erozja błony śluzowej
Erozja błony śluzowej to powierzchowne uszkodzenie nabłonka wyścielającego narządy przewodu pokarmowego, układu oddechowego, moczowo-płciowego lub innych błon śluzowych organizmu. W przeciwieństwie do owrzodzeń, erozje nie penetrują błony mięśniowej (muscularis mucosae) i zwykle goją się bez pozostawienia blizny.
Erozje błony śluzowej najczęściej dotyczą przewodu pokarmowego, szczególnie żołądka i dwunastnicy. Mogą być spowodowane działaniem kwasu żołądkowego, infekcją Helicobacter pylori, stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), nadużywaniem alkoholu, stresem lub refluksem żółciowym. W układzie rozrodczym kobiet erozja może dotyczyć szyjki macicy, będąc wynikiem procesów zapalnych, infekcji lub urazów.
Diagnostyka erozji błon śluzowych obejmuje badania endoskopowe (gastroskopię, kolonoskopię, histeroskopię), które pozwalają na bezpośrednią wizualizację zmian i pobranie materiału do badań histopatologicznych. Leczenie jest ukierunkowane na usunięcie czynnika wywołującego, stosowanie leków osłonowych, inhibitorów pompy protonowej przy erozjach żołądka oraz odpowiednią antybiotykoterapię przy infekcjach bakteryjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Fluormex to żel zawierający aminofluorki (33,19 mg/g) oraz fluorek sodu (22,1 mg/g), co daje łącznie 12,5 mg fluoru na 1 g preparatu (12 500 ppm). Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym konserwanty takie jak propylu i metylu parahydroksybenzoesan. Nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 5. roku życia ze względu na ryzyko połknięcia i przedawkowania fluoru. Ponadto, preparat nie jest wskazany do stosowania równocześnie z innymi wysokofluorkowymi produktami ani w regionach, gdzie stężenie fluoru w wodzie pitnej przekracza 0,7 mg/l, aby uniknąć ryzyka fluorozy. Zalecana częstotliwość stosowania to nie częściej niż raz na dwa tygodnie i nie więcej niż 10 aplikacji rocznie.
aminofluorek, błona śluzowa jamy ustnej, erozja błony śluzowej, fluor, fluor w wodzie pitnej, fluorek sodu, fluoroza, fluoroza zębowa, konserwant leku, nadwrażliwość na leki, owrzodzenie, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, próchnica, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aphtin Aflofarm 200 mg/g
Lek Aphtin Aflofarm w formie płynu do stosowania w jamie ustnej zawiera boraks w stężeniu 200 mg/g i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na boraks, kwas borowy oraz na substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na wywiad alergologiczny, gdyż reakcje uczuleniowe na związki boru stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do terapii. Ponadto, lek nie powinien być stosowany na uszkodzone błony śluzowe jamy ustnej, takie jak rany, erozje czy inne naruszenia ciągłości tkanek, ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji substancji czynnej i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych.
Aphtin Aflofarm, błona śluzowa jamy ustnej, boraks, erozja błony śluzowej, kwas borowy, nadwrażliwość na kwas borowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, płyn do stosowania w jamie ustnej, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, uszkodzona błona śluzowa, wywiad alergologiczny, zmiana patologiczna, związek boru