fasciotomia igłowa
Fasciotomia igłowa to procedura medyczna stosowana w leczeniu ostrych lub przewlekłych zespołów przedziałów powięziowych. Polega na wprowadzeniu specjalnej igły przez skórę do zaatakowanego przedziału powięziowego i przecięciu powięzi, co prowadzi do dekompresji i obniżenia ciśnienia wewnątrz przedziału.
W przeciwieństwie do klasycznej fasciotomii chirurgicznej, metoda igłowa jest mniej inwazyjna, pozostawia mniejsze blizny i często może być wykonywana ambulatoryjnie pod kontrolą ultrasonograficzną. Znajduje zastosowanie szczególnie w leczeniu przewlekłych zespołów przedziałów powięziowych, zwłaszcza w obrębie kończyn dolnych u sportowców.
Procedura ta wymaga precyzji i doświadczenia klinicznego, gdyż niewłaściwe wykonanie może skutkować uszkodzeniem naczyń krwionośnych, nerwów lub niepełną dekompresją. W przypadkach ostrych zespołów przedziałów powięziowych z ciężkimi objawami, tradycyjna otwarta fasciotomia pozostaje metodą z wyboru ze względu na możliwość pełniejszej dekompresji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przykurcz Dupuytrena to przewlekłe, fibroproliferacyjne schorzenie dłoni, charakteryzujące się rozwojem włóknistych guzków i pasm prowadzących do przykurczów zgięciowych palców, co upośledza funkcję ręki. Choroba dotyka około 5% populacji, głównie osób pochodzenia europejskiego, a progresja do przykurczów palców występuje u 20% pacjentów w ciągu 7 lat i u 35% w ciągu 18 lat od rozpoznania. Czynniki ryzyka szybszego postępu to diateza Dupuytrena (dodatni wywiad rodzinny, choroby ektopowe, obustronne zajęcie) oraz ekspozycja na pracę manualną, która wykazuje liniową zależność dawka-odpowiedź. Aktualne metody leczenia, takie jak przezskórna fasciotomia igłowa, iniekcja kolagenazy i otwarta fasciektomia, cechują się różnymi wskaźnikami nawrotów po 5 latach: odpowiednio 84,9%, 32% i 21%, przy czym fasciotomia igłowa wykazuje istotnie wyższy odsetek nawrotów (p=0,001).
badanie ultrasonograficzne, deformacja palca, ekspozycja zawodowa, fasciotomia igłowa, nawrót choroby, obustronne zajęcie, ograniczona fasciektomia, przezskórna fasciotomia igłowa, przykurcz Dupuytrena, przykurcz palca, przykurcz zgięciowy, reoperacja, schorzenie fibroproliferacyjne, wskaźnik nawrotu - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Leczenie
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie dłoni, charakteryzujące się zgrubieniem i skróceniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do przykurczu palców. Wczesne stadium, bez istotnych dolegliwości i zachowanej funkcji, wymaga obserwacji i terapii zachowawczej, w tym fizykoterapii (ultradźwięki, zabiegi cieplne, ćwiczenia rozciągające, ortezy) oraz iniekcji kortykosteroidów (np. Triamcynolon), które redukują stan zapalny i bolesność guzków. Nowoczesne metody nieinwazyjne to terapia falami uderzeniowymi (ESWT) oraz radioterapia niskodawkowa, hamująca aktywność miofibroblastów i stabilizująca zmiany u około 85% pacjentów. W przypadku wyraźnych pasm włóknistych stosuje się igłoafonerektomię (NA) z szybkim powrotem do funkcji, ale wysokim wskaźnikiem nawrotów (do 65% w 3-4 lata) oraz iniekcje kolagenazy Clostridium histolyticum (Xiaflex), które umożliwiają rozciągnięcie palców po maksymalnie 3 iniekcjach, z czasem rekonwalescencji 1-2 tygodnie i umiarkowanym ryzykiem nawrotów (~50% w 5 lat).
adalimumab, bloker kanału wapniowego, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia, fasciotomia igłowa, iniekcja kortykosteroidów, interferon gamma, kolagenaza Clostridium histolyticum, lek biologiczny, miofibroblast, ograniczona fasciektomia, powięź dłoniowa, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna i orteza, terapia falami uderzeniowymi, terapia ultradźwiękowa, tkanka łączna, triamcynolon - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Diagnostyka i diagnoza
Przykurcz Dupuytrena to postępujące włóknienie rozcięgna dłoniowego prowadzące do zgrubienia i skrócenia tkanki podskórnej, co skutkuje ograniczeniem ruchomości palców, zwłaszcza w stawach śródręczno-paliczkowych (MCP) i międzypaliczkowych bliższych (PIP). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym na teście tabletop Huestona, który potwierdza przykurcz przy niemożności pełnego wyprostu palców na płaskiej powierzchni. Stopień zaawansowania ocenia się skalą trójstopniową: od obecności guzków bez przykurczu (stopień 1), przez ograniczenie wyprostu (stopień 2), do przykurczu zgięciowego palców (stopień 3). Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. palec trzaskający, tenosynovitis stenosans, torbiel galaretowatą oraz guzy tkanek miękkich. Badania dodatkowe, takie jak USG, RTG czy MRI, są rzadko konieczne, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w planowaniu leczenia chirurgicznego, zwłaszcza u pacjentów poniżej 40 roku życia.
aponeurotomia igłowa, badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, chirurg ortopedyczny, chirurg ręki, choroba Dupuytrena, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia igłowa, guz olbrzymiokomórkowy, mięsak nabłonkowaty, nerwiakowłókniak, palec trzaskający, przykurcz Dupuytrena, rozcięgno dłoniowe, staw śródręczno-paliczkowy, tenosynovitis stenosans, tkanka podskórna dłoni, torbiel galaretowata