fasciektomia
Fasciektomia to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu fragmentu lub całości powięzi, czyli błony łącznotkankowej pokrywającej mięśnie i narządy. Najczęściej wykonywana jest w leczeniu choroby Dupuytrena, gdzie dochodzi do patologicznego zgrubienia i obkurczenia powięzi dłoniowej, prowadząc do przykurczów palców.
Procedura ta może być przeprowadzana jako fasciektomia częściowa (selektywna), gdzie usuwa się tylko zmienione chorobowo fragmenty powięzi, lub jako fasciektomia całkowita, obejmująca szersze usunięcie tkanki powięziowej. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, a jego celem jest przywrócenie prawidłowej funkcji ręki i palców.
Wskazaniami do fasciektomii, poza chorobą Dupuytrena, mogą być również inne stany patologiczne powięzi, takie jak przykurcz Volkmanna czy zespół powięziowy przedziałów mięśniowych. Po zabiegu konieczna jest rehabilitacja, mająca na celu przywrócenie pełnego zakresu ruchów i funkcji operowanej kończyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Objawy
Przykurcz Dupuytrena to przewlekłe, postępujące schorzenie charakteryzujące się proliferacją miofibroblastów i włóknieniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do tworzenia guzków, sznurów łącznotkankowych oraz przykurczu palców, najczęściej serdecznego i małego. Choroba przebiega w trzech fazach: początkowej (guzki, tkliwość, pogrubienie skóry), proliferacyjnej (tworzenie sznurów, wgłębienia skóry) oraz rezydualnej (kurczenie się sznurów, przykurcz palców z ograniczeniem wyprostu). Zaawansowane przykurcze mogą osiągać kąty zgięcia 70-80° lub więcej, znacznie ograniczając funkcję ręki i codzienne czynności. Progresja jest zmienna, z wolnym przebiegiem u większości pacjentów, ale u 10% może dojść do samoistnej regresji. Czynniki ryzyka cięższego przebiegu to wczesny wiek zachorowania (<50 lat), płeć męska, obustronność zmian, wywiad rodzinny oraz tzw. diathesis Dupuytrena.
choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose, choroba Peyroniego, dermofasciektomia, dysfagia, fasciektomia, fasciotomia, faza proliferacyjna, faza rezydualna, guzek Garoda, iniekcja steroidów, kolagenaza, powięź dłoniowa, proliferacja miofibroblastów, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, staw międzypaliczkowy, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna stabilizująca - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przykurcz Dupuytrena to przewlekłe, postępujące schorzenie charakteryzujące się włóknieniem i skróceniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do tworzenia guzków i sznurów włóknistych, które powodują zgięcie palców, głównie serdecznego i małego. Choroba dotyka głównie mężczyzn po 50. roku życia, szczególnie z populacji szkockiej, skandynawskiej, irlandzkiej i wschodnioeuropejskiej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, w tym teście tablicy, oraz ocenie kąta przykurczu w stawach MCP i PIP. Wskazaniem do konsultacji chirurgicznej jest przykurcz ≥30° w stawie MCP lub jakikolwiek przykurcz w stawie PIP. W początkowej fazie zaleca się obserwację i fizjoterapię, w tym ćwiczenia rozciągające, noszenie indywidualnych szyn oraz terapię ciepłem i ultradźwiękami. W przypadku progresji lub dolegliwości bólowych stosuje się iniekcje kortykosteroidów (triamcynolon 40 mg/ml) lub kolagenazy Clostridium histolyticum (XIAFLEX), które rozluźniają sznury włókniste.
aponeurotomia igłowa, badanie fizykalne, chirurg ręki, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose, choroba Peyroniego, ćwiczenie rozciągające, ćwiczenie zakresu ruchu, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia, fizjoterapia, guzek, guzek Garoda, iniekcja kortykosteroidu, kolagenaza Clostridium histolyticum, powięź dłoniowa, przezskórna fasciotomia igłowa, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, rehabilitacja, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna ortopedyczna, terapeuta ręki, terapeuta zajęciowy, terapia ręki, terapia zajęciowa, triamcynolon, zapalenie ścięgien, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Leczenie
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie dłoni, charakteryzujące się zgrubieniem i skróceniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do przykurczu palców. Wczesne stadium, bez istotnych dolegliwości i zachowanej funkcji, wymaga obserwacji i terapii zachowawczej, w tym fizykoterapii (ultradźwięki, zabiegi cieplne, ćwiczenia rozciągające, ortezy) oraz iniekcji kortykosteroidów (np. Triamcynolon), które redukują stan zapalny i bolesność guzków. Nowoczesne metody nieinwazyjne to terapia falami uderzeniowymi (ESWT) oraz radioterapia niskodawkowa, hamująca aktywność miofibroblastów i stabilizująca zmiany u około 85% pacjentów. W przypadku wyraźnych pasm włóknistych stosuje się igłoafonerektomię (NA) z szybkim powrotem do funkcji, ale wysokim wskaźnikiem nawrotów (do 65% w 3-4 lata) oraz iniekcje kolagenazy Clostridium histolyticum (Xiaflex), które umożliwiają rozciągnięcie palców po maksymalnie 3 iniekcjach, z czasem rekonwalescencji 1-2 tygodnie i umiarkowanym ryzykiem nawrotów (~50% w 5 lat).
adalimumab, bloker kanału wapniowego, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia, fasciotomia igłowa, iniekcja kortykosteroidów, interferon gamma, kolagenaza Clostridium histolyticum, lek biologiczny, miofibroblast, ograniczona fasciektomia, powięź dłoniowa, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna i orteza, terapia falami uderzeniowymi, terapia ultradźwiękowa, tkanka łączna, triamcynolon - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Diagnostyka i diagnoza
Przykurcz Dupuytrena to postępujące włóknienie rozcięgna dłoniowego prowadzące do zgrubienia i skrócenia tkanki podskórnej, co skutkuje ograniczeniem ruchomości palców, zwłaszcza w stawach śródręczno-paliczkowych (MCP) i międzypaliczkowych bliższych (PIP). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym na teście tabletop Huestona, który potwierdza przykurcz przy niemożności pełnego wyprostu palców na płaskiej powierzchni. Stopień zaawansowania ocenia się skalą trójstopniową: od obecności guzków bez przykurczu (stopień 1), przez ograniczenie wyprostu (stopień 2), do przykurczu zgięciowego palców (stopień 3). Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. palec trzaskający, tenosynovitis stenosans, torbiel galaretowatą oraz guzy tkanek miękkich. Badania dodatkowe, takie jak USG, RTG czy MRI, są rzadko konieczne, ale mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii lub w planowaniu leczenia chirurgicznego, zwłaszcza u pacjentów poniżej 40 roku życia.
aponeurotomia igłowa, badanie fizykalne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, chirurg ortopedyczny, chirurg ręki, choroba Dupuytrena, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia igłowa, guz olbrzymiokomórkowy, mięsak nabłonkowaty, nerwiakowłókniak, palec trzaskający, przykurcz Dupuytrena, rozcięgno dłoniowe, staw śródręczno-paliczkowy, tenosynovitis stenosans, tkanka podskórna dłoni, torbiel galaretowata