skotoma
Skotoma (łac. scotoma) to ubytek lub mroczek w polu widzenia, będący objawem patologii w obrębie siatkówki, nerwu wzrokowego lub dróg wzrokowych. W zależności od lokalizacji uszkodzenia może przyjmować różne formy: od małych, punktowych ubytków (skotoma centralne) po rozległe obszary braku widzenia (skotoma obwodowe).
W diagnostyce skotomów kluczowe znaczenie ma badanie pola widzenia (perymetria), które pozwala na dokładne określenie lokalizacji, rozmiaru i głębokości ubytku. Skotomy mogą występować w przebiegu jaskry, chorób naczyniowych siatkówki, neuropatii nerwu wzrokowego, guzów wewnątrzczaszkowych, migreny z aurą oraz chorób demielinizacyjnych, takich jak stwardnienie rozsiane.
Szczególnie istotne klinicznie są skotomy centralne, które mogą znacząco upośledzać ostrość widzenia, oraz mroczki paracentralne, charakterystyczne dla jaskry. Leczenie skotomów zależy od przyczyny podstawowej i może obejmować farmakoterapię, zabiegi laserowe lub chirurgiczne, a w niektórych przypadkach rehabilitację wzrokową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migrena z aurą – Epidemiologia
Migrena z aurą (MA) dotyczy około 25-33% pacjentów z migreną, z roczną częstością występowania w USA wynoszącą 5,3% u kobiet i 1,9% u mężczyzn. Szczyt zachorowalności przypada u chłopców około 5. roku życia (7/1000 osobolat) oraz u dziewcząt w wieku 12-13 lat (14/1000 osobolat). Aura wzrokowa jest dominującym typem aury, występującym u 98-99% pacjentów, a zaburzenia czuciowe i mowy pojawiają się odpowiednio u około 36% i 10% chorych. Czas trwania aury mieści się zwykle w przedziale 5-60 minut, choć u części pacjentów objawy mogą trwać dłużej, co wymaga ponownej oceny definicji przedłużonej aury. Migrena z aurą cechuje się znacznym nakładaniem z migreną bez aury, gdyż do 81% pacjentów doświadcza obu form ataków.
antagonista CGRP, aura migrenowa, aura wzrokowa, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dysgeuzja, halucynacja słuchowa, hipokineza, hormonalna antykoncepcja, migotanie przedsionków, migrena z aurą, mroczek, nadciśnienie tętnicze, niepełnosprawność, parosmia, peptyd związany z genem kalcytoniny, płyn mózgowo-rdzeniowy, skotoma, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, zaburzenie czuciowe, zaburzenie mowy, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zawał mózgu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Retinopatia cukrzycowa – Objawy
Retinopatia cukrzycowa (RC) jest powikłaniem cukrzycy, prowadzącym do uszkodzenia drobnych naczyń siatkówki i stanowi główną przyczynę utraty wzroku u osób w wieku produkcyjnym. Choroba rozwija się stopniowo, początkowo bezobjawowo, co utrudnia wczesną diagnostykę. RC dzieli się na nieproliferacyjną (NPDR) i proliferacyjną (PDR) retinopatię, z różnymi stopniami zaawansowania. NPDR charakteryzuje się mikroaneuryzmami, wyciekami i krwotokami, z ryzykiem progresji do PDR wynoszącym od 6% do 52% w ciągu roku, w zależności od stadium. PDR cechuje się neowaskularyzacją, krwotokami do ciała szklistego oraz ryzykiem odwarstwienia siatkówki i trwałej utraty wzroku. Diabetyczny obrzęk plamki żółtej (DME) i niedokrwienie plamki (DMI) są częstymi powikłaniami, prowadzącymi do zaburzeń widzenia centralnego i barwnego. Kontrola glikemii (HbA1c), ciśnienia tętniczego i lipidów jest kluczowa dla spowolnienia progresji choroby.
angiografia fluoresceinowa, ciało szkliste, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 1, jaskra neowaskularna, krwotok do ciała szklistego, naczynie krwionośne siatkówki, neowaskularyzacja, nieproliferacyjna retinopatia cukrzycowa, NPDR, obrzęk plamki żółtej, OCT, odwarstwienie siatkówki, optyczna koherentna tomografia, PDR, plamka żółta, proliferacyjna retinopatia cukrzycowa, retinopatia cukrzycowa, siatkówka oka, skotoma, widzenie nocne, zaburzenie widzenia kolorów