne neuropatii kompresyjnych obejmują zaburzenia czucia (drętwienie, mrowienie, parestezje), osłabienie siły mięśniowej, dolegliwości bólowe oraz w zaawansowanych przypadkach zaniki mięśniowe. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, testy prowokacyjne oraz badania neurofizjologiczne (elektromiografia, badanie przewodnictwa nerwowego).
Leczenie neuropatii kompresyjnej zależy od jej przyczyny i stopnia zaawansowania. W początkowych stadiach może być skuteczne leczenie zachowawcze (eliminacja czynników uciskowych, unieruchomienie, fizjoterapia, leki przeciwzapalne). W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze lub w zaawansowanych stadiach choroby konieczne może być leczenie operacyjne mające na celu dekompresję nerwu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból pięty – Diagnostyka i diagnoza
Ból pięty jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym około 10% populacji w ciągu życia, z ponad 2 milionami zgłoszeń rocznie. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze szczególnym uwzględnieniem lokalizacji bólu (podeszwowa, tylna, przyśrodkowa lub boczna część pięty), charakteru dolegliwości oraz czynników zaostrzających i łagodzących. Najczęstszą przyczyną jest zapalenie powięzi podeszwowej (plantar fasciitis), objawiające się bólem przyśrodkowej części pięty, nasilającym się przy pierwszych krokach po odpoczynku. Inne istotne etiologie to tendinopatia ścięgna Achillesa, złamania przeciążeniowe, neuropatie (np. zespół kanału stępu) oraz zespół tkanki tłuszczowej pięty. Diagnostyka obrazowa, w tym RTG, USG i MRI, jest stosowana selektywnie, zwłaszcza w podejrzeniu złamań przeciążeniowych lub neuropatii, a badania laboratoryjne mogą być pomocne w wykluczeniu chorób układowych, takich jak spondyloartropatie czy dna moczanowa.
badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, choroba Severa, dna moczanowa, elektromiografia, fibromialgia, hipercholesterolemia, łuszczycowe zapalenie stawów, neuroma, neuropatia kompresyjna, obrazowanie rezonansu magnetycznego, ostroga piętowa, radikulopatia lędźwiowa, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozlana idiopatyczna hiperostoza szkieletowa, scyntygrafia kości, seronegatywne zapalenie stawów, spondyloartropatia, tendinopatia ścięgna Achillesa, test Tinela, test Windlassa, tomografia komputerowa, uwięźnięcie nerwu, zapalenie nasady kości piętowej, zapalenie powięzi podeszwowej, zespół kanału stępu, zespół zatoki stępu, złamanie przeciążeniowe kości piętowej