rozcięgno dłoniowe
Rozcięgno dłoniowe (aponeurosis palmaris) to płaska, trójkątna warstwa tkanki łącznej włóknistej, zlokalizowana w środkowej części dłoni. Stanowi przedłużenie mięśnia dłoniowego długiego (musculus palmaris longus), choć może występować również niezależnie od tego mięśnia, który bywa nieobecny u niektórych osób.
Pod względem anatomicznym rozcięgno dłoniowe ma strukturę włóknistą, rozciągającą się od nadgarstka w kierunku palców. Jego włókna rozdzielają się na pęczki biegnące do poszczególnych palców, tworząc powięzie palcowe. Rozcięgno jest połączone z więzadłem poprzecznym nadgarstka proksymalnie, a dystalnie dzieli się na cztery pasma biegnące do palców od drugiego do piątego.
Główną funkcją rozcięgna dłoniowego jest ochrona głębiej położonych struktur dłoni, takich jak naczynia krwionośne, nerwy i ścięgna. Dodatkowo zapewnia ono wsparcie mechaniczne dla mięśni kłębu kciuka i kłębika, a także uczestniczy w biomechanice chwytania przedmiotów, zwiększając stabilność dłoni podczas wykonywania precyzyjnych ruchów.
W praktyce klinicznej rozcięgno dłoniowe ma znaczenie w kontekście chorób takich jak przykurcz Dupuytrena, w którym dochodzi do patologicznego zgrubienia i skrócenia rozcięgna, prowadzącego do postępującego przykurczu palców. Struktura ta jest również istotnym punktem orientacyjnym podczas zabiegów chirurgicznych w obrębie dłoni oraz podczas wykonywania blokad nerwowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Diagnostyka i diagnoza
Przykurcz Dupuytrena to postępujące włóknienie rozcięgna dłoniowego prowadzące do zgrubienia i skrócenia tkanki podskórnej, co skutkuje ograniczeniem ruchomości palców, zwłaszcza w stawach śródręczno-paliczkowych (MCP) i międzypaliczkowych bliższych (PIP). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym na teście tabletop Huestona, który potwierdza przykurcz przy niemożności pełnego wyprostu palców na płaskiej powierzchni. Stopień zaawansowania ocenia się skalą trójstopniową: od obecności guzków bez przykurczu (stopień 1), przez ograniczenie wyprostu (stopień 2), do przykurczu zgięciowego palców (stopień 3). Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. palec trzaskający, tenosynovitis stenosans, torbiel galaretowatą oraz guzy tkanek miękkich. Badania dodatkowe, takie jak USG, RTG czy MRI, są rzadko konieczne, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w planowaniu leczenia chirurgicznego, zwłaszcza u pacjentów poniżej 40 roku życia.
aponeurotomia igłowa, badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, chirurg ortopedyczny, chirurg ręki, choroba Dupuytrena, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia igłowa, guz olbrzymiokomórkowy, mięsak nabłonkowaty, nerwiakowłókniak, palec trzaskający, przykurcz Dupuytrena, rozcięgno dłoniowe, staw śródręczno-paliczkowy, tenosynovitis stenosans, tkanka podskórna dłoni, torbiel galaretowata